Hallo,
Nou, gezellig praten is het niet.. ben er nog steeds ziek van en kotsmisselijk. Wou het hier gister al neerzetten, maar kon er gewoon even niet over praten.
Ik reis regelmatig met mijn hondjes in de trein, zodat we samen veel kunnen zien van Nederland en lekker op verschillende plaatsen komen(bos,zee,duinen,stad), daar genieten we alle 3 van.
Gister ging ik bij mijn oma op bezoek, daar worden de hondjes altijd heerlijk verwent.
Toen we op de bestemming waren aangekomen met de trein, stapten we uit. Ik laat de lijn tijdens het uitstappen altijd even wat langer zodat Ghenghis goed op het voetpad komt. Andor til ik altijd op.
Ghenghis kreeg het teken van mij om uit te stappen (we wachten altijd tot iedereen uitgestapt is) en liep rustig de trein uit.
Op n een of andere manier verstapte Ghenghis zich en gleed uit, waardoor hij onder de trein viel.
Ik was zo bang, mijn hart schoot in mijn keel en besefte eigelijk niet wat er gebeurde, zat vol adrenaline.
Ik zei tegen Ghenghis: HUP KOM, SPRING. en trok aan zijn tuig die hij om had.
Alsof dat niet erg genoeg was, gaf de conducteur het fluitsein dat de trein weer ging rijden en de deuren gingen dicht.
Ooh, ik hield het niet meer, ik huilen en Ghenghis en mijzelf de moed toespreken en op dat moment sprong ghenghis omhoog en ik trok hem eronder vandaan.
3sec later reed de trein weg.
Ghenghis kennende, kwam meteen kwispelen en zoenen, ik controleerde hem op alles en hij had gelukkig geen schammetje, niks.
Heb de rest van de dag bij mijn oma blijven controleren, of er niks warm of dik werd, maar gelukkig helemaal niks.
Genoeg mensen zagen het gebeuren, maar niemand kwam mij helpen. 1 man rende in de verte op mij af om mij bij te schieten, maar gelukkig kreeg ik Ghenghis toen al naar boven.
En ja, in de avond moest ik weer terug naar huis met de trein, werd al misselijk als ik eraan dacht. Het had namelijk HEEEEEEL anders kunnen aflopen, dan had ik mijn arme kindje( ja kind, op zo'n moment zie je hem echt niet als hond) gewoon voor mijn ogen langzaam zien sterven.
Vanaf nu til ik hem dus ook gewoon de trein in en uit, ik begrijp nog steeds niet hoe het kon gebeuren.
Zo zie je maar weer, een groot ongeluk zit in een klein hoekje.
Vanacht zo slecht geslapen, schrok steeds wakker en nachtmerries. Ben met hem en Andor op de bank gaan slapen, dicht tegen hem en Andor aan.
Ik kan op dit moment alleen maar huilen, voel me zo rot. Ghenghis niet, die is net zo vrolijk als normaal.
Gelukkig laat een Stafford zich niet uit het veld staan, is vastberaden en als hij iets wilt doet hij er ook alles voor om dat te bereiken. Zonder zijn medewerking had ik hem er niet eens onder vandaan gekregen.
Heb de hondjes gister en vandaag heerlijk verwent, ze hebben beide een nieuwe kong gekregen. Zoals vaker zit ik er meer mee dan zij.
Normaal til ik alleen Andor de trein in, die is makkelijk op te tillen, maar vanaf nu til ik ook Ghenghis op, ik wil dit namelijk nooit, maar dan ook nooit meer meemaken.
Trouwens, voorlopig zie je mij echt niet meer met de trein reizen, ben er ziek zwak en misselijk van.
Nou, ik wou het toch even van mij afschrijven, woon namelijk alleen en ken hier niemand in de buurt. En wil het toch graag even kwijt, ben vandaag alleen maar huilerig.
Liefs Claudia en pootje van Andor en Ghenghis.



3 doggies




sorry











, inderdaad heel taai en moedwillige kereltjes die niet opgeven en weer vrolijk verder gaan...gelukkig voor Ghenghis .




