Hoeveel beteken(en) je hond(en) voor je?

Ik zal in het kort een beetje mijn verhaal vertellen.

Ik ging door een hele moeilijke periode heen, kwam bijna niet buiten, had geen ritme enzo.. Het laatste wat ik wou was een kluizenaar worden. Toen ik ben gaan na denken, kwam ik tot de conclusie dat ik iets nodig had om me af te leiden. Ik heb altijd honden gehad en kwam tot het besluit dat dit de beste oplossing was. Uiteindelijk is Milo (JR) bij mij terecht gekomen. Echt een probleem hond die duidelijk opnieuw opgevoed moest worden. Iets waar ik volledig mijn aandacht aan kon geven. Iets wat mij dwingde om gewoon 4 keer per dag naar buiten te gaan. Milo heeft mij door een hele moeilijke periode heen geholpen. Door hem kreeg ik weer zin om dingen te doen. Dingen met hem te ondernemen.

Nu heb ik in een hele zware (miss wel het zwaartste wat ik ook zal meemaken) periode mijn 2e hond aangeschaft. Zij heeft mij er doorheen gesleept en ervoor gezorgd dat ik niet constant zat te piekeren en na te denken. Zij heeft een positieve draai gegeven aan me leven. Mijn hondjes zijn mijn alles, net mijn kinderen. Kan me een leven zonder hun niet voorstellen. Ben nu heel erg benieuwd hoe andere hierover denken, of iemand hetzelfde voelt als ik?

Mijn leven draait om hun.....

Toen ik Baco ging kopen had ik 't ook heel erg moeilijk, nu soms nog ook al betekend hij alles voor mij... Het is niet makkelijk om terug in't ritme te komen en terug de draad op te pakken, heb vaak nog momenten dat 't slecht gaat, weiniger naar buiten wil... Maar dan loopt Baco aan de deur te janken dus moet ik wel
Als ik geen zin hem om te spelen, loopt hij ieder keer met een ander speeltje naar me toe in de hoop dat ik met dit speeltje wel wil spelen Dat alleen al dan moet ik soms wel lachen en uiteindelijk speel ik toch met hem.
Als ik hem niet had was ik er miss wel niet meer... Ben zo gehecht aan hem! EN ik weet dat Baco zijn liefde voor mij ECHT is Dat is't belangrijkste, denk dat als ik er niet meer zou zijn hij 't heel erg moeilijk zou hebben dus moet ik ook door zetten

2 honden zijn alles voor me, die gaan nooit van hun leven hier weg.

als ik een andere hond bij neem, dan moet die voldoen aan eisen. Voldoen ze niet, dan vertrekken ze terug.
Momenteel heb ik een 3de. Zij vertrekt volgende maand.
Erg leuke hond, maar voor haar is het niet fair om bij mij te blijven, ze is er ook niet gekomen met de bedoeling van te blijven.

Bij ons betekenen de honden ook alles voor ons.Ze geven je ook zoveel voelen aan als je verdriet hebt dan komen ze bij.Ik kan mij geen leven zonder hond voorstellen.Het zijn echte maatjes

Ik heb geen verhaaltje eromheen maar gewoon dit;

ALLES!!!

Mijn hond betekent heel veel voor me, maar.....

mijn man en mijn zoon zijn alles voor me

Mijn leven draait ook om de hondjes. Dat "dwingen" ze ook wel af met zn zevenen natuurlijk.
Maar om nou te zeggen het zijn mijn kinderen, nee dat ook weer niet. Het zit er een beetje tussen in denk ik haha.

Ik heb Bella pas 3 maanden, kan haar soms achter het behang plakken als ze iets doet wat niet mag, maar zonder haar leven kan ik echt niet meer! Zij en mijn vriend zijn alles voor me!!

