Afgelopen zondag is mijn hondje Joop na een hele zware strijd overleden.
Joop was al tijden aan het sukkelen met verkoudheidjes etc... De dierenarts schreef diverse kuren voor maar niets hielp. Ten einde raad ben ik naar een andere dierenarts gegaan, drie dagen nadat ik bij mijn eigen dierenarts weer was geweest voor de zoveelste keer. De andere dierenarts vond Joop dusdanig slecht dat hij hem doorstuurde naar het dierenziekenhuis in Utrecht. Om een heel lang verhaal kort te maken. Door de ontstekingen was er littekenweefsel gegroeid waardoor zijn neusje dichtzat en hij geen lucht meer kon krijgen via zijn neus.
Afgelopen vrijdag was Joop geopereerd en hadden ze buisjes in zijn neusje geplaatst om het open te krijgen zodat het goed kon genezen en hij later zonder buisjes zou kunnen. De buisjes zijn via zijn verhemelte geplaatst.
We hadden goede hoop, maar op zondag belde het ziekenhuis dat door de operatie alles zo gezwollen was dat Joop bijna geen adem meer kon halen. De arts zou een prik geven om nogmaals te proberen de zwelling te verminderen, als dat niet binnen een uur zou helpen dan restte hem niet anders dan Joop te laten inslapen. We moesten dan ook meteen komen.
Eenmaal daar aangekomen lag Joop in de zuurstofkooi te snakken naar adem. Hij moest alle kracht bijzetten om adem te halen dat het voor ons binnen 1 seconde duidelijk was, hij was aan het stikken...alsjeblieft help hem... dit is verschrikkelijk.
Ik heb hem een kus op zin koppie gegeven en mijn man had zijn hand op zijn buikje en zo kreeg Joop het laatste spuitje. Binnen een paar seconden was het gedaan.
Maar ik voel me verschrikkelijk...het was zo verschrikkelijk om onze schat zo te moeten zien vechten en lijden. Joop was echt mijn alles en dat hij zo'n einde heeft gekregen... dat is voor mij niet te bevatten.
Het is nog heel vers allemaal, maar toch...ik huil de hele dag..Mis mijn mannetje zo verschrikkelijk...en huil omdat hij het zo slecht heeft gehad.
Ik ben echt kapot



3 doggies


























