Ik heb iets dergelijks mee gemaakt, maar mijn hond was al 11 toen.
Het begon met hoesten, maar voor mij voelde het gelijk niet goed, ik kreeg zomaar het idee dat het zijn hart was. Naar de dierenarts, een vervangende arts omdat mijn eigen dierenarts op vakantie was. Het zou een luchtweginfectie zijn en hij kreeg daar medicijnen voor. Ik opgelucht naar huis, maar toch, binnen een uur kreeg ik dat nare gevoel weer...
En dat klopte wel, want het ging niet over. Hij kreeg nu ook flauwtes, dan zakte hij zo van de bank. Toen dat gebeurde 's avonds gelijk weer naar de dierenarts gegaan. Dierenarts onderzocht hem opnieuw en dacht dat een ander middel waarschijnlijk beter zou helpen.
Een ander middel en twee dagen later weer een flauwte, dus weer 's avonds laat naar de dierenarts. Zij luisterde naar zijn hart en zei dat ik gelijk de volgende ochtend naar de dierenkliniek in Leeuwarden moest om foto's te laten nemen van zijn hart en longen, het klonk niet goed!
Op de foto's werd het gelijk duidelijk, hij had een vergroot hart en vocht achter de longen. Hij kreeg medicijnen mee, maar er werd me gelijk duidelijk gemaakt dat als het zo snel achteruit ging als bij hem, medicijnen waarschijnlijk niet aan zouden slaan.
Dat was ook zo, ik moest hem een week later laten gaan.
Niet gelijk het ergste denken van je hondje nu, want het kan ook anders. kennissen van me hadden een chihuahua (jawel, in een tijd dat het ras nog helemaal niet populair was) en dat hondje had dezelfde afwijking, maar niet accuut. Hij had het al jaren en heeft met medicatie ook nog 5 jaar geleefd.
Het is dus nooit te zeggen áls je hondje ditzelfde zou hebben, hoe zijn levensverwachting is. Ik denk, omdat hij nog zo jong is, dat áls het hetzelfde is, het met medicatie nog goed onder controle is te houden.