Door mijn zwangerschap heb ik zware bekkeninstabiliteit. Hierdoor kan ik (op een goede dag) max. 10 minuten achter elkaar lopen zonder krukken.
Voor Stef betekend dit dus korte rondjes lopen wanneer ik alleen thuis ben.
Zodra m'n vriend thuis is loopt hij natuurlijk met Stef en zijn de rondes langer.
Vanmorgen kwam ik tijdens het rondje met Stef een vrouwtje tegen.
Zegt ze op een sarcastische toon; "goh, dat jouw hond er nog zo goed uitziet terwijl hij geen conditie heeft".
Ik vraag haar wat ze bedoeld met geen conditie?
(mevrouw; boos en aanvallend) "je laat hem bijna nooit uit en als ik je zie lopen draai je halverwege om en gaat terug. Dat is toch zielig?! Als je het mij vraagt verwaarloos je jouw hond!"
Ik vertel deze mevrouw dat ik door bekkeninstabiliteit momenteel niet ver kan lopen maar dat Stef zeker niet verwaarloost word.
Voordat ik met hem ga lopen speel ik minstens 10 minuten met hem in de tuin met een bal oid zodat hij vast wat van zijn energie kwijt kan. Dan ga ik zo'n 10 minuten lopen zodat hij zijn behoeftes kan doen en bij thuiskomst gaan we eerst weer de tuin in waar ik nog eens met hem speel en oefeningen met hem doe om hem ook geestelijk bezig te houden.
Volgens mevrouw zou ik mijn hond moeten herplaatsen bij mensen die wél voor hun hond kunnen zorgen en is bekkeninstabiliteit alleen maar een excuus om niet met je hond te hoeven lopen...!
Ik heb deze mevrouw bedankt voor het advies en medeleven en ben maar verder gelopen
. Had het idee dat ze gewoon op oorlogspad was.
Natuurlijk weet ik ook wel dat dit niet ideaal is voor Stef. Het liefste zou ik ook nog hele stukken met hem lopen, maar op dit moment gaat het gewoonweg echt niet.
Daar waar ik kan geef ik hem beweging. Dan maar in de tuin terwijl ik kan zitten en ondertussen z'n bal gooi...
De hele dag ben ik thuis en met hem bezig. Hij krijgt eigenlijk nog meer aandacht dan hiervoor!
Alleen de wandelingen zijn nu minder/korter wanneer mijn vriend aan het werk is.
Verder komt mijn zwager en mijn schoonouders geregeld langs en laten Stef dan uit zodat hij wat meer 'buiten beweging' heeft.
Ik wéét dat ik mijn hond niet verwaarloos, toch ga ik twijfelen door dat mens van vanmorgen...
Zal vast komen door de hormonen en het feit dat ik me al schuldig voel naar Stef toe dat ik hem zijn lange wandelingen moet ontnemen...
Wat vinden jullie?
Moest dit even kwijt...
Georgina



3 doggies











nam niet eens de moeite om in discussie te gaan