Hoi Janneke,voor mij is me hondje ook me alles ,,heb 16 jaar een hondje gehad ,helaas is zij in febr van dit jaar overleden,ze was echt mijn kindje,ik heb zelf geen kinderen ,woonde alleen,(wel een vriend ),na een miskraam kreeg ik haar van een vriendin als troost ,ze was me allessie.waar ik was ,was zij.heb daarna nog zoveel narigheid meegemaakt ook op kinderwens gebied en relatie ,en altijd was zij daar ,mijn doel voor het leven ,degene waarvoor ik s,morgens me bed voor uit kwam ,zoveel liefde voelde ik voor haar dat me hart soms leek te barsten ,en andersom was het net zo,niemand kon in me buurt komen ,als ik huilde om iets ,stuurde zij blaffend de mensen weg want ze maakten haar vrouwtje aan het huilen ,ze had een zware taak die kleine schat om zo op mij te passen.Nu voel ik mij daar soms schuldig over , op de laatste dag durfde ik niet te huilen om haar niet overstuur te maken ,die band was ongelofelijk zo sterk,en toen zij er eenmaal niet meer was ben ik echt letterlijk en figuurlijk in elkaar geklapt,kilo's afgevallen het ging echt niet goed meer met mij,tot mijn(nu huidige vriend)zei zo kan het niet langer dit zou Ginger niet willen,we gaan kijken voor een pup ,en zo is Shady in me leven gekomen,ben stapel op d'r maar Ginger kan en zal en wil ik nooit vergeten,en met shady wil ik het nu toch ff iets anders doen ,niet meer TE ,wil haar toch meer hond laten zijn ipv me dochter

ALLEs

Onze hondjes (en ook onze andere diertjes) zijn ons leven!

dank jullie wel voor de reacties.

merk dus dat veel mensen hetzelfde voelen als mij. Zonder mijn hondjes had ik het niet gered. Zij geven mij elke dag een nieuwe reden om positief door het leven te gaan. Ookal heb ik al dik 10 jaar hele dikke pech. Hun hebben mij weer zin gegeven om wat van het leven te maken, ookal ga je nog door zo'n zware periode heen. Ik denk zelfs dat ze voor een reden bij mij zijn gekomen. Wat hun voelen, voel ik ook. Klinkt miss raar als ik dat zeg. Maar door hun heb ik ineens mijn toekomst beeld gezien en dat heeft mij weer gestimuleerd om verder te gaan leren. Ben nu 27 en sinds deze week begonnen met de basisopleiding dierenzorg. Dieren maken meer in ons los dan we denken.

Ik vertrouw eerder een viervoeter met staart

tja ik heb tyson in me schoot geworpen gekregen en ben stapel op hem hij is gewoon 1 van het gezien.

Ik heb het in mijn profiel heel luchtig beschreven, maar als de kids een week bij mijn ex waren voelde ik me echt heel erg alleen. Vooral toen ik van de fysio moest gaan wandelen. Moederziel alleen zonder de kids. Ik werd er zo depressief van. Dat ik gewoon dagen op bed bleef liggen. Toen de kids voor sinterklaas graag een hondje wilde dacht ik, waarom niet? Dan ben ik niet meer alleen thuis, hoef niet alleen te wandelen, extra gezelschap en de kids blij! Ons eerste hondje moest helaas weer weg, hij was 1 toen we hem kregen. Daar hadden we best veel verdriet van. Ook al hadden we hem niet zo lang. Toen kwam ik een nestje tegen en ben meteen als eerste gaan kijken. Ik was meteen verkocht toen ik Brownie zag. Ik wist, dit is het. Nu 7 maanden later voel ik dat nog steeds en meer. Ik voel de band die we hebben, wat ik met die andere hond niet had. Ik weet, dit BLIJFT het! En het word alleen maar mooier. Dankzij Brownie voel ik me veilig, niet meer alleen, sta ik op als de kids er niet zijn, heb ik mooie en leuke wandelingen, heb ik meer contact met andere mensen. Dankzij Brownie ben ik een stuk gelukkiger. Ook omdat de kids het leuk vinden. Ik zou in de toekomst nog wel mss een keer een maatje voor hem erbij willen hebben, maar dat zien we nog wel. Ik zou Brownie in ieder geval niet meer willen en kunnen missen, echt niet!

