D en L*je kunt niet alle honden van de wereld redden, maar wel de wereld van een hond*
Lief klein humpedumpie, vandaag is het alweer 4 jaar geleden dat we je in moesten laten slapen. 4 jaar….zo lang, maar….toch ook als de dag van gister…..
Als lief, eigenwijs puppy kwam je bij mijn ouders; je was een vrolijk, lief en maf hondje.
Als het vrouwtje je optilde en heel zachtjes liedjes voor je zong vond je dit heerlijk, met je koppie kroop je helemaal IN haar schouder.
In de korte tijd dat je bij ons bent geweest heb je zóveel uit het leven gehaald, misschien wist je wel dat je niet oud mocht worden?
Helaas kreeg je erg veel moeite met eten, het leek steeds of je stikte.
Tijdens een kijkoperatie bleek dat onder andere je slokdarm niet goed was en als we je zouden laten leven zou je op een gegeven moment stikken en overlijden.
Lief klein humpedumpie, dit wilde wij jou uiteraard besparen.
We hebben je in laten slapen en wat lag je daar lief, met je grote knuffel, de knuffel was groter dan jou klein mannetje…..
De laatste avond dat je bij ons mocht zijn was een feestje wat we nooit zullen vergeten: wat was je ontdeugend, spelend met de tuinslang en de theedoek pikken van het vrouwtje.
Je was zó moe die avond, maar….ook nu leek het alsof je wist dat het je laatste avond bij ons zou worden…..
Mannetje, vergeten doen we je nooit, voor altijd in ons hart.
Ik hoop dat je het heel mooi hebt daarboven.
Love you humpedumpie.
Hier een foto van Max met mijn moeder, ze zong heel vaak zachtjes liedjes voor hem, vond hij geweldig…..
3 doggies
