doen of niet?

Waar ik nu een beetje mee zit is het volgende, moet je Anne-Laure nu aansporen om tegen de wil van haar moeder in te gaan? Natuurlijk is ze volwassen maar ze woont daarentegen nog wel bij haar ouders thuis.
Wat als ze toch haar eigen zin doet en krijgt daardoor om de haverklap ruzie met haar moeder, is dat het allemaal wel waard?
Ik gun het haar van harte hoor maar als de situatie daardoor thuis er onder lijdt moet ze dit dan doorzetten en in een vervelende thuissituatie terechtkomen?
Ik zou eerst alles tegen elkaar afwegen voordat ik daar een beslissing in zou nemen, wel of niet vrijwilligerswerk gaan doen.

Ze kunnen toch samen compromissen sluiten? Ze hoeft toch niet persé heel de week vrijwilligerswerk te doen maar ze kan bijv toch ook afspreken dat ze 1 of 2 uurtjes in de week gaat, het aantal uurtjes wat moeders wilt bijv.

Hey Anne-Laure,

Ik vind het een zeer mooi initiatief van jou
om met de honden uit een asiel te gaan werken,
dus langs de ene kant zou ik zeggen "Doen" ...
Maar langs de andere kant ben ik ook wel van het principe dat je een overeenkomst moet sluiten zolang je onder je ouders hun dak woont ...
Ik vind toch wel dat je samen met je mama tot een compromis kan komen om enkele uren per week met de honden te gaan wandelen ...

Maar bespreek het eerst goed met haar voordat je beslissingen neemt ...

Grtz,
en good luck ...

Dag Anne-Laure

Ik begrijp je frustratie volkomen. Misschien kan ik helpen met wat raad?

Ten eerste: Het is vreselijk dat je afscheid hebt moeten nemen van Sipke. Spijtig genoeg gaat jouw leven wel door en je moet rustig je tijd nemen om dit alles te verwerken.

Ten tweede: Ik begrijp je ouders wel dat zij geen nieuw hondje willen. Wij hadden net hetzelfde na onze laatste. Zij was gestorven aan een maagzweer. Het verdriet was enorm en de leegte groot. Niemand zou haar kunnen vervangen, niemand! Maar dat is het net: 'vervangen'. Je neemt geen nieuw hondje om het overleden hondje te 'vervangen'. Je moet denken aan de mooie en lange en zalige momenten die je had met Sipke, denken aan wat voor een mooi leven je gaf! Het mooi leven dat jullie samen gehad hebben...
Een nieuw hondje = een kans geven aan een ander hondje, ook een ander hondje zo gelukkig maken als Sipke.
Ten derde: In verband met je vrijwilligerswerk. Ikzelf zit een beetje in hetzelfde parket. Na ons vorig hondje hebben wij wel een nieuw hondje genomen. Daarmee is alles prima EN een nieuw hondje maakt het ouwproces van de vorige ook wat korter. Je ziet het geluk in de oogjes van je nieuwe lieveling. Daar doe je het toch voor?
Hoedanook, ik dwaal af...
Hmmm, het belangrijkste dat gezegd moet worden is dit: vrijwilligerswerk is zwaar, enorm zwaar. Maar werken met diertjes is nog zwaarder. Net zoals jij denk ik ook 'hun een fijn leven en liefde geven'. Maar stel je voor dat zo'n lieveling dan sterft... Zou je dat opnieuw aankunnen? Het is erg moeilijk.
Natuurlijk verdien je geen geld met vrijwilligerswerk, maar eerstehulpverleners werken ook gratis en zij redden mensenlevens. Geen geld is dus geen reden om dit werk niet te doen.
Ik zou je aanraden om eens een dagje mee te gaan 'draaien' in een asiel. Als je al een asiel op het oog hebt, stap er eens naartoe en leg je situatie uit. Wees eerlijk en zeg dat je niet zeker bent... Misschien zie je na dat dagje dat je het toch niet kan, dat je je het andeers voorstelde, dat je het wel wilt doen... Dan weet je alleszins meer...
Maar dan is er de kwestie van je mama nog. Ik vermoed dat zij het moeilijkheeft met het verlies van Sipke en dat zij misschien het werken in een asiel aanschouwt als 'verraad'. Dat kan zijn... Hoedanook zou je eens openhartig met haar hierover moeten praten, nadat je je dagje gehad hebt.
Je bent 21 en je moeder moet wel stilaan begrijpen dat je je eigen weg kan inslaan. Dat mag ook! Maar na zo'n verhelderende dag, wanneer je meer weet, kan je er misschien makkelijker over praten met je mama?

