Hello,
Loop al een tijdje met het volgende rond en wil graag jullie meningen/ervaringen horen:
Anderhalf jaar geleden hebben mijn vriend en ik Esha (zie foto) geadopteerd uit Spanje (via ALAS). Ze is een wereldhond-nodige problemen gehad-maar wat wil je als je in een spaans asiel geboren bent. Ze is nu bijna 2 en behoorlijk gestabiliseerd.
We zijn al best een tijdje aan het spelen met de gedachte om een tweede hond (reutje) van ongeveer haar leeftijd te adopteren. Aangezien Esh een enorm speelse droedel is denken we haar hier een plezier mee te doen. En dat is dus ons dilemma: hoe weet ik nou dat ze daar ook echt mee gebaat is?. Ik begrijp dat je ze eerst op "neutraal" terrein kennis moet laten maken enzo, maar het gaat er mij meer om: niet iedere hond is THUIS in zijn element met andere honden; sommige honden hebben het gewoon beter als enige die de aandacht krijgt. Daarnaast (call me selfish, maar je hebt toch ook een hond voor je eigen plezier) ben ik beetje huiverig dat alle energie gaat zitten in onderlinge verhoudingen en dat er minder contact is tussen ons en de honden. Wat zijn jullie ervaringen en gedachten hierover?
grtz, Mischa




