Wat is er aan de hand???

Zoals vele wel weten hebben wij 2 honden. Flos die bijna 17 jaar wordt en Morris die net 3 jaar is. 14 jaar verschil dus! In het begin liep het niet zo lekker tussen die 2. Logisch 1 wil spelen en de ander wil liever rust, maar eigenlijk ging het de laatste 2 jaren wel goed. Morris is duidelijk baas over onze oude Flos en Flos heeft zich daar bij neergelegd. Dus het ging allemaal wel goed. Niet dat ze veel aan elkaar hebben, maar ze hadden eigenlijk bijna geen ruzie met elkaar. Nu gaat Flos lichamelijk achteruit. Hij wordt zwakker, ziet steeds minder, hoort steeds minder. Soms heb ik het gevoel dat hij van dichtbij nauwelijks nog iets ziet. Zijn blik in de ogen is soms een beetje vreemd, zal ik maar zeggen. De laatste 2 weken komt het regelmatig voor dat Morris ineens lelijk tegen Flos doet. Hij ligt dan BV op zijn kussen en als Flos voorbij loopt, dan hoor ik hem al brommen. Nu hoort Flos dat niet meer en loopt dan gewoon door, met als gevolg dat Morris 2 van de 3 keer op staat en hem even op zijn donder geeft. Ik moet daar dan altijd even tussen komen. Ik bescherm dan echt mijn oude maatje. Die verdient het niet! Meestal zet ik Morris even op zijn strafplek. Ik weet dat dit tegenstrijdig is, omdat Flos lager in rang is, maar ik ben en blijf baas en ik vind het niet goed dat Morris ons oudje zo aanvalt....Het is niet eerlijk dat hij hem aanvalt.

Maar is het nu zo dat dit gebeurt omdat Morris voelt dat Flos zwakker wordt....of komt dit nu doordat Flos hem niet meer hoort/nauwelijks meer ziet....Komt het door die rare blik in zijn ogen? Wie heeft er een verklaring. Ik geloof dat een zwakke hond in een roedel ook echt afgestoten wordt, maar is dat hier nu aan het gebeuren?? Wat mij verder aan Morris opvalt is dat hij de laatste tijd wel meer geïnteresseerd is in geurtjes van andere honden. Zou dat ook nog kunnen dat hij nu op een 3 jarige leeftijd pas echt gaat reageren op loopse teefjes in de buurt en Flos misschein nog ziet als concurrent. Ze zijn beide niet gecastreerd. Kortom wie weet raad....en hoe voorkom ik dat dit meer gaat gebeuren? Vind het niet echt prettig, moet ik zeggen.

Hoi Monique,

Ik herken je verhaal. Dit had ik met mijn (wijlen) Smauce ook. Zij was echter naast doof en slechtziend ook dementerend. Ze begreep zichzelf niet meer, laat staan dat ze signalen van andere honden begreep. En daarbij, honden communiceren vooral via lichaamstaal en geluiden, en als zij die niet meer kunnen horen en/ of zien wordt dat natuurlijk 'mis'-communicatie. En dan heb ik het nog niet eens over Flos zijn/ haar 17 jaar oude hersentjes.

Ik begrijp je reactie, maar ik vermoed dat het enkel miscommunicatie is door 'mis'-communicatie... snap je?

Succes hoor!

Moon.
Ik herken dit probleem helemaal.
Wij merken het nu met freddy 16 en pluto wordt 2 dus ook 14 jaar.
pluto gromt de laatste tyd erg veel naar freddy.
Als freddy ergens ligt en pluto wil erbij gromt hij naar fred.
Pluto heb opeens intresse ook in lekkere geurtjes.
En het schijnt dat fred tegenwoordig lekker ruikt want pluto en ook skay hond van me zoon net een jaar moeten steeds aan hem ruiken heel raar.
Dus moon ik zit hier bijna met het zelfde probleem.
Maar ik denk wel dat hun voelen dat onze oudjes zwak worden en dat ze afgestoten een beetje worden.
Pluto heeft gelukkig nog niet gebeten naar hem maar wel aardig grommen en mopperen.
Dus ik ben ook wel benieuwd of iemand dit verder kan verklaren.
Liefs jo

Tja, Flos dement?? Hij is wel de laatste tijd wat onrustiger. Piept wat meer, kan moeilijker alleen zijn...vergeet soms dat hij moet poepen, waardoor er nog wel eens een ongelukje in huis gebeurt. Zijn plasje kan hij heel goed ophouden en dat doet hij ook echt allemaal buiten. Ja, hij is in zijn doen zeker veranderd, maar nog steeds is hij voor zijn leeftijd best energiek. Hij kan nog best wel een uurtje lopen en als ik thuis kom, is hij zo enthousiast als een jonge hond! Of hij echt dement is...weet ik niet. Maar het zou een oorzaak kunnen zijn, dat hij niet meer goed communiceert met zijn jongere maatje en dat zelf niet eens in de gaten heeft.