Ik zie dat ik hier echt enorm veel geschreven heb, maar hopelijk heb ik hiermee toch een beetje kunnen helpen. Hou ons op de hoogte a.u.b..

Groetjes en sterkte!

Tifany en Lady

Rechtzetting: het is Rouwproces ipv ouwproces
en natuurlijk SKIPKE en niet sipke...
Sorry...

Misschien kent jouw moeder jou heel goed en heeft ze nog wel meer redenen waarom het niet verstandig is voor jou om in een asiel te werken. Ze heeft wel gelijk: het levert geen geld op, dus het zou ook maar voor een paar uurtjes zijn. Daarnaast heb je gewoon werk of je studie natuurlijk. Je bent 21 en oud genoeg om zelf te beslissen, maar je woont nog wel thuis en je ouders hebben dan ook nog wat te zeggen over je. Want je moeder is misschien idd bang dat je of een hond mee naar huis wil nemen of dat je nog verdrietiger wordt, om die hondjes en omdat je Sipke mist.
Als je straks op jezelf woont, kun je een eigen hondje nemen (als je daar tijd genoeg voor hebt).

Gewoon doen meid! Probeer het tenminste gewoon een poosje. Dan kan jij kijken of je het kunt en of het je een goed gevoel geeft.

Probeer met je moeder af te spreken dat je een soort van proeftijd doet. En dat je moeder dus ook kan beoordelen hoeveel plezier het jou doet en of het niet belastend voor je is of wellicht gevaarlijk.
Stel je moeder voor dat ze ook mee gaat kijken. Het kan heel goed een vooroordeel zijn van haar. Heeft ze al precies uitgelegd waarom ze liever niet heeft dat je het doet?

Het lijkt mij een top idee!

Dat is net wat ik heb gedaan na het sterven van mijn Yoshike. Mijn ouders zagen het ook niet meer zitten om nog een andere hond in huis te nemen en ik miste mijn maatje enorm !

Had me trouwens in gedachten ook altijd voorgenomen dat, wanneer mijn hond zou sterven, ik dan andere sukkelaartjes zou gaan helpen. Yoshi stierf op 26/06 en op 29/06 stond ik in het asiel voor hun jaarlijkse wandeling. Het is inderdaad heel moeilijk werk, je hecht je aan die dieren, anders ben je geen echte hondenliefhebber. Maar je krijgt er zoveel voor terug en elke vrijwilliger kan er voor zorgen dat de hondjes net dat meer aandacht krijgen + bijv een extra lange wandeling. Geloof me, ze kunnen alle hulp meer dan gebruiken.

Ik had natuurlijk het geluk dat mijn fantastische ouders ook een zwak kregen voor Tibo en zijn ellende niet meer konden aanzien. Op die manier kwam mijn nieuwe maatje vanuit het asiel bij ons terecht.

En een asiel zit heus niet vol gevaarlijke honden ! Het zijn honden die heel dikwijls om één of andere drogreden gedumpt werden en die je vriendschap heel erg op prijs zouden stellen ! Doen joh, het verzet je gedachten hoor en je maakt een heleboel hondjes wat gelukkig !

Liefs,
Marie-Rose

Aangezien je 21 bent snap ik niet waarom jij je nog door je moeder wil laten vertellen wat je wel en niet mag doen?
Uiteraard kan je moeder aangeven dat ze het niet met je eens is, maar de uiteindelijke keuze ligt bij jezelf.
En als jij graag in een asiel wil helpen om het die beestjes daar een stuk prettiger te maken moet je dit dus gewoon doen.
Je hoeft dit niet 7 dagen per week te doen, één dag in de week is ook fijn. (hou je meteen tijd over voor een baantje waarmee je wel geld verdient. Kan je dat mooi opsparen voor de aanschaf en verzorging van een eigen hondje )

Iedereen zegt wel 21 is volwassen..

Ik ben ook 21 maar als ik de tekst van Anne-Laure lees heb ik eerder het idee dat iemand van 15-16 jaar dit geschreven heeft, en ik heb zomaar het idee dat meerdere mensen dit denken (aan de reacties te zien).

