Ingrid,
Ooit zat ik in een cafeetje hier in de stad een hapje te eten. Een vriend van de eigenaar was er ook, met zijn herder. Een al wat ouder dier, ontzettend lief en zeer gehoorzaam. Die natuurlijk met interesse naar mijn bord keek. Maar bood ik hem iets aan, dan nam hij het niet. De baas moest eerst toestemming geven. Hij deed het zelfs niet stiekem, zoveel respect had hij voor die man.
Zo kwam ik in gesprek met zijn baasje, en het onderwerp kwam op probleemhonden. Zijn hond was ook een tweedehandsje, en een 'probleemhond' toen hij hem kreeg. En daaraan was niets overdreven, op een gegeven moment stroopte hij zijn mouw op, en liet de lidtekens zien. Over zijn hele arm zaten tandafdrukken. En toch had hij nooit of te nimmer deze hond fysiek bestraft. Met liefde, geduld, begrip en respect voor het dier, had hij deze hond in het gareel gekregen.
Het is me altijd bijgebleven als een voorbeeld van wat je bereiken kunt als je ervan uit blijft gaan dat een hond goed in elkaar zit, hoe hij zich ook gedraagt.
Verklaar je een hond voor gek, dan is de strijd al zo goed als verloren. En dat maakt mij erg triest.
Groetjes,
Linda.