Misschien herken je hier wat in?

Dag lieverdje,

Een paar weken geleden was je op de kop af 17 jaar mijn hondje nadat je eerst 8 weekjes bij je moeder langzaamaan een kleutertje werd. 17 jaar, de helft van mijn leven.

Vandaag is het dierendag en hoeveel ik je ook knuffel, je vindt het niet fijn meer. Alles wat je doet doe je niet meer met plezier, al denk ik soms van wel. Maar dat zijn mijn fantasieën, niet de werkelijkheid. Als ik naar de filmpjes en foto’s kijk van voor je dementie zie ik je echte, onbezorgde gelukkig zijn. Je eeuwige rennen, je vraag om knuffeltjes, de manier waarop je naar me toe kwam als ik vergeten was je waterbakje te vullen.
Ook als je buikpijn had kwam je naar me toe, wees met je snuitje naar je buik en keek naar mij, ik moest dan over je buikje wrijven, een minuutje later was je weer ‘beter’. En ik kan nu uren over je buikje wrijven, je wordt er niet meer beter van. De dag dat ik me realiseerde dat je dement aan het worden was weet ik nog goed. Het was 2e kerstdag 2006, met een aantal mensen gingen we naar het strand. Zoals gewoonlijk rende je alsof het een lieve lust was. We naderden een muurtje en ik zag je mijn kant oprennen, ik stond vlakbij dat muurtje (gelukkig). In je enthousiasme sprong je over dat muurtje, iets wat je nooit eerder hebt gedaan. Ik gilde “Neeee!”, je schrok en bleef op het muurtje stokstijf staan, ik kon je nog net grijpen. Achter dat muurtje was de zee, zo’n 6 meter eronder.
Toen wist ik dat er iets mis met je was, en dementie was het eerste wat in mij opkwam. Toen kwam je doofheid erbij en heb ik je een beetje gebarentaal kunnen leren. Je mocht nog wel los, op open en veilig terrein, en als ik je rond zag kijken wist ik dat je me zocht. Ik ging door mijn hurken en deed mijn armen wijd, als je dit zag kwam je naar me toe rennen.
Op een bewuste dag had ook gebarentaal geen zin meer want je dementie nam een loopje met je, en jij om die reden met mij. Je rende op een gegeven moment maar een willekeurige kant op zonder te stoppen. Roepen had geen zin, dus er zat maar één ding op, achter je aan rennen en je pakken. Dit gaf veel reacties van mensen die vooral aan het lachen waren, wisten zij veel.
Daarna werd je zicht steeds minder en mocht je niet meer los. En nu… van echt rennen is geen sprake meer, je huppelt af en toe wat waarbij je achterpootjes niet zo goed meer weten wat ze doen. Om de paar seconden sta je stil. Het duurt een eeuwigheid voordat je plast of poept, dus zet ik je uit voorzorg op het balkon als je wakker bent. Maar het gebeurt de laatste tijd steeds vaker dat ik bij het opstaan, op nuchtere maag, aan het dweilen ben. Je poept niet alleen, je wandelt het ook door de hele kamer. Naast dat ik de vloer schoonmaak, moet ik ook je pootjes wassen en je poepertje, en dat is vaak een gevecht, je bent zo onrustig. Het is echt gedaan met je rustige zelf, je raakt in de stress als je ergens tegenaan loopt en je niet verder kunt. Achteruit lopen kun je niet meer. Dit veroorzaakt paniek bij je en je gaat akelig vals en hard blaffen, net zolang tot ik je red. Echter ben ik niet altijd thuis om je te redden en dit moeten de buren vergelden. Ik dacht dat het zou helpen om je op de slaapkamer te zetten als ik niet thuis ben, daar zou je geen obstakels hebben. Dat ging een paar dagen goed, nu blijkt het gordijn ook een hindernis.