Anne-Laure: Dat is niet vervelend bedoeld voor jou ofzo.
Maar jou moeder kent jou beter als dat wij doen en die wilt je behoeden voor verdriet.
Wat als je in het asiel werkt en je favoriete hondje wordt geadopteerd? Heb je weer verdriet en moet je weer een verlies meemaken.

Denk echt dat je voor jezelf even de voordelen en de nadelen op een rijtje moet zetten. Dit ook aan je moeder laten zien zodat zij weet dat je er echt wel goed over na heb gedacht en dat je weet waar je aan wilt beginnen.
En wat doe je verder voor werk of school?
Dat speelt denk ik ook wel mee in jou moeder haar advies.

Ik ga met Daisy mee, ik ben ook 21.. Woon dan wel op mezelf maar toch hoe Anne Laure dingen beschrijft ed.. Ze lijkt me nogal aangewezen op haar ouders

Je moeder zegt dat je er geen geld mee kan verdienen? Wil je het dan full time gaan doen en verder niet werken? Dan ga ik met je moeder mee en doe het niet..

Wil je het gewoon 1 dag in de week doen, waarom niet.. Spreek er met je ouders over en overleg.. Doe niets tegen iemand zijn wil in.. Maar probeer een compromis te sluiten..

Hey,
Dank je wel voor al die reactie's!
Maar ik weet nog altijd niet wat doen.. maar het zou maar een paar uurtjes/week zijn. Ik moet ook nog gaan werken.
Aan de ene kant begrijp ik het wel van m'n mama ik denk dat ze mij wil beschermen want toen skipke gestorven was zat ik echt in zak en as en was ik echt depressief!
Maar nu gaat dat gelukkig al veel beter en probeer ik aan de mooie momenten te denken die ik had met hem!
Ik wil gewoon die hondjes ook een gelukkig leven geven of tenminste een momentje! Want ik deed met skipke veel dingen spelen, wandelen, kammen, in de zomer hem in bad steken en nu is er die enorme leegte en die tijd wil ik ook bij hondjes zijn want ik zie dat echt supergraag!
Maar m'n ouders willen geen ander hondje meer omdat ze bang zijn dat het teveel alleen gaat zitten.. en dat is dan ook niet leuk voor zo'n beestje hé in juli gaan we voor 9 dagen naar het zuiden van frankrijk en ik zou echt niet weten wat we met dat beestje zouden doen..
Mja kga nog veel nadenken voor ik beslis of ik het zou doen of niet.. men hart zegt ja maar dan men gevoel zegt niet omdat ik zeer rap teleurgesteld ben en dat ik heel rap teleurgesteld ben.. mja kga nog zien.. en ik ben inderdaad nog zeer hard gehecht aan men ouders!
in men ontwikkeling ben erg achter op men zussen van men zus van 18 zou je eigenlijk zeggen dat ze 21 is en ik 18.. dus alleen wonen is nog te vroeg voor mij mja de dokters zeggen dat het allemaal in orde komt dus dat is al een grote geruststelling!
Veel liefs! Anne-Laure

heel veel succes met de beslissing

misschien kun je nog even wachten totdat het verdriet wat is gezonken...

nogmaals heel veel sterkte !

ga een dagje mee draaien en als je het nog steeds heel leuk vind wat ik wel denk vraag je moeder een keer met je mee te gaan als ze al die hondjes ziet is ze meteen verkocht, en zal ze niet zo moeilijk meer doen denk ik. je bent 21 je moet je hart volgen maar wel eerlijk zijn tegen je moeder ook al is die het er niet mee eens

dank je wel Uma!
maar er stond een foutje in men tekst ik heb 2 keer geschreven dat ik zeer rap teleurgesteld ben maar dat moest maar 1 keer zijn bij deze sorry

Hey Anne-Laure, iedereen ontwikkelt zich verschillend hoor. Beter een jonge geest in een ouder lichaam, dan een oude geest in een jong lichaam toch? Ik vind je idee in ieder geval super en ik vind het heel knap dat je kritisch naar jezelf durft te kijken. Dat kunnen heel veel mensen namelijk niet, ongeacht leeftijd!

Heel goed van je Anne-Laure, ik ben het geheel met (leo)Niek eens.