Voelt de hond een naderende euthanesie?

Hoe pijnlijk het ook is je moet nooit te lang wachten!
Van je dier houden betekent ook afscheid kunnen nemen om de hond veel leed te besparen.

Onze hond was een dame op leeftijd (13) met de gewone ouderdomsverschijnselen. Beetje staar,beetje doof maar verder wel oke.Zo waren we dus ook totaal nog niet bezig met haar evt overlijden.
S'avonds liet ze haar eten staan en uit hoefde ook zo nodig niet meer.De alarm bellen rinkelden al bij ons want dit was ongewoon.
De volgende middag kregen we te horen bij de dierenarts..inslapen is beter.
De hond was zeer kalm en had ook echt geen levenslust meer.
Waren we niet gekomen dan was de hond binnen twee dagan overleden en niet op een vredige manier.
Zie in de buurt soms echt stumpers lopen (onder de pijnstillers)omdat de baasjes geen afscheid willen/kunnen nemen en dat vindt ik pas echt erg.

Met tranen in mijn ogen las ik de verhalen over dit onderwerp. Het verlies van een hond is altijd enorm pijnlijk en nauwelijks uit te leggen aan niet-hondenbezitters, merk ik vaak.

Ik ben zelf overtuigd dat een hond zich bewust is van zijn afnemende welzijn, maar niet dat hij wordt geeuthanaseerd. Ze voelen echter wel feilloos aan hoe hun baasjes zich voelen, als ze een goede relatie met elkaar hebben opgebouwd.

Mijn Langharige Hollandse Herder 'Emir' was geen knuffelhond, maar ik had een hele diepe band met hem. Toen hij ongeveer zes jaar geleden plotseling ernstig ziek werd kreeg ik niet meer de tijd om een beslissing te nemen. Ik kwam onverwachts eerder thuis en vond hem in de keuken, midden in het bloed en uitwerpselen. Terwijl de DA wachtte op de rontgenfoto's (we hoopten dat het nog te herstellen was) stierf hij in mijn armen, zonder dat ik er iets aan kon doen. Hij keek me lief en berustend aan toen hij ging, toen hapte hij naar adem plotseling was hij alleen nog maar een leeg omhulsel. Ik was er helemaal kapot van en zit weer met de tranen in mijn ogen, terwijl ik dit typ. Het is al jaren geleden, en ik ken veel mensen die dit niet begrijpen ("het is maar een hond", we kennen deze uitspraak maar al te goed), maar ik mis hem nog steeds en denk nog minstens elke week aan onze eindeloze nachtelijke wandelingen. Hij is 11,5 jaar oud geworden en dat schijnt best oud te zijn voor dit ras, maar ik had hem nog graag een paar jaar willen houden...

Inmiddels hebben we alweer 4 jaar een lieve Duitse Herder (een tweedehandsje van 9 die helemaal onze lieve knuffel is), maar ik hoop dat we, als het haar tijd is, iets meer waarschuwing vooraf krijgen. Ik weet wel dat we haar niet laten lijden. Dat zijn we haar sowieso verschuldigd.

ik ben het er helemaal mee eens dat je nooit te lang mag wachten.een hond is een kostbare vriend die altijd voor je klaarstaat,en een vriend doe je zoiets niet aan.
een nichtje van mijn man had een paar jaar geleden ook een heel oude hond,vol kanker,plastte bloed,en gromde voortaan naar hun dochtertje,maar inslapen was zoooo zielig.
toen ben ik eens een keer goed kwaad geworden,en heb zelfs aangeboden om mee te gaan.een paar weken later hadden ze de ambulance gebeld,en het dier mee gegeven,om in te laten slapen.
het dier,dat er zoveel jaren voor hun was geweest,werd aan vreemden meegegeven om te sterven.zo schandalig!!!

Hoi Elise,

Ook wij hebben onze hond laten inslapen na 12,5 jaar. Wij zagen opeens dat hem voor hem allemaal niet meer hoefde. Hij had geen plezier meer. Vooraf hebben we alles geregeld met de DA en het crematorium. We hebben hem thuis laten inslapen op zijn vertrouwde plek. Dit is heel moeilijk maar achteraf ben ik er wel blij dat ik erbij was. Daarna zijn we meteen naar het crematorium gereden. We gingen 2 uur later met zijn drieen weer naar huis, alleen in een andere samenstelling. Zijn urn staat nu in de kast. Als de tijd daar is strooien we zijn as uit in de Biesbosch.