De liefde van een dier (hond en kat) is onvoorwaardelijk en altijd daar. Dit jaar heb ik erg veel verliezen gehad. Begin dit jaar heb ik Dribbel in moeten laten slapen, mijn allereerste eigen hond, mijn steun en toeverlaat en 'therapeut' in een moeilijke periode. De liefde die wij voor elkaar voelden was enorm, ik mis hem nog elke dag.
In mei van dit jaar ging Dopey dood, mijn wijze oude poes van bijna 14, zij heeft samen met mij gewaakt in Dribbels laatste nacht en na zijn dood week ze niet meer van mijn zijde. Ze was er altijd en ze wist het wanneer ik haar nodig had.
Eind augustus heb ik afscheid moeten nemen van mijn andere poes, Gurgi, mijn kleine zwarte aandachtsmonster.
Half augustus is mijn vader toch ineens onverwacht overleden. Ik mis hem heel erg, want onze band was heel bijzonder, ondanks zijn dementie.
Sinds eind maart heb ik Bartje, opgehaald op mijn vaders verjaardag. Hij is een hele troost, mijn maatje, hij maakt me aan het lachen met zijn rare sprongen en capriolen. De blijdschap waarmee hij me begroet en de wandelingen die we samen maken als ik even niet weet waar ik heen moet met mijn verdriet. Hij ligt naast me, kijkt me aan met zijn lieve koppie en de zon begint weer te schijnen. Ook Buddha, de kitten, maakt het leven een stuk leuker. Hij kruipt bij me op schoot, ook als het niet uitkomt. Spring bovenop Bartje om te spelen, ik geniet van mijn 2 vriendjes.