Hey Tamara,
Er zijn twee soorten niet alleen kunnen zijn:
- verlatingsangst
- niet alleen willen zijn.
In het eerste geval is de hond echt bang. Van angst kan hij gaan slopen, piepen, janken, onzindelijk worden en in het ergste geval op zijn eigen poten gaan knagen.
Scheidingsangst voert dan de boventoon, bang zijn alleen te zijn. De hond hijgt erg, heeft zijn staart tussen zijn poten, oortjes laag.
Het tweede geval wil gewoon niet alleen zijn, dat kan zijn omdat hij de controle over jou niet kwijt wil of dat hij zijn aandacht mist, hij staat graag in de belangstelling.
Beide gevallen vragen net een iets andere aanpak.
Hoe je kunt herkennen wat jou hond nou precies heeft is lastig. Het beste is om een camera of webcam op te hangen. Zo kun je echt zien wat je hond nou doet als jij weg bent, wat ook de direkte prikkel is om te gaan blaffen.
Je hond gaat pas na een half uur of anderhalf uur blaffen, wat is dan de directe aanleiding? Heeft hij zich zo lang stil gehouden vanwege angst? Is de bel gegaan of de telefoon? Is de postbode misschien langsgeweest?
Allemaal dingen waar je pas achter komt na het een paar keer te filmen.
Bij angst moet je juist niet gaan werken met medicatie, dat voorkomt dat de hond zijn angst kan uiten, maar die angst is er nog steeds en wordt misschien erger, een blafband is ook een slecht idee om dezelfde reden.
Er zijn trouwens tegenwoordig wel kalmerende medicijnen die niet verlammen, maar echt tegen de angst werken, dat moet je goed overleggen met je dierenarts.
Hoe is je hond verder?
Trekt hij aan de lijn? Loopt hij je in huis veel achterna? Komt hij vaak om aandacht vragen? Is het een pittig hondje, of juist niet zo?
Als je een therapie in gaat zetten om hem te leren alleen te zijn, betekend dat, dat tijdens je training de hond niet alleen mag laten!! Dat verpest namelijk meteen je vooruitgang weer.
Dus als je eraan gaat werken, zorg voor oppas of dat je zelf thuis bent.
Groeten, Margje