Al ruim een jaar gelden en toch....

Boy is nu al meer dan jaar geleden overleden ( 4 juli)
en toch mis ik hem nog steeds zo ontzettend.
Ondanks dat we nu onze lieve Luca en Fleur hebben.
Jullie zullen me nu wel een zeur vinden , maar ik kan die trouwe sloeber maar niet vergeten.
Telkens als ik een golden zie schiet ik nog vol, helemaal als hij/zij dan ook nog op Boy lijkt, want Boy was geen standaard golden.
Lieve Boy ik mis je nog zo

bono is nu een half jaar dood en ik mis hem ook zo ontzettend hard

geen gezeur hoor heel normaal dat je je maatje mist.
mijn hond is nu bijna 5jr overleden mis haar nog steeds

Sterkte Jolanda! Mijn allerliefste Balou is vorige week om 10:00 uur ingeslapen...hij was mijn alles, heeft mij door een heel zwaar jaar geholpen..ik heb ook echt het gevoel dat ik nooit meer zo'n hond tegenkom, onze band was zo ontzettend diep maar wie weet....

En je bent geen zeur! Het is mooi dat lieve Boy nog steeds ontzettend veel voor je betekent!

hoi jolanda ,ik denk niet dat iemand jou een zeur vind hoor!
het is toch niet meer dan normaal dat je je maatje nog steeds mist,je hebt hem jaren gehad!,
mijn hond scott is vorig jaar oktober overleden ,en een half jaar daarna is zijn vriendje wiskey hem gevolgt,maar ik mis ze ook nog ,ook al heb ik nu 2 schatten van pups.

Lees dit maar eens misschien kan het je helpen met het verwerken van je hond... vergeten zal je hem nooit..!!!!

Vlak voor de ingang van de hemel ligt een gebied dat de Rainbow bridge wordt genoemd.
Als een dier, dat een bijzondere band met iemand op aarde heeft gehad sterft, dan gaat hij naar de Rainbow bridge.
Daar zijn grasvelden en heuvels voor al onze dierbare vrienden, zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is volop eten, water en zonneschijn en onze vrienden hebben het er warm en goed.

Alle dieren die ziek en oud waren, krijgen hun gezondheid en kracht weer terug.
Degenen die gewond of verminkt waren, worden weer heel en sterk gemaakt, precies zoals we ze in onze dromen over vroeger herinneren.

De dieren zijn er op 1 ding na gelukkig en tevreden. Allemaal missen ze iemand die veel voor hun betekende en die ze achter moesten laten.
Ze spelen en rennen met elkaar.
Maar dan komt er een dag dat een dier plotseling stopt en in de verte tuurt, met heldere en waakzame blik.
Zijn beweeglijk lijf trilt.
Plotseling begint hij weg te rennen van de groep.
Hij stuift over het groene gras, terwijl zijn poten hem hoe langer hoe sneller dragen.

Hij heeft jou in de gaten gekregen en als jij en jouw speciale vriend elkaar eindelijk ontmoeten, dan pakken jullie elkaar stevig vast bij dit blijde weerzien, waarna jullie nooit meer van elkaar gescheiden worden.
Je gezicht wordt bedolven onder de hondenlikjes.
Je handen strelen weer die lieve kop en je kijkt wederom in de ogen van je huisdier, dat zo lang uit je leven verdwenen was, maar nooit uit je hart.

Dan steken jullie samen Rainbow bridge over

bron Mac Ghandor Easy Living

nee,je bent geen zeur

is normaal dat je,je hond zo mist


sterkte

Ik mis Benji ook,gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk,zal altijd zo blijven was een speciaal beestje

Ik mis de honden die niet meer zijn ook, ze veroveren vaste een plek in je hart, die niet weg is na hun overlijden. je hebt van die momenten dat het ff "vol schiet"

maar .........het leven gaat ook gewoon door, een hondenleven is nu eenmaal veel korter als dat van ons, en in die zin kan ik het na verloop van tijd ook wel achter me laten (het scherpe gemis) en overheersen de glimlach momenten. Ik kan nog helemaal blij worden als ik aan onze Boy denk, echt zo'n opgewekte hond, altijd blij, elke ochtend weer stralend wachtend bij het opstaan....... maar hij is er niet meer, maar....... hij heeft mooi wel bij ons gewoond en niet bij iemand anders

