Met onze eerste hond wist ik gewoon dat ze oud ging worden. Hoewel ik 's ochtends als ze niet wakker werd van mij ik wel schrok vanaf haar 11e, heeft Freya de 14 gehaald. Ze was zo'n sterke tante.
Met Chico had ik ook vanaf het begin het idee dat hij 14 zou worden. Zelfs toen hij artrose en een hernia kreeg kon hij nog goed uit de voeten, en hij is inderdaad 14 geworden.
Met Dobby heb ik juist het gevoel dat hij niet oud gaan worden. Typje adhd, veel te schrikachtig (nog erger dan whippet kruising Freya), en gewoon een voorgevoel. Geen fijn voorgevoel, dat kan ik wel zeggen. Zeker aangezien ik het bij de vorige 2 honden bij het juiste eind had.
Hebben jullie ook wel eens zo'n voorgevoel over de hond?



3 doggies











