Belgsken (gast)
Die dag nu bijna een maand geleden staat in mijn geheugen gegrift.
Hij begon zoals elke normale vrijdag bij mij, opstaan, wassen, werken etc. Rond de middag belt mijn vriendin met het nieuws dat onze berner sennen veel drinkt en bijna niets eet.
Dus msak ik een afspraakje bij de dierenarts om 17u. Daar aangekomen zet ik hem zoals altijd op de weegschaal en toen zag ik het: 38kilo ipv van rond de 50. Mijn dierenarts begon met voelen en merkte dat zijn nieren veel groter waren dan normaal Na een echo bleek dat zijn nieren echt stuk waren en vertelde de dierenarts mij vlakaf: je hond heeft maar enkele dagen meer! Dus aan mij om de beslissing te nemen mijn beste vriend te laten inslapen. We hebben van de dierenarts alle tijd gehad om afscheid te nemen.
Maar eens thuis kreeg ik pas mijn echte slag, hoewel we nog 2 andere honden hebben was ik echt leeg. Mijn hond, mijn kind, mijn beste vriend, waarom ? De film van die dag speelt nog elke dag in mijn hoofd. Zo onverwacht dat mijn beste vriend vam mij werd weggenomen.
Nu bija 1 maand later heb ik ondertussen een nieuwe puppy ( een leonberger ). Ze is een echt schatje en we zien haar heel graag.
Maar toch vloeien er bij mij nog bijna dagelijks tranen, nog steeds kan ik het verlies niet plaatsen, nog steeds voel ik me boos omdat ik hem nooit meer zal kunnen zien spelen, of aaien er mee te kunnen gaan wandelen. Ik snap nog steeds niet waarom hij moest gaan en veel te jong (6,5 jaar) . Ik heb het enorm moeilijk met het overlijden te aanvaarden en te plaatsen. Ik zie mijn nieuwe hond ook doodgraag en ik weet zeker dat mijn berner sennen over haar waakt....... bedankt mijn beste vriend.





















