Voelt de hond een naderende euthanesie?

Hoi allemaal.
Ik heb een vraag waar ik al jaren mee worstel,en HET ANTWOORD maar niet duidelijk krijg.Ik heb een golden retriever van 13 jaar met ernstige artrose,waar hij zware medicijnen voor heeft.Ik weet dat hij niet meer ontzettend lang bij mij zal zijn.Ik hoop en bid,dat als hij dood,hij s'morgens rustig, in zijn slaap is overleden.Dat hij een mooie dood mag hebben.
Ik ben zo gek met hem,hij is als mijn kind.
Ik ben ontzettend bang dat de tijd komt dat hij in zo'n toestand komt,dat het niet meer waardig is om nog te leven voor hem, en dat we dan in het belang van hem de beslissing moeten maken om te euthaniseren.
Ik weet wel als een hond van nature sterft,hij vaak de neiging heeft weg te kruipen,om te sterven.Maar ik vraag me af, als ik met hem naar de dierenarts ga,en de beslissing moet genomen worden om te euthaniseren,voelt hij dit aan?
Ik wil mijn hond thuis laten sterven,dus als je dan moet wachten op de dierenarts, en het verdrietige moment is gekomen,dat hij het spuitje krijgt voelt hij dan aan; nu ga ik dood?
Ik heb soms het idee als we erover praten,dat we erg tegen het moment op zien dat we afscheid moeten nemen,dat hij me aankijkt,net alsof hij voelt,waar het over gaat.Ik hoop dat iemand mij een duidelijk antwoord kan geven?Dankjewel.

Elise,

Een hond laat niet snel merken als hij pijn heeft, maar je hond laat zelf wel merken wanneer het tijd wordt/is. Vooral als het een oudere hond, waarvan je merkt dat hij achteruit gaat....Ik heb met mijn vorige hond maanden voor zijn verlies op de bank gezeten met de vraag wat hij zelf zou willen..Hij takelde steeds verder af en soms dacht ik wel eens wil hij zelf nog wel of wil ik hem alleen maar bij me houden? Ben ik niet te egoïstisch om hem in leven te houden? Natuurlijk kon hij mij geen antwoord geven. Je leeft iedere dag weer meer naar het einde toe en het maakt je ook sterk om de keuze te moeten maken...Ook ik wenste dat ik hem ooit een keer 's morgens aan zou treffen. Achteraf zeg ik dat ik blij ben dat dit niet gebeurt is! Dat lijkt me juist vreselijk! Ik heb hem nu gesteund tijdens zijn laatste reis....Ik moet zeggen dat mijn hond aan gaf dat het genoeg was! Hij ging bij de DA niet eens meer op z'n poten staan! Hij bleef liggen en bleef mij aan kijken..Zijn staartje kwispelde een laatste keer....Daarmee gaf hij bij mij aan dat hij er klaar voor was. Hij is vredig ingeslapen...Het was geen hond die snel opgaf en zeker geen hond die liet zien dat hij pijn had, maar op dat moment zag ik dat ik de keuze misschien toch wel eerder had moeten nemen...Nu heb ik zelf ook nog een hond van 15 jaar. Ik hoop dat als zijn tijd komt, dat het net zo gaat als bij Buster...Hoe vreselijk deze momenten ook zijn!

Groetjes Monique

Hoi Elise,

Zelf heb ik ook al een aantal honden laten inslapen, en inderdaad zoals Monique al zegt , meestal geven de honden het zelf wel aan wanneer het goed geweest is.
Tegenwoordig komt de DA gewoon naar huis, maar ik heb ze dus naar de DA gebracht, kan daar dan in een aparte ruimte gaan zitten met de hond en hem in mijn armen houden zolang als ik wil. Meestal is de laatste blik van een hond een "dankbare"blik. Van het is goed zo. Dan heb ik er vrede mee dat ik het ondanks alles er toch goed een gedaan heb. Ik zou het vreselijk vinden als een van onze honden in zijn slaap zou overlijden en dat hij dan op het moment helemaal alleen was.

