Hoelang heb je verdriet van het verlies

Er staat geen tijd voor denk ik, het is echt voor iedereen anders..

Mijn eerste hondje heb ik verloren nadat ze een vreselijk ongeluk kreeg. Ik heb er maanden nachtmerrie's van gehad voordat het minder werd, en wilde nooit , echt nooit geen hond meer omdat ik het verdriet niet meer wilde doormaken...

Maar het verdriet wordt gelukkig leefbaar, maar je zult ze nooit vergeten,ze blijven dat speciale plekje houden in je hart, dat gaat nooit over..

Sterkte!

Ik had net gereageert op een topic ""herdersoorten "" en dat gaat dan goed ... nadat ik dat gedaan had zat ik wat te surfen en naar foto,s te kijken van langharige hollandse herders . Mijn beide langharen zijn in 1999 en 2001 overleden . Ik heb de sites maar weer weg geklikt het roept weer zoveel op .
De scherpe kantjes gaan er wel vanaf , maar idd vergeten doe je ze echt nooit . Ik had het laatst ook bv foto,s aflappen en dan moeten ze van de wand en komen erg dichtbij , en dan barst ik ook weer in huilen uit , en zeg tegen een overleden hond kon ik je nog maar eens aaien

wij hebben 4 weken geleden de hond van mijn ouders in laten slapen en hebben geen tijd gehad om te rouwen. een week later stierf de schoonvader van mijn broer (52 jr oud) en weer een week later moest mijn opa naar het ziekenhuis. ( werd tijdens zijn jaarlijkse etentje met de kleinkinderen onwel en raakte 2 keer bewusteloos) das het ergste geen tijd om te rouwen want het komt toch terug en hard... maar voor mij tellen mijn broer en schoonzusje nu. Rouwen komt later

Wij hebben in augustus onze Snowy moeten laten inslapen hij had blaaskanker.

en wij missen zijn lieve snoetje en zijn lieve karakter.

van de week kwam mijn man met een laaste foto van Snowy.

dat bracht weer waterlanders met zich mee

want we misen onze schat zo

heel veel sterkte met het verlies neem de tijd om dit en plekje te geven

liefs Laura eneen pootje van Benjy

heel veel sterkte


helaas is het bij iedereen anders denk ik.
het zal al tijd wel een beetje pijn blijven doen ,maar denk aan de mooie dingen die jullie samen hebben gedaan.

Ik ben hier een hele poos niet meer geweest, heel eenvoudig omdat ik het niet meer aankon!
Nu het met mijn Beauty héél slecht gaat en we nu eigenlijk het aftellen begonnen zijn had ik nog ff de kracht om hier iets neer te pennen.
Ik weet niet hoe het voelt je o zo dierbare hond te verliezen maar ik weet wel hoe het voelt als ze je 12 maand geleden zeggen dat jou allerliefste speelkammeraad een ernstige hartaandoening heeft waar niks meer aan te doen is buiten het uitstellen van haar dood.
Je leeft als het ware op een tijdbom, en die tijd, die maanden, die weken, die dagen...maken psychisch van mij een wrak!
Je weet niet hoe, waar en wanneer, het enige wat je zeker weet is dat het komt en dat is soms ondragelijk.
Nu het steeds slechter met haar gaat en het einde nadert moet het ff van me af.
Gisteren geen te goed nieuws gekregen in het UZ Gent over haar toestand.
Ben net verdoofd en ik kan er niet echt over praten of de tranen rollen over mijn wang.
Ik neem haar vast en kust haar snoet met de gedachte "schat...strakt moet ik je missen!!"
Zeven jaar sta ik op met haar en ga ik slapen met haar. Elke minuut vrije tijd vertoeven we in elkaars buurt, onafscheidelijk.
Ik weet niet hoe ik dit verdriet zal moeten verwerken!
Ik ween.....

Lieve Stieven, ik sla in gedachte een arm om je heen hoor.

Woorden zeggen niet genoeg en dekken de lading niet...

Koester de laatste momenten, laat dat een mooie herinnering worden.

weet niet wat ik moet zeggen..leef met je mee...en er rollen hier ook tranen over m'n wangen..

Ik heb eens gelezen, dat de gemiddelde mens 8 maanden rout om een overleden hond...of het ook waar is? Misschien gemiddeld wel... en de één zal meer tijd nodig hebben dan de ander....

Ik denk ook nog iedere dag aan mijn overleden berner sennen, die is vorig jaar 3 juli gestorven