In de puberteit zijn honden vaak alles vergeten
wat hem of haar geleerd is. Hebben vaak bananen
in de oren.
Ik heb wel eens verhaald van mijn Romeo, die
heerlijk aan het zwemmen, graven en spelen was op
het grote uitrenveld.
Ik pakte de sleutel en de riem om naar huis te gaan.
Romeo had geen zin, vond het veel te leuk en
kwam niet op mijn commando.
Kwam wel kijken, maar weigerde mee te gaan.
Ik liep heel consequent over het hele veld naar
mijn auto en mijn Romeo rende helemaal mee, tot
aan de poort en toen rende hij het hele stuk weer
terug en sprong weer gezellig in de vijver om
balletjes te zoeken.
Van die afstand kon ik gewoon zien, dat mijn ventje
wel keek wat ik deed, dus in feite testte hij me.
Maar kwam dus niet.
Ik kon roepen wat ik wilde, hij weigerde te komen.
Hij keek wel, wat ik deed, dus ik ging naar buiten,
stapte in de auto, reed een paar rondjes op het
parkeerterrein en ik zag hem denken, vrouwtje
gaat toch niet weg.
En zo was het.
Ik moest na minstens een half uur, hem toch gaan
aanlijnen, want hij kwam uiteindelijk wel, maar ging
precies zo zitten, dat ik hem de riem niet kon
omdoen. Nu dat weer, kwam hij, moest ik hem toch
dwingen naar mij toe te komen en zelf niet naar hem
toe te gaan. Moeilijk hoor.
Nu snap ik dat hij niet meewilde, want hij had
de tijd van zijn leven en dan wil ik naar huis.
De eigenaresse van het veld, dacht dat ik al lang
en breed thuis was.
En zo kan ik meer verhalen vertellen.
Maar nu is dat weer veranderd, luistert goed,
dus het komt allemaal goed, het baasje moet gewoon
de langste adem hebben.
En als je een hond tien keer geroepen hebt en
hij komt pas de elfde keer, moet je hem toch belonen.
Je hebt dan de neiging te schelden voor de andere
tien keren, maar een hond begrijpt dat niet.
Ik kom toch, dus waarom is het baasje kwaad.
Dat is af en toe best moeilijk.
Maar hij is echt een schatje.