In ieder geval veel sterkte.

Groetjes Annelies

wat het ook is... je wilt je hond niet zien sterven...

ik heb mijn 1ste PUP zien sterven... door Parvo.

ik blijf mijn hele leven lang spijt hebben dat ik toen niet had besloten om hem te laten inslapen...
zijn laatste minuten leed hij veel pijn...
en dat kan je voorkomen door een spuitje.

dus al je vindt dat het niet anders kan...niet langer wachten... want ze hebben dan geen pijn.


alvast veel sterkte.

Dag Elise,

Ik vrees dat je nooit een eenduidig antwoord op je vraag zal vinden. Zoals je zelf in je bericht al aangeeft, kan je hond het je zelf niet vertellen. Belangrijker is dat het een beslissing is die hij zelf niet kan nemen. Daarvoor heeft hij jou nodig. Als baasje draag jij immers de verantwoordelijkheid voor het welzijn van je dier. Dat welzijn impliceert niet alleen dat je hem een goed leven moet geven, maar ook een goede dood.

Voelt je hond het aan als het zover is? Ik ben eerder geneigd te denken van niet... Ik heb in 2008 op minder dan zes maanden tijd drie van mijn vier honden moeten laten inslapen. Twee van hen op twee dagen tijd. Bij elk van hen was het afscheid totaal verschillend.

De eerste die moest gaan, was onze Duitse Herder, Celia. Ze had leverkanker. De kanker op zich veroorzaakte geen pijn, maar gaf haar wel een hoge koorts. Toen de dierenarts thuis kwam om haar te laten inslapen, was ze al helemaal verzwakt. Toen de dierenarts het spuitje toediende, zag ik haar stilletjes en vredig wegglijden in de dood.

De dag nadien stelden we bij onze thuiskomst vast dat Bieke, onze 14-jarige dwergpincher een gezwel op haar bil had stukgebeten. De dierenarts die daags voordien onze Celia liet inslapen, opperde de mogelijkheid om haar aan een infuus te leggen. We voelden meteen aan dat ze dat niet deed in het belang van Bieke, maar om ons wat extra tijd te geven ons met het onvermijdelijke te verzoenen. Terwijl we voor Celia enkele dagen tijd hadden genomen om die harde beslissing te nemen, moesten we voor Bieke meteen de knoop doorhakken. In tegenstelling tot Celia, echter, gleed Bieke niet vredig weg in de dood. Ze verzette zich uit alle macht. Het proces dat in werkelijkheid slechts enkele minuten duurde, leek wel een urenlange doodstrijd.

Enkele maanden later werd bij onze oudste Duitse Herder, Raf, een terminale tumor ter hoogte van de milt vastgesteld. Die tumor veroorzaakte een vochtophoping in zijn buikholte. Daardoor werd de druk op zijn ruggengraat zo hoog, dat hij verlamd raakte aan zijn achterpootjes. Toen de dierenarts thuiskwam om hem te laten inslapen, heb ik de doodsangst in zijn ogen gezien. Het beeld van die wijd opengesperde ogen, die vreselijke angst in zijn oogjes, is een beeld dat tot vandaag, een half jaar later, op mijn netvlies gebrand staat.

Hoewel ik in elk van deze gevallen wéét dat ik de juiste beslissing heb genomen, wordt ik nog vaak overvallen door een soort van schuldgevoel. De pijn slijt langzaamaan, maar het gemis blijft en de leegte is bijna tastbaar.

Onze twee Duitse Herders hebben we individueel laten cremeren. Hun urnes staan nu naast hun foto's in de kast. Sommige mensen verklaren ons voor gek, dat we zoveel geld hebben uitgegeven aan een "dood beest", maar dat kan ons niet schelen. Na al die jaren vriendschap en onvoorwaardelijke liefde, was een waardig afscheid het laatste wat we hen konden geven en we hebben er geen moment spijt van gehad dat we dat zo hebben gedaan... Bieke hebben we in onze tuin begraven. Te harer nagedachtenis hebben we een struikje witte klimrozen bovenop haar graf gezet. Achteraf heb ik er spijt van dat ik haar niet ook heb laten cremeren. De idee van dat kleine lijfje dat daar buiten in die koude grond ligt, is geen prettige gedachte...

