Pffffff.. Dat was me de wandeling wel zeg!
Ik was zo slim om nog 'gauw' even met de honden te gaan wandelen voor het noodweer uit zou breken.
Ik had al de hele dag niet echt gewandeld vanwege de drukkende warmte, dus nu moest het maar even gebeuren.
In de eerste instantie lopen we in een lekker windje. Ik merk wel aan de honden dat ze het nog warm hebben, maar het is frisser dan eerder op de dag.
De lucht wordt langzaam donkerder, dreigende flitsen al in de verte, de wind wakkert aan. We kregen alle drie haast om terug bij de auto te komen. Onderweg komen we nog een vrachtwagen tegen, maar dat leek van weinig betekenis.
Na een halve kilometer BARST het noodweer los, echt ver naar de auto was het niet meer, maar leuk is anders.
Daar komt een groene bestelwagen aanrijden en stopt om te vragen of hij ons naar de auto zal brengen. Ik ben in één seconde zeiknat geregend, maar een beetje wantrouwen en mijn Promise die niks met vreemde mannen heeft houdt me tegen en ik bedank maar sla het af.
Hij draait zich en blijft weer naast ons rijden, het weer is zo extreem dat ik wel bijna móet instemmen, de honden zijn ook niet op hun gemak in dit weer merk ik.
Hij wil mij in de auto en de honden ernaast lopen, maar dat wil ik niet. Dus blijft hij staan terwijl ik in de auto zit en P&D met hun voorpoten op mijn schoot staan en met hun achterlijf buiten.
Ze proberen in de auto te krabbelen, ook Promise, dus ik ga ervan uit dat het oke is voor haar. Ik til ze één voor één op mijn schoot en zo zit ik het laatste stuk met 2 door- en doornatte Beardies op mijn schoot in de auto bij een vreemde, maar vreselijk aardige man die zich ons 'lot' aangetrokken heeft. Hij bleek de eerder tegengekomen vrachtwagenchauffeur te zijn..
Gelukkig, er bestaan nog lieve mensen die een ander mens (en hond!) willen helpen...



3 doggies