Het is vandaag dierendag, en hoe cru het ook klinkt, ik heb vannacht besloten je niet meer zo lang te laten lijden. Zeer binnenkort zal ik je de allerlaatste knuffel geven. Het zal hier thuis gebeuren, met je broertje, je ‘trutzusje’ en ‘het grote baasje en vrouwtje’ zullen er ook bij zijn. Ik weet alleen nog niet precies wanneer.

Lieve Smauce, ik hou van jou, altijd.

@Jo, hier begint het ook met brommen, maar doordat Flos het niet meer hoort, reageert hij daar niet echt op. Nou kan dat zijn dat dit bij Morris overkomt dat hij hem negeert, maar dat hebben ze al die jaren al gedaan. Ze leven met elkaar, maar kijken niet echt naar elkaar om. Maar het brommen gaat nu echt over in een aanval. Morris vliegt Flos gewoon echt aan en duikt er bovenop! Ik moet hem er dan echt af halen...Iets wat ik liever niet doe, maar ik heb geen keuze! Flos geeft zich wel over, maar Morris gaat door...Dus het is echt serieus! Niet leuk hoor, maar ja....wat kunnen we er aan doen?

Castreren is een grote stap, maar een optie. Wat een naar iets zeg. Maar ja, je moet je natuurlijk ook realiseren dat Flosje niet meer jarenlang bij je zal zijn. Dus dat maakt zo'n beslissing ook weer moeilijker (als je het niet eerder overwogen hebt).

Pfff...

Ja dat is het.
Wat kunnen we hieraan doen.
Wel heftig dat hij aanvalt trouwens.
gelukkig is dat hier nog niet zo maar fred is ook stokdoof en hoeveel hij nog ziet weet ik niet,Hij gebruikt zijn neus erg.
Als pluto echt neidig gromt zeg ik altyd denk erom hoor ik moet ook regelmatig er tussen springen.
maar het is nog niet zo erg hier als bij jouw.
Arme flos trouwens beestje kan zich niet verdedigen en dat weet en voelt morris.
Hopelijk krijgen we goed advies en ik ga duimen voor je meid.

Ik zit met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen en herken daar toch wel veel van Flos in! Als ik heel eerlijk ben, is Flos ook wel iets meer veranderd. Vroeger hield hij van knuffelen, maar nu schrikt hij vaak van mijn hand als ik hem wil knuffelen. Soms vraag ik me wel eens af of hij mij nog volledig vertrouwt. Weet je, ik besef me heel goed dat Flos achteruit gaat en dat ik hem geen hele lange tijd meer bij me heb. Ik sta daar ook regelmatig even bij stil. Maar toch, vind ik hem op dit moment nog veel te goed om hem te laten gaan. Hij is nog zo vrolijk, gaat nog zo graag mee met de wandelingen. Oké ik laat hem ook niet meer snel los, omdat hij het verkeer niet meer hoort en ik dat te gevaarlijk vind. Hij kan ook niet echt meer flink rennen, het is meer huppelen...Maar echt, hij heeft nog best veel energie. Het gaat me wel aan het hart, als hij zo door zijn jongere maatje afgerekent wordt. Dat verdient hij niet, vandaar dat ik hem bescherm. Maar zoals jij Smauce beschrijft, haal ik daar wel heel veel van Flos uit. Flos was vorig jaar nog een hele sterke hond, maar het laatste jaar heeft hij flink in moeten leveren. Misschien wil ik dan nog niet zien dat hij echt dement is en dat hij eigenlijk slechter is als ik me voor hou en misschien communiceert hij daardoor wel helemaal niet meer goed met Morris en wordt hij daar op afgerekent. Ik kan me daar in ieder geval wel in vinden.....

Lieve Monique,

Het is heel zwaar, emotioneel zit je in een vreselijke achtbaan. En ik heb zo vaak gezegd, mijn mopje wordt zeker 20 en sterft in mijn armen aan een hartaanval. Maar op een gegeven moment ging het zo hard, dat ik me werkelijk ging afvragen of ik wel een goede baas ben, ook omdat ik soms erg geirriteerd naar Smauce reageerde. En meteen na de irritatie was daar het gevoel van verdriet en boosheid op mezelf. Smauce kan er niets aan doen Marieke!