Laat me mijn gebrabbel als volgt samenvatten: stel de beslissing om afscheid te nemen niet onnodig lang uit. Dat is niet goed voor het hondje, maar ook niet voor het baasje. Neem echter wel de tijd om het afscheid voor te bereiden en laat hem zijn laatste dagen en uren voelen hoeveel je van hem houdt. Maar bovenal: laat niemand je iets aanpraten waar je zelf niet voor honderd procent achter staat. Je moet zelf aanvoelen of je er al dan niet bij wil zijn wanneer het zover is, of je het al dan niet thuis wil laten gebeuren,...

En tot slot nog even dit: ik lees dat sommige mensen het vreselijk zouden vinden als hun hond in zijn slaap zou overlijden. Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Ik zou dat eerlijk gezegd een zegen vinden. Een zachte, pijnloze dood, omhuld door de slaap der onwetendheid, lijkt me het beste wat een dier (en een mens trouwens ook, wat dat betreft) kan overkomen.

In ieder geval, Elise, wens ik je heel veel wijsheid om de juiste beslissing te nemen en nog meer sterkte om de gevolgen van die beslissing te dragen.

Groetjes,

Peter.

lieve Elise,


Ik heb vorig jaar mijn Jack Russel moeten laten inslapen, de DA is naar ons toegekomen en Chass is heel vredig in mijn armen ingeslapen. Ik ben heel blij dat ik het thuis heb laten doen , vredig en in een bekende omgeving en in mijn armen.Hij was zo rustig en kreeg eerst een spuitje om te slapen en pas daarna het andere spuitje. Ik heb afscheid kunnen nemen in alle sereniteit en dat heeft me heel veel geholpen met het verlies, ik wist dat ik het beste voor hem deed.
Ik wens je heel veel serkte,
Martine

Ik denk dat het per hond verschillend is of ze het aan voelen komen.
Bij Shita van ons had ik dat idee wel.
Hij was zo ziek en zo moe.
Hij was ziek geworden en de redenen waren heel vaag.Uiteindelijk toen hij erg afgevallen was kwamen ze er achter dat hij een milttumor had.Of hij die al eerder had?? Op de foto's was het nog niet te zien geweest en door zijn gespierde lijf ook niet te voelen.
Hij werd geopereerd en ze zagen dat hij gebloed had,dus dat zou al een grote kans zijn op uitzaaiiïngen.De 2 weken die volgde zagen we hem niet opknappen alleen maar verder wegzakken.
Omdat het een zware operatie was geweest dachten wij nog dat ,dat niet zo gek was.
Tot we het toch niet vertrouwde en bij het zoveelste bezoek aan de dierenarts hebben gevraagd of ze nu aan het herstellen of aan het sterven was.
En die zei dat dit laatste aan de hand was.
Toen hebben we besloten om haar de volgende dag in te laten slapen.

En zelfs al wisten we verstandelijk dat het goed was.We bleven twijfelen,want ze liep toch weer even naar de keuken.Ze kwam toch even een knuffel halen bij me.
Op het laatste moment zei mijn vriend nog tegen de DA ,je weet toch zeker dat dit goed is he??

Toen de DA binnen kwam,kwispelde Shita heel hard met haar staart.Dat had ze al lang niet meer gedaan.Daardoor denken we dat ze het wist.

Mijn vriend heeft hem de vloeistof ingespoten.Hij vond dat hij dit aan haar verschuldigd was.Zijn laatste daad van liefde aan haar.

En ze ging zo rustig en vredig.

Wij hebben ook heel erg gehoopt dat ze in haar slaap zou gaan.En dat hoop ik nu ook bij Raisa.Dat ze heerlijk ligt te dromen over een boswandeling en zo de het hiernamaals in holt.Dat lijkt me voor haar de mooiste dood.

Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid.
En ik denk dat er zolang zij niet in haar slaap gaat,je altijd een schuldgevoel zal hebben.Het is ook een totaal onmenselijke daad om te moeten beslissen over de dood van een ander wezen.
Ik denk alleen dat de manier waarop je hond gaat je vrede kan geven en de bevestiging dat het goed was.
En dat is gewoon bij elk dier anders.
Dus ik wens je echt toe,dat als jij die beslissing moet nemen,ze heel vredig mag gaan en je dan weet dat het goed is.

Heel veel sterkte

Groetjes Marianne

Als ik zal kijken naar mensen ..
Mijn oma heeft ongeveer een jaar geleden euthanasie aangevraagd...
Het was vreemd...van te voren at ze nog een boterham en is ze zelfs nog buiten geweest...en iedere keer vroeg ze aan mijn vader (haar schoonzoon) hoelaat is het? Hoelaat is het? Ja en toen kwam de dokter maar ze was heel rustig...Alsof ze er vrede mee had...
Ze wist dat haar dood ging komen en toen die eenmaal kwam was ze harstikke rustig..

Kdenk dat het met dieren ook zo is als ze ziek zijn..
Ze weten dat het komt maar ze hebben er vrede mee want ze hebben pijn..
Jij zal je misschien rot voelen *zoals wij vaak ook nu* want je hondje kon nog lopen, kon nog eten misschien en ja dan denk je, je kan het nog wel even rekken maar dat is alleen maar egoistisch denk k..

Hoe fijn is het voor jouw hond om lekker thuis ingeslapen te worden?
Lekker thuis in zijn eigen plaatje en niet op zo'n koude DA tafel

goh... dit is idd een heel moeilijke vraag....een hond kan niet spreken, en wij moeten dus afgaan op ons gevoel, maar als je je hond kent na zoveel jaren samen denk ik dat je ook wel een beetje weet wanneer het dier niet meer kan, als de levenskwaliteit die hij vroeger had nu zo op een laag pitje staat dan moet je handelen. Ik heb ook mijn golden(16 januari 2009) rustig in zijn eigen omgeving hier bij mij in mijn armen samen met zijn maatje laten inslapen...moeilijk heel moeilijk maar ik zag hoe vredig en tevreden hij was. Eerst een spuitje om te slapen en echt dan is het zo al bijna voorbij. Ik zie het nog elke dag gebeuren, maar ik denk dat dit het beste was voor hem! hij heeft een super leven gehad met alles erop en eraan, en dat geeft me een goed gevoel zodat ik het afscheid en verlies beetje bij beetje kan verwerken. En al de mooie herinneringen die blijven natuurlijk in mijn hart.

Alvast sterkte gewenst

Grtzz

Martine

de laaste dag dat daisy er was was heel bijzonder
daisy was niet bij mijn weg te slaan we waren de dag ervoor met haar naar de da geweest omdat ze niet meer wilde eten en haast en drinken toen hebben ze op mijn aandringen een foto gemaakt en ja hoor daar zat een gezwel ze wilden haar nog naar het dieren zieken huis sturen maar dat wilde ik niet meer dus heb ik een echo
laten maken in het dieren zieken huis te rotterdam resultaat een kwaat aardig gezwel .
daisy was eigenlijk al een heletijd ziek want ze had een hersenbloeding gehad maar daar was ze overheen gekomen moest elke zes weken voor controlen en zij al heel vaak ze krijgt een harde dikke buik dat komt door de pillen die ze slikt.
niks aan de hand hoor mw.
ze heeft haar laaste ochtend eigenlijk heel de tijd in mijn armen gelegen en keek me aan van he baas laat me gaan het is over toen na de ego heb ik de dieren arts gebeld en heb haar in laten slapen de weg daarna toe was hard verscheurend ze heeft me de heletijd zitten likken aan me hand en ze is in de arem van me man gestorven we hebben haar zelf naar het cematorium
gebracht nog afscheidt laten nemen van de honden en nu staat het urentje op de kast naast haar vriendje met een mooie foto.
maar vergeten doe ik ze nooit we praten nog regel matig over haar het was een bijzondere hond.
ze was vijf jaar toen ik haar kreeg ze kwam logeren en is eigenlijk nooit meer weggegaan .
pijn heeft ze ook nooit gehad volgens mij want ze heeft tot twee dagen daarvoor nog heel veel gewandeld
en gespeelt