@ Juut & brownie

Ik kan me helemaal in je inplaatsen. Mijn oudste zoon woont bij zijn vader. Helaas kan ik niet verder in detail treden ook niet over mijn jongste zoon. Denk dat sommige hun mening al klaar hebben zonder alles van de situatie af te weten. Mijn honden hebben mij door die periode heen getrokken. Ik vroeg me af of ik je miss een pb mocht sturen omdat ik denk dat we veel dingen hetzelfde hebben meegemaakt.

ik kan niet meer zonder mijn kindje...

we hebben onze honden nu een dik anderhalf jaar. het heeft wel een maand geduurd voor ik er een echte band mee had. ookal deed ik ze mee uit enzo. nu hebben ze alletwee een bijnaam, soms luisteren ze daar beter naar. Rex is Baloe en Max is de dikzak of gewoon dikkie. dat is een koosnaampje in zijn geval want hij is mager, hij begint wat bij te komen maar toch.
hoewel max gemakkelijk uitvalt naar andere honden is hij een schatje. en heel waakzaam tegenover mij. ik heb een tijdje geleden last gehad van flauwvallen en als dat gebeurde maakte niet uit hoeveel honden toen voorbij kwamen, hij bewoog niet. hij kwam naast me liggen een likte m'n gezicht af. (wel lastig toen wou hij me ook niet in de zetel laten slapen, dan kwam hij me ook wakker likken) hoe vreemd het ook klinkt soms heb ik het gevoel dat die honden me echt kunnen verstaan. als ik eens een slechte dag heb komen ze rustig eens dag zeggen, als ik een goede dag heb dan is het feest als ik thuis kom. en hoe allert ik ook moet zijn als ik hem uitlaat het is altijd wel rustgevend om met hen bezig te zijn. ik hoop dat jullie iets geijkaardig hebben.

kort en bondig: ALLES

Dobby is mijn levenslijn naar de wereld. Ik zit 100% in de WAO, en naar buiten gaan doet fysiek pijn. Met vrienden die 60 uur in de week werken, is het sociale leven op een erg laag peil, zeker aangezien ik niet altijd mee kan doen met dure dingen.

Met Dobby moet ik naar buiten, heb ik aanspraak, beweging en hij is ook een bron van humor door zijn gekke streken.

Mijn 2 kinderen, mijn hond Maatje, mijn 4 franse hangoor konijnen en mijn 2 cavia's zijn mijn leven. Heerlijk 'mijn trots', mijn gezin. Zij maken mij zeer gelukkig.

mijn honden zijn mijn leven...

Stef hoort gewoon bij mij...
Kan me ook niet voorstellen dat ik het zonder hem zou moeten doen.

mijn hondjes zijn mijn alles

Ik las dit ergens:

'The more I know about people, the more I love dogs!'

Ik vond dit een heel mooi gezegde

Voor mij betekenen honden onvoorwaardelijke liefde van beide kanten en dat betekent alles voor mij!

mijn honden zijn erg belangrijk in mijn leven het trainen,sporten,wandelen zijn door de honden een belangrijke hobby van mij geworden, daarnaast geven de honden mij onvoorwaardelijke liefde en vriendschap en dat is uniek in het leven.....

Ik heb ook een hondje aangeschaft nadat ik te horen had gekregen niet meer te kunnen werken.
Zij houdt me in beweging, wat heel belangrijk is voor mij.
Ze zit nu bij me op schoot en ik het nu zelfs een oppashondje die lekker op de grond op een kauwbot zit te kauwen.
Heerlijk!

mijn hond is alles
het gene waar ik het meest van hou
en wat ik het meest zal missen

Mijn honden zijn, naast enkele mensen, het belangrijkst in mijn leven.
Ze zijn altijd bij me, we brengen veel tijd door met z'n drieen alleen. Het zijn heel, heel dierbare vriendjes..

het voelt echt als mijn broertje
voelde me als enigskind vaak alleen maar nu he ik robbie

Ik heb onze vorige hond Boy gekregen van mijn man omdat ik toen zwaar overspannen was en helemaal niet meer buiten kwam.
Het was zelfs een advies van de huisarts om een dier te nemen, want een dier heeft aandacht nodig en zo kon ik niet de hele dag op de bank zitten te piekeren en mezelf nog verder de put in helpen.
Boy en ik waren vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen dol op elkaar.
Hij werd echt mijn maatje en heeft mij er echt doorheen gesleept.
Toen hij vorig jaar overleed was ik dus ook echt kapot van verdriet.
En nog....
We hebben inmiddels Luca waar ik trouwens ook gek op ben ( ik ben nou eenmaal een enorme dierenliefhebber)
Toch blijft Boy dat speciale plekje in mijn hart houden!!!