Het is nu toch al een dikke maand geleden dat Bandu overleed. Ik mis hem nog steeds ontzettend. Afgelopen nacht droomde ik nog over hem. Dat ik naar hem op zoek was en hem uiteindelijk vond, maar dan als een pup. Maar ondanks dat ik Bandu mis, merk ik duidelijk dat Richy en ik een steeds betere band krijgen samen. Dat gevoel is zo ontzettend lekker. Voor Bandu's dood was het duidelijk verdeeld: Richy was papa's hond en Bandu die van mij. Richy was dan ook vooral bij mijn vader en Bandu bij mij. Maar tegenwoordig is Richy vaker bij mij te vinden dan bij mijn vader. Ik vind het heerlijk om thuis te komen en dan op de meest onmogelijke, lompe maar oh zo lieve manier van Richy verwelkomd te worden. Net zat ik lekker achter mijn laptopje in de studeerkamer toen mama binnen kwam en mij en Richy samen zag. Ze zei: 'Hey. Is dat jouw hond?' Richy keek me aan met een scheve kop alsof hij zeggen wilde: "moet ze dat nou nog vragen?"



3 doggies