Heb voor 4 maanden terug mijn hondje Gizmo laten inslapen ,ze was 4 jaar en heel erg ziek.De dierenarts kwam thuis.Ze lag in mijn armen bij eerste prikje beurde ze haar hoofdje op en gaf me een lik en een diepe zucht .Leek er op of ze zei het is goed vrouwtje !ik kan echt niet meer,ze voelde het eind echt naderen en is vredig ingeslapen.2 weken geleden moesten we ons poedeltje Eddy laten inslapen,hij was helemaal op .Had de ziekte van cushing.Edje is gaan slapen,en vond het goed was uit gestreden.
Tine

Wat ontzettend mooi dat er zoveel mensen zijn ,die reageerden op mijn vraag/worsteling.
Het lijkt mij echt verschrikkelijk als het moment daar komt,dat je op de DA wacht,en de uren/minuten gaat aftellen dat je nog bij hem bent.Ik lees heel veel dat de hond nog een laatste lik geeft,wat betekent dat,dan ben ik zo bang dat hij zegt,alsjeblieft laat me bij je blijven,en niet inslapen?Ik weet het natuurlijk ook niet.En een dierentolk,zou die mij echt kunnen vertellen wat mijn hond wil?Ik vind het zo moeilijk,het ene moment denk ik,nee hij is nog wel gelukkig hier,en een ander moment denk ik wat doe ik hem aan?Ik hoop maar dat hij niet aanvoelt wat er allemaal door mij heen gaat.Hij kan niet meer zitten,wel staan,en kleine eindjes 500m max lopen,hij eet wel goed.Kan heel slecht opstaan,en gaan liggen ,dit gaat hem moeilijk af.Tja wat moet je dan toch.
Ik wil iedereen héél erg bedanken die heeft gereageerd,het doet mij erg goed dat er veel meer mensen zijn,die het ook zo zwaar is afgegaan,want velen zeggen,nou het is maar een hond hoor.Ik denk zelf dat een hond veel meer aanvoelt dan wij soms denken,maar of hij weet dat HET MOMENT daar is ,dat hij gaat sterven,dat weet ik eigenlijk nog steeds niet. Ik weet wel dat ik hem in mijn tuin wil begraven,met een mooie gedenksteen erop.
Maar de weg van nu,het twijfelen,en de vraag hoelang nog,en wat voelt hij ,maakt me wel heel onzeker en verdrietig.Maar...ik zal hem bijstaan tot zijn einde...

Elise,

Zolang je hond nog goed eet gaat het idd nog prima hoor, de moment dat hij zeer weinig of niets meer eet moet je wel een beslissing nemen, want dan heeft het dier ergens grondig last van.

Veel succes verder.