Mijn 1e hondje Lesley mis ik heel erg (foto links). Ze is 28 april overleden.
Er komen zoveel vragen heb ik dit wel goed gedaan en had ik niet beter dat kunnen doen.....ik heb een schuldgevoel dat ze er niet meer is...ondanks dat ze 14 1/2 jaar is geworden. Over 10 jaar zal ik haar nog missen, dus vreemd is het niet dat je na een jaar nog verdriet hebt....je bent niet alleen........

je bent helemaal geen zeur het is heeel normaal dat je hem mist.Sterkte het krijgt wel een plekje

je zeur niet hoor,ik begrijp heel goed wat je bedoeld en wat je voelt
je blijft ze missen ook al loop er een ander lieverd rond,ze kunnen elkaar niet vervangen,ze hebben elk hun eigen maniertjes die we graag of minder graag hebben
we zullen ze altijd missen maar ze blijven in ons hart verder leven dat is zeker
veel sterkte

gooi je verdriet eruit, dat kan hier. en is helemaal niet abnormaal, het was geen oude schoen hoor, die versleten was.
probeer het een mooi plekje te geven, in huis, zet er een kaarsje of een bloem bij, je mag treuren en rauwen om jouw Boy, daar is helemaal niets mis mee.

heus er komt een tijd dat je met een glimlach aan jouw Boy denkt, maak een mooie plakboek met fotoos van boy, en schrijf er allemaal leuke verhaaltjes bij. heus de glimlach komt dan echt te voorschijn.

rouwen is het sorry.

Nee hoor, ik vind het heel normaal! Wij hebben vorig jaar afscheid moeten nemen van onze Yara. We hebben zelfs 2x afscheid van haar moeten nemen. Het bleek dat ze lymfeklierkanker had. Ze at niet meer en ging heel hard achteruit. Op maandag belde wij met de d.a dat het niet meer ging en dat we een afspraak wilde maken om haar thuis te laten inslapen. Hij wilde dat op maandagavond doen, maar dat zou heel laat worden i.v.m zijn spreekuur. Toen hebben we een afspraak gemaakt voor dinsdagmiddag. Heel veel verdriet gehad die dag. Maar op maandagavond knapte ze ineens wonderbaarlijk op. Ging weer wat eten, en wilde weer naar buiten. Op dinsdag dus maar even langs de d.a. En met een tas vol medicijnen gingen we het weer proberen. Eerst zoveel verdriet, dan ineens weer zoveel vreugde. Tegen beter weten in, dat wel. 3 hele weken hebben we haar nog mogen houden, toen ging ze ineens zo hard achteruit dat er geen redden meer aan was. En hebben we definitief afscheid moeten nemen. Voor de 2de x!En nu, ruim 1 jaar later, kan ik haar nog steeds verschrikkelijk missen!

Hoi Jolanda,
Nou ik kan je de hand geven. Ik mis mijn hond nog elke dag en ook zij is al iets meer dan een jaar niet meer bij ons.
Zelfs aan Daisy denk ik nog erg vaak, zij is in 2003 overleden en mijn Kathleentje die door tragisch ongeluk 4 jaar geleden overleden.
Dus het is heel begrijpelijk hoor dat gemis. het is toch je trouwe kameraad die je moet missen en dat is niet zomaar wat.
Ik vind dat een groot nadeel aan huisdieren, dat ze over het algemeen eerder gaan dan jijzelf.
Tis echt vreselijk dat gemis, zal er nooit aan wennen.
Dus meid, schaam je er echt niet voor, ik weet zeker dat iedereen dat heeft!

Lfs
Edith

Hoi Jolanda heb zelf in maart mijn reutje die net 8 was moeten laten inslapen en heb ook nog andere honden waarvan 1 zijn dochter is. Zelf heb ik avonden nog dat ik spontaan begin te huilen omdat ik hem mis.
Dus nee je bent geen zeur het was jou speciale hond die je erg mist ik herken het helemaal sterkte meid.

ach je blijft ze zo missen het doet van binnen pijn

Hoe kun je nu zeuren als je spreekt recht vanuit je hart.
Je hoeft je nooit te schamen dat je je trouwe vriend mist en veel van 'm houdt! Geen mens hier op HP die je dan een zeur zal vinden! Een hele dikke knuffel van ons!