Hoe kun je? (waarschuwing: kans op tranen)

Vandaag in een asiel weze kijken naar een Cuvac hij is 6 jaar en zit daar al 5 jaar. We gaan nu kijken en overleggen of we hem erbij nemen.. Er zijn eigenlijk meer negatieve dingen maar dat we hem een leuk leven kunnen geven weegt tegen al dat negatieve op..

Najjaaa... eigenlijk ook wel veel positieve.. fodor heeft een maatje, ze zijn nooit alleen.. lekker gezellig hier in huis..

Het is een heel triest verhaal.

Dit heb ik al eens gelezen in een ander topic,
en er stroomden ook veel traantjes over mijn wangen en ik vroeg me toen ook af : hoe kun je?

erg triest hoorr

Ik kende het verhaal nog niet, maar ik heb nog altijd tranen in mijn ogen.
Zeker nu ik pas meegegaan was naar een asiel omdat mijn meter nog een katje wou.
Daar was ik naar de honden toegegaan en was helemaal verliefd op een Berner Senner.
Hij was zo lief en kon al zitten, liggen en poot geven.
Dat is toch wat ik er van weet.
Hij kwam ook heel dicht tegen de tralies aan ging staan zodat ik hem makkelijker kon aaien.
Ik was rustig tegen hem gaan praten en wou weggaan omdsat we pas een hond hadden gekocht (Nala ) maar toch kon ik niet, ik moest blijven, ik kon hem daar niet alleen laten.
Ik ben toen zeker een half uur bij hem blijven zitten praten en aaien. Hij was heel rustig geworden en zag er gelukkig uit.
Hoe blij ik ook was(ben) met Nala, ik kon die hond daar niet alleen laten.
Mijn moeder riep me om even te komen kijken naar de kat die mijn neefje vast had. En ik ging.
Hij keek me heel zielig na en fluisterde dat ik snel terug zou komen.
Toen ik terug kwam zag ik een man en vrouw rond de 20 jaar bij hem staan met een vrouw van het asiel.
Ik bleef rustig kijken naar de andere honden en was mee aan het luisteren naar wat ze allemaal zeiden.
Toen ik het woord 'we nemen haar' hoorden, was dat een van de mooiste dagen van mijn leven. De mensen zagen er heel lief uit en ik ben zeker dat ze goed voor hem zouden zorgen.
Ze mochten hem nu al mee naar huis nemen en hij liep langs mij door.
Hij gaf me een lik en ik aaide hem snel nog over zijn kopje, de mensen zagen het, en zeiden tegen mij: Dit is Lenny, onze hond met een gelukkige glimlach op hun gezicht.
ik aaide hem nog even en liep weg.
Het laatste wat ik tegen hem zei was dat ze goed voor hem zullen zorgen.
Ik weet dat het raar is omdat het niet eens mijn hond is.
Maar ik wou bij hem blijven tot dat hij naar een gezinnetje ging.
Ik wist ook dat het niet slim was om zo lang bij hem te blijven zitten, maar ik kon niet weg.
hij had zelfs al kennis gemaakt met Nala.
Mijn moeder vond hem ook heel lief en zei dat als we nu een grote tuin hadden dat we hem mee hadden genomen, maar jammer genoeg is het hier te klein en ben ik allergisch voor honden en katten. ( ik heb 2 katten en een golden retriever )
ik wil nu maar even zeggen dat ik het heel erg vind dat het gebeurd gelijk in het verhaaltje, maar het kan ook goed aflopen