Grtzz

Martine

Onze Spike was zo ziek, hij vegiftigde zichzelf omdat zijn nieren niet meer werkten. Dit proces heeft wel dik 2 jaar geduurd, maar dat maakte het afscheid er niet minder moeilijk op!
Met de dag kon hij minder lopen, slechter opstaan,tot we hem naar buiten moesten dragen voor een plasje. En ja, dan staat die zware beslissing je te wachten. Ik heb met mijn man alle voors en tegens overwogen. Ik heb meteen een afspraak met de DA gemaakt om thuis te komen, veilig op zijn eigen plekje: 1 dag later!
We hebben hem de avond ervoor meegenomen naar het bos, zijn allerliefste lievelingsplek. Dat wilden we als laatste voor hem doen. Ook al kon hij bijna niet meer lopen, ik voelde dat ik dat voor hem moest doen.
En je gelooft het NIET, Hij sprong bij het bos zo uit de auto en we hebben anderhalf uur heerlijk gewandeld, met zijn bal gespeeld, gerend, en hij heeft gegraven, en door de beek gerend. Nou, hoe mooi en heerlijk dat ook was om te zien, kun je je voorstellen hoe je je dan voelt als je al een afspraak met de DA hebt gemaakt?!
Maar thuisgekomen is hij ook niet meer uit zijn mand geweest.
De dag erna hebben mijn man en ik met Spikey lekker buiten samen uuuuren op een deken in het zonnetje liggen knuffelen.
Toen kwam de DA, we hebben hem in zijn mand gelegd. En toen hij het spuitje kreeg, keek hij om beurten naar mijn man en mij, met een blik van: het is goed, bedankt voor alles. Dat vergeet ik nooit meer. Die liefdevolle blik in zijn ogen.
Dat was op 28 april 2006 en nog steeds heb ik geen spijt dat ik voor hem de keus heb gemaakt!
Hij had tenslotte een prachtleven achter de rug.
Of hij het heeft voelen aankomen, ja, maar pas op het moment dat de dierenarts bij on binnen kwam.

sterkte met je keuze

Hoi,

Tja, een wetenschappelijk vastgegsteld antwoord hierop zal wel niet bestaan. Maar ik denk wel dat je hond het gedrag rondom hem heen merkt. Al doe je nog zo je best om alles gewoon te laten lijken, toch zul je zelf ook anders zijn als anders. Ik denk dat een hond dat bespeurt, niet zozeer de naderende dood.
Moeilijke periode voor je, sterkte met je beslissing.

het dier pikt op wat er gaat gebeuren (beseft het wel)

Sorry dat ik zo laat reageer, zag nu deze topic pas. Ik heb het idee dat ze het zeker aanvoelen. Toen ik mijn Fellow moest laten inslapen, had ik steeds hetzelfde gevoel gehad als jij. Als hij sliep en ik luisterde naar zijn ademhaling dacht ik altijd: Ga nu maar...Dan hoefde ik die beslissing tenminste niet te nemen. Ik vond de tijd voordat ik de beslissing nemen moest ook nog moeilijker als de tijd erna.

Toen ik besloten had dat hij echt niet meer wou heb ik de dierenarts gebeld, die gelijk langs kwam. De vrouwelijke dierenarts die hem normaal behandelde kon niet komen, dus kwam haar man, die Fellow nooit eerder behandeld had. Mijn vader was langs gekomen om erbij te kunnen zijn en ook de dierenartsassistente was er, wat een vriendin van me is. Ik was op Fellow zijn deken gaan zitten, net of ik hem ging kammen. Hij kwam de kamer in, liep naar mijn vader en legde even zijn kop op mijn vaders schoot. Bij mijn vriendin deed hij hetzelfde, net of hij afscheid nam. Toen kwam hij heel rustig bij me liggen, deed zijn oogjes dicht en heeft ze ook niet meer open gedaan. Omdat Fellow zo rustig is gegaan kon ik er ook vrede mee hebben.
Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. De zorgen en de onzekerheid voor de tijd zijn erger dan het gemis na de tijd is mijn ervaring.

Hoi Elise,

Een duidelijk teken ga je denk ik nooit krijgen.
Ik heb vorig jaar ook zo aan het twijfelen geweest of ik mijn hond zou laten inslapen of niet, zij was ondertussen 16 jaar en zat ook met artrose en ze was volledig opgeleefd, ze werd mager, dronk veel.
Ik hoopte er ook op dat ik op een morgend beneden kwam en dat ze vredig ingeslapen was zonder pijn te moeten lijden.
Maar ik heb mij hier sterk aan mispakt, op een morgen hoorde ik heel veel lawaai benenden en ben toen als een gek naar beneden gespurt.
Toen ik haar zag was ik boos op mij zelf dat ik de knoop niet eerder had kunnen doorhakken, ze had een epilepsie aanval gekregen (van ouderdom) dit had ze nog nooit gehad, ik hoopte dat het over ging gaan maar het bleef maar duren.
Dan heb ik de DA maar gebeld en hij is direct langs gekomen en hebben haar met spoed laten inslapen omdat haar aanval niet meer te stoppen was.
Ik was zo kwaad op mij zelf dat ik haar op haar laatste dag nog zo heb moeten laten afzien.
Het is nooit makkelijk om een beslissing te nemen maar ik weet wel dat ik voor de volgende keer de beslissing sneller zal nemen om ze te laten inslapen.
Hopelijk heb je hier wat aan.

