Afgelopen dinsdagavond hebben wij afscheid genomen van onze Dusty. Het witte hondje op de foto. Ze is
13 jaar geworden en deed het tot voor een maand of 2 nog best goed. Het wandelen was wat moeilijker geworden, dat wel, maar dat is ook wel normaal voor een hondje wat ouder is.
Een paar weken geleden werd ze plotseling ziek. Eerst dachten we nog dat het aan de warmte lag, maar eigenlijk had ze daar nooit last van gehad, bovendien hebben we een aircootje in de kamer. Het begon met braken, daarna kon ze ineens niet meer recht lopen en was helemaal gedesorienteerd. Ze was compleet de weg kwijt en jankte steeds. De dierenarts wist het ook niet precies, maar wel dat het centrale zenuwstelsel aangetast was. Hij dacht dat er in haar hoofdje een zwelling zat. Hij stelde voor 5 cortisone-injekties te geven en dan te kijken hoe ze daarop reageerde. Na twee zware dagen knapte ze "redelijk" op. We hadden weer hoop. Toch kon ze nog steeds haar eten niet binnenhouden. Jankte vaak en dan ging haar buik erg op en neer. Afgelopen dinsdag dus toch maar een foto van haar buik gemaakt en wat bleek... Er zat een grote massa weefsle onder de ruggegraat, welke ervoor zorgde dat al haar ingewanden weggedrukt werden. Niets zat nog op de plek waar het hoorde te zitten. De dierenarts heeft er nog haar man (ook dierenarts) naar laten kijken. Het advies van hen was Dusty in te laten slapen..Ik was erop voorbereid, maar toch. jullie weten hoe moeiijk dit is. Diezelfde avond hebben we haar nog naar het crematorium gebracht. Straks mag ik haar as ophalen. Dan komt ze eindelijk weer thuis. Misschien dat het dan eindelijk tot me doordrint dat ik haar nooit meer kan knuffelen



3 doggies














), maar Gradje weet niet beter of ze is hier, hij is jonger dan Dusje...








