Ze is nu 10.5 maand en ze lijkt weer een nieuwe pubertijd te zijn ingegaan... Ik ben in de war, en zij waarschijnlijk ook. Het is alsof ze niet van me houdt, of zelfs een afkeer heeft van mij. (zoals tieners die hun ouders "haten") Ze voert nog wel commando's uit, en toont zich dan onderdanig, maar tussen die werksessies in, als we dus onze gewone leventje lijden, wil ze bijna niet meer met me spelen, terwijl ze zelf wel helemaal alleen gaat hollen en met speeltjes gooien. Soms komt ze wel eens met iets tegen mijn benen duwen, als ik recht sta, zodat ik bijna over haar heen struikel. Ze komt ook niet meer knuffelen, gezellig schootje zitten 's avonds om samen tv te kijken, tot voor kort wel nog. En deze morgen was het toppunt. Als ik haar uit de bench laat na het slapen, mag ze even op bed. Ze is dan heel onrustig (altijd) en moet alles afsnuffelen. Ik krijg ook geen likjes of kwispeltjes als we wakker worden. Maar deze morgen dus, was ze helemaal niet van het bed te krijgen. Normaal als ik aanstalten doe om naar beneden te gaan, komt ze direct bij mij, ze gaat geen trappen, dus dan pak ik haar op (van op de grond). Ik probeerde haar van op bed te pakken en ze liet haar tanden zien, misschien zou ze niet happen, maar ik heb even gewacht, niet gecorrigeerd en dan opnieuw geprobeerd. Ze vond het duidelijk niet leuk, maar liet het toch maar toe. Ze ging wel op haar rug liggen op dat moment. Is dit nu zware onderdanigheid, of juist dominantie ? Moet ik zelf mijn "baas zijn" terug schroeven of net meer "baas" zijn ? We zijn allebei in de war...



3 doggies