Groyetjes
Kelly

Jazeker,heb ik hier wat aan,het doet mij alleen al goed dat ik niet de enige ben die ontzettende moeite heeft,met de beslissing.Onze golden begint nu meer te struikelen.Vanmorgen nog van de trap af gesleept zeg maar.Hij gaat altijd s nachts mee naar boven,en dat wil hij ook zo graag,s avonds lopen we achter hem aan te tap op,en s morgens ga ik voor hen staan.Vanmorgen kwam hij aan het struikelen.Ik kan hem niet tillen(47kg) dus maar aan het voor lichaam gepakt,en de achterpoten er achter aan laten slepen.Onze hond is idd ook behoorlijk op,maar wanneer heeft hij er geen plezier meer aan? Heel moeilijk idd.Hij is wel 13 dat wel,maarja,je kunt je maatje nooit missen toch?Hij drinkt idd ook veel,waar is dat een teken van dan?Verder eet hij wel goed.Heel moeilijk,wanneer het de juiste tijd is,en wanneer hij het zelf natuurlijk genoeg vindt?

Het vele drinken kan op een nierprobleem duiden. Daar hebben veel oudere honden last van. Ik zag het heel duidelijk hoor, toen onze hond echt niet meer wou. Als je zo intensief met je hond leeft zie je het wel.
Sterkte!

Elise, je vraag is eigenlijk of je weet wanneer het "zijn tijd" is, nietwaar? Dus niet of een hond begrijpt wat de dierenarts gaat doen (inslapen)?

Mijn vraag was of hij voelt wanneer je de beslissing gaat maken,van nu komt de dierenarts,en nu ga ik dood.Of als de dierenarts er is,dat hij het aanvoelt,nu ga ik dood. Daarachter aan kwam idd een beetje uitbereiding,van wanneer ,maak je zo'n beslissing,dus wanneer is het zijn tijd,geeft hij dit aan op een of andere manier?Ik zou natuurlijk heel graag aanvoelen wanneer de hond het zelf zijn tijd vindt om daarin met hem mee te gaan.Ik zou graag dat gene op dat moment doen,wanneer het voor hem genoeg is dan de stap te nemen,maar dat zal wel heel moeilijk zijn,en bij elke hond verschillend.
Groetjes Elise

Lieve Elise, een hond denkt niet van "toe maar". Hij voelt zich slecht/is ongeneeslijk ziek en uiteindelijk sterft hij. De weg van ziek naar sterven kan lang en ondraaglijk zijn. Om het dier de weg van lijden te besparen wordt vaak besloten om het dier in te laten slapen. Hoewel je dit doet omdat je veel van je dier houdt (bespaart het lijden) komt je geweten in opspraak: Heb ik het recht wel om dit te bepalen enz enz. Daarom bespreek dit goed met je dierenarts die je erin kan adviseren en blijf tot het einde bij je dier. Jij hebt alles voor het dier gedaan (geen zelfverwijt nodig) en je dier is letterlijk verlost van het lijden.

Hoi Elise,

De beslissing nemen is zeker niet makkelijk, maar eens het voorbij is gaat er een hele last van je schouders.
De eerste momenten denk je nog van "heb ik wel de juiste beslissing genomen".
Maar dan moet je terug kijken naar het leven dat je uw hond gegeven hebt, was dit een goed en gezond leven? Denk niet dat je uzelf dan schuldig moet voelen, op deze mannier heb ik mijn verlies ook verwerkt, en is het nu een hond van 1 jaar of van 17 jaar het blijft een even moeilijke beslissing en je blijft jezelf altijd maar dezelfde vragen stellen.
Maar je moet achter uw beslissing staan.

