Onze Eef heeft dus een hartafwijking.
Wat als lichte hartruis is begonnen blijkt nu 3 echo's verder een gat in de tussenwand te zijn, een vergrote kamer en 2 kleppen sluiten niet echt goed.
Ze heeft hier nu 3 medicijnen voor.
Het gekke is alleen dat je het aan haar niet echt merkt, als ik het met uitlaten en aan mensen bij ons op bezoek vertel dan kijken ze me aan of ze het niet geloven.
Ze heeft zo veel energie, hoest niet en ook andere symptomen blijven uit.
Ze is nu wel gauw moe maar dat lijkt me met een normale hond ook met dit weer.
Nu ben ik hier natuurlijk blij mee want het is een teken dat het goed gaat met haar op zich, denk ik.
We laten haar wel veel rusten en wandelen dan ook niet te lang met haar, ze speelt heel graag met haar vriendje, het hondje van de buren en dan is zij zelfs degene die het het langst uithoudt.
Ik wil haar ook niet teveel onthouden, het is een jonge hond en ondanks haar kwaal moet ze ook kunnen genieten van haar leventje, hoe lang of kort deze ook zal duren
Maar kan dit normaal zijn dat je met zo'n ernstige afwijking toch niet echt veel aan haar merkt ?



3 doggies