En op die bewuste dag, dierendag vorig jaar, ze liep tientalle rondjes om de salontafel, lichtelijk piepend, duidelijk ongelukkig in haar kleine onrustige lijfje... toen voelde ik ineens zoveel verdriet en tegelijkertijd zoveel liefde. Alle goede herinneringen kwamen weer boven en ik wist dat ik maar 1 goed ding kon doen en dat was haar verlossen uit die nare gevangenis van haar eigen velletje. Ik heb gehuild als een klein kind, dagenlang. Maar ik heb meteen de datum vastgesteld en alles geregeld voor een week later.

Ik deed het uit liefde. Niet uit irritatie. En dat was een goed besluit. Zo'n moment zul je misschien ook krijgen. En koester dat moment. Het is een goed moment en een juiste beslissing, hoe gek dit ook mag klinken.

Liefs Marieke

Pff... ik herleef het weer helemaal opnieuw. En wat ik me nu ook weer herinner is de gelukzalig zucht van Smauce op het moment dat de verdoving aansloeg. Ik zag dit als 'teken', het is goed vrouwtje, dank je.

Toen ze de fatale spuit kreeg voelde ik op de één of andere manier haar 'ziel' uithaar lijf opstijgen en was dat levenloze lichaampje op mijn schoot ineens niet meer dan een lijfje, een omhulsel van mijn allerbeste vriendinnetje. Een mooi omhulseltje, dat wel!

Haar as heb ik nog steeds hier thuis. Maar dat is mijn Smauceje niet, zij leeft voort in mijn hart, mijn gedachten en mijn dromen.

Genoeg sentimenteel geweest nu...

Pfff...

Klinkt raar Marieke, maar het is net of je mijn verhaal schrijft....Ik weet dat het er aan gaat komen en weet ook dat ik die keuze zal moeten maken. Maar nu kan ik dat nog niet....Ik weet dat hij zal protesteren en dat wil ik niet meemaken. Het liefste heb ik dat hij mij aan geeft dat het zijn tijd is. Zo ging het bij mijn vorige kanjer wel en dat gaf mij rust. Ik wist dat hij er mee instemde....Bij Flos zet ik nu nog veel te veel vraagtekens. Die tijd gaat komen en misschien ook wel sneller als ik nu wil denken....Soms zeg ik wel eens dat ik benieuwd ben of hij 17 jaar nog mag worden. Dat is 6 november a.s.. We zullen het gaan zien. Ik ben erg realistisch en weet dat ik hem een keer moet laten gaan. Ik mag trots en blij zijn dat hij al zo lang bij me is. Goed, nu ga ik heerlijk naar bed en neem mijn oude makkertje mee. Ik hoop dat Morris niet nog meer aan gaat vallen....We zullen het allemaal af moeten wachten.

Sterkte lieverd en weltrusten!

wordt er helemaal verdrietig van,laat staan hoe jullie je moeten voelen..

heel veel sterkte..


liefs

Ocharme Flos
Lijkt inderdaad alsof ze elkaar niet meer begrijpen. En als ze al nooit de dikste vrienden zijn geweest...
Ik zou ze niet meer samen alleen laten. En zo veel mogelijk incidenten voorkomen.
Zo krijgt Flos toch nog een rustige oude dag.

Lees het nu pas, ik had dit ook met Sheila. toen ze steeds zwakker werd nam kwinto het steeds meer over
Weet nog zo goed een van de laatste keren dat ik Sheila riep om iets van eten te krijgen, bleef ze maar staan en stond naar Kwinto te kijken, alsof ze toestemming wou, maar komen deed ze echt niet. Terwijl ze normaal altijd razendsnel bij me was als er iets te halen viel.
Dat zijn nare dingen, en dieren zijn daar hard in.