Groetjes
Kelly

Ik dacht altijd dat een hond niet wist dat hij zeg maar dood zou gaan als de da kwam. Maar na Blondie twijfel ik daar ook aan, ik heb bij Blondie toch het idee dat ze echt wist dat ze dood ging .

Maar Kelly ik ben het niet met je eens dat de beslissing net zo moeilijk is als met een hond van 1 of van 17 jaar! Ik heb een hond van 16, 12 en bijna 2 moeten laten inslapen en vertrouw er is echt heel erg veel verschil, in ieder geval in mijn ogen/gevoel.

Ik vond het bij alle honden heel moeilijk, echt een enorm verdriet.
Maar bij Blondie (van bijna 2) is het echt zo veel erger en zwaarder het verdriet. Ze had nog een heel leven voor zich moeten hebben, hoelang heeft zij nou eigenlijk kunnen genieten....
De andere honden hadden toch een heel leven geleid.

Elise, heel veel sterkte!! Ik leef echt met je mee!

Ik denk dat een hond aan het eind van zijn leven weet dat hij sterft. Maar dat een hond zijn euthanisie aanvoelt komen dat geloof ik niet.Eerder zal de hond erop reageren als zijn baas emotioneel is en zich anders gedraagt dan normaal, hetgeen toch heel voor de hand ligt.Wel zal een sterk verzwakte hond zich niet verzetten tegen de narcoseprik waarmee de euthanasie ingeleid wordt en dus rustig inslapen.

Ik heb mijn hond Zarah 8 januari 2009 laten inslapen. De hele nacht van woensdag op donderdag bij haar geslapen en donderdagmorgen moest ik haar naar buiten dragen voor de ochtend behoeftes.
Ze stond hijgend buiten terwijl het altijd een actieve hond was.
Als baasje weet je op dat moment dat het niet meer verder kan gaan met je hond (ze had al een medische voorgeschiedenis). Ik denk dat honden vanuit instinct dingen aanvoelen, ze hebben echter volgens mijn idee geen begrip van tijd of leven (ze zijn er gewoon). Het moeilijke voor mij en wellicht ook voor andere en voor jou is dat je gedachte vragen hebt en de hond die nooit kan beantwoorden.
Wellicht is het heel simpel, alleen al dat je op dit forum een berichtje schrijft zegt al genoeg over de liefde die je hebt voor jou hond en dat is voor de hond wederkerig.
Sterkte.

Bedankt voor je jullie lieve,meelevende,zinvolle en heldere reacties.Ik ga maar een afspraak maken met de dierenarts om het te bespreken,hopelijk geeft hij mij duidelijkheid,over hoe het er bij staat.Daarmee bedoel,ik hoop dat hij me kan vertellen,of de kwaliteit van leven van mijn hond nog waardig is,om nog door te gaan. En ja ik ben nu na jullie reacties,ook van mening,dat het een aanvoelen van het moment is,omdat ik op 'het moment'ook erg verdrietig ben,weet hij dat er iets niet goed is.Maar of hi weet nu ga ik dood???Dat blijft de vraag.
Gr Elise

hoi elise ik weet het natuurlijk ook niet 100% zeker maar ze zijn veel slimmer dan wij denken heb zelf in mijn leven al jammer genoeg 4 honden moeten laten inslapen gelukkig ook allemaal op hoge leeftijd maar ik weet het is een verschrikkelijk moment dat jij moet beslissen over het leven van je hond maar gelukkig kunnen we dat als het lijden te groot word maar ik heb gemerkt dat als het zo ver is dat ze het merken ze vestaan mischien niet letterlijk waar je over praat maar ze voelen je emoties wel degelijk aan nog een tip als het zover is laat je hond thuis inslapen op zijn vertrouwde plekje de rit naar de dieren arts met (huilende) baasjes is voor de hond helemaal verschrikkelijk veel sterkte toegewenst

dome oelewapper