Graag wil ik jullie allemaal bedanken voor alle
lieve, medelevende reacties bij het overlijden
van mijn hondenventje en zo kort daarna, in een
heel angstige periode, mijn moeder.
Ik zit vol emoties, ben nu de uitvaart aan het regelen
van mijn moeder en middenin het gesprek met de uitvaarder, kreeg ik een telefoontje van de dierenkliniek dat de urn en de ketting met medaillon
van mijn hondenventje in de kliniek in Blerick waren
aangekomen.
Het is bijna niet te verwerken.
Mijn moeder is toch nog overleden, toen ze van de ic
overgegaan was naar een interne afdeling.
Zaterdagnacht is ze plotseling overleden, om tien
voor twaalf.
Ik was niet bij de dood van mijn ventje, maar ook
niet bij de dood van mijn moeder.
Toen we in het ziekenhuis aankwamen, was ze al overleden.
Ik ben verscheurd van pijn.
Zaterdag is de uitvaart.
Voor alle reacties hier op hondenpage, heel heel veel dank.
Wat ik zo pijnlijk vind, er zal nu niemand meer
"kind" tegen me zeggen.
Ik heb haar beloofd in het ziekenhuis dat ik haar weer naar huis zou laten komen, hebben samen nog de voetbalwedstrijd van nederland gezien.
En diezelfde nacht is ze gestorven.
Wat doet dit pijn.



3 doggies
























.