Sorry voor mijn late reactie, maar ben vandaag de hele dag druk in de weer geweest. Bedankt allemaal voor jullie tips. Ik lees al dat meerdere dit meegemaakt hebben. Als ze overigens alleen zijn, zijn ze nooit in dezelfde ruimte. Ze zijn in het begin wel eens samen in 1 ruimte geweest, maar Morris kon de ruimte van de woonkamer niet aan als pup/puber. Dus zijn plekje is nu in de hal. Als ik van huis ga, gaat hij daar automatisch in zijn mandje liggen. Flos ligt of boven op onze slaapkamer of in de woonkamer. Vandaag is het overigens allemaal goed gegaan. Morris heeft niet 1 keer lelijk gedaan tegen Flos. Zelfs niet toen ze beide van mij iets lekkers kegen. Flos heeft vandaag ook zelf een hele goede dag. Hij ligt nu zelfs gewoon naast me op de bank te slapen. Normaal is hij in de avonden vaak wat onrustiger. Gaat wel ergens liggen, maar blijft er niet lang liggen! Nu ligt hij al bijna een uur naast me. Gisteren heb ik het er nog met mijn mannetje over gehad en hij zegt ook dat we ons voor moeten bereiden op wat gaat komen. We zullen zien hoe lang hij nog bij ons mag zijn...Iedere dag dat hij nu nog bij ons is, is er nog eentje!!! We hopen nog wel even van hem te mogen genieten....en we hopen dat we de aanvallen van Morris kunnen beperken!

Dat dementeren komt zo langzaam dat het lang duurt voor je het als eigenaar ziet.Als hondenkapster zie ik het veel vlugger dan de baasjes.Wanneer ik er een opmerking over maak zeggen ze dat ze er thuis niks van merken,maar enkele maanden later moeten ze toegeven dat het waar is.

He Monique,

Wat jammer om te horen dat het moeilijker gaat tussen hun tween, natuurlijk verdient Flos dit niet ook al komt het misschien door miscommunicatie. Ik zou hem, net als jij, beschermen van Morris, hoor. En omdat jij dit jammer genoeg niet aan Morris uit kan leggen, dat hij hem niet aan mag vallen, moet jij en je gezin misschien heel te tijd hen goed in de gaten houden, en als zoiets weer voorkomt gelijk ingrijpen. Waarschijnlijk moeten jullie dit gewoon blijven doen vanaf nu... Verder heb ik geen goede tip voor jou, jammer genoeg. :(

Ik kan het me ook heel erg goed voorstellen met wat voor moeilijke vraagtekens jij momenteel zit. Maar zelf zou ik Flos nog zeker niet in laten slapen als ik duidelijk zag dat hij plezier heeft in zijn leven! Kijk, hij kan schrikken van jouw hand omdat als hij minder goed ziet en hoort, het totaal onverwacht kan overkomen, jouw aanraking. En dat hij daar van schrikt is volkomen normaal, omdat hij minder vertouwen heeft in zijn omgeving omdat hij zelf voelt dat hij er minder contole over heeft. Hij is dus ook meer op zijn hoede. Maar dat wil niet zeggen dat hij JOU niet vertrouwt!
Als je ziet dat hij heel de tijd pijn heeft, of steeds weer ziek is, is dat een ander verhaal. Maar zolang hij nog zin heeft in iets lekkers, of een wandelinkje, zolang je ziet dat hij nog van zijn leven kan genieten, zou ik hem niet kunnen laten gaan!

@Tira, ik denk ook wel dat ik het nog niet helemaal wil zien. Toen ik het verhaal van Marieke las, moest ik wel heel vaak even denken...."ja dat heeft Flos ook". Dus misschien stop je het als baasjes zijnde toch wel weg dat je maatje snel achteruit gaat. Als buitenstaander kijk je vaak ook heel anders naar een hond. Ik weet dat nog toen mijn Buster op het laatst liep. Vele zeiden tegen mij..."ach wat zielig, hij heeft niet veel puf meer!" maar zelf dacht ik dan "jullie zien hem nu, maar niet als hij nog een opleving thuis heeft". Achteraf zeg ik wel dat ik bij hem te lang egoïstisch ben geweest om hem bij me te willen houden. Ik ben nu wel zo realistisch dat ik hier bij Flos echt op let....Als ik merk dat hij zijn rust niet meer kan vinden, dan mag hij van mij aan zijn laatste lange reis beginnen.....Ik zal hem dan natuurlijk enorm gaan missen, maar ben erg dankbaar dat ik hem al zo lang heb mogen hebben....

Dat is waar,ofwel moet je een hond vlugger afgeven omdat ie een of ander ziekt heeft en de honden die het geluk hebben om niet ziek te worden die worden dan door ouderdom weer dement.
Ik heb wel de indruk dat dementie bij honden heel veel voorkomt.