kinderen wel of niet mee nemen inslapen van de hond??

Ik heb zelf een zoon van 7 en ik zou hetzelfde doen als de meeste mensen hier zeggen. Niet meenemen voor het spuitje zelf, maar wel bij betrekken als het achter de rug is. Dus of in de wachtkamer laten wachten met iemand tot hij in de hemel is, of als ie mee naar huis komt, daar afscheid laten nemen.
Het betrekken bij het afscheid is in mijn ogen goed, anders is hij er ineens niet meer. En dan gaan ze toch een bepaald beeld vormen in hun hoofd. Liever een realistisch beeld dan een verhaal wat misschien veel enger of anders is dan de werkelijkheid.

Ik wens jullie heel veel sterkte.

ik zou het niet weten om eerlijk te zijn...(die van 6 zou ik zoieso mee nemen)
heb het er met me vriend over wat wij zouden doen als we een kindje zouden hebben....
aan de ene kant hebben we allebei zoiets van ja wel meenemen zodat je dat op kinderlijke wijze kan uitleggen dat de hond gaat slapen en heel lang...
maar aan de andere kant...
elk kindje is verschillend,,,, de 1 is al heel wijs op z;n 2de jaar en de ander wat minder...
en het zou eraan liggen hoe aanhankelijk de kind en de hond zouden zijn...
als ze niet echt naar elkaar zouden omkijken zou de keuze makkelijker zijn om hem of haar niet mee te nemen...

jij kent je kindje als de beste en weet wat hij/zij (sorry niet gekeken of het een jonge of meisje is) allemaal snapt en weet.

Heel veel sterkte ermee...

Laat ik het anders stellen, ik moet helaas door heftig reageren op kattenkrabziekte mijn katten wegdoen, ik word heel ziek van ze, erg jammer natuurlijk, elke keer worden ze opgehaald als mijn dochtertje op bed ligt, ze is 2,5 jaar en ze merkt het niet eens, dus je kind van twee zal er echt niet moeilijk over doen, die hebben nog een gemakkelijke gedachtengang.
Vertel het eerlijk tegen je kind van 6, de hond is af, hij kan niet meer, nu laten ze hem inslapen, dan gaat hij naar de hondenhemel, daar is hij weer sterk en fit en heeft hij geen pijn meer, daar kan hij lekker met andere hondjes spelen, laat hem afscheid nemen, en laat hem thuis, ga naar de dierenarts, nu draaid het even alleen om de hond, thuis kun je hem gewoon met de kinderen begraven, een mooi houten kistje, kleed erin hondespeeltjes en een tekening of wat koekjes en begraven.
De dag erna ga je met je kind een steen gieten, gewoon een oude platte bak, daar giet je een laagje in dikte na wens en als het al stevig is maak je er samen met je kind wat moois van, als het droog is uit de bak halen en op het grafje legen, eventueel kan je zoontje er nog wat op schilderen en dat je het aflakt met blanke lak zodat het er altijd op blijft.


Gaan vertellen dat hij slaapt vind ik een beetje crue, mijn neefje (4) is er nog steeds heilig van overtuigd dat mijn man in het ziekenhuis ligt te slapen, mijn dochter zal nooit vragen waar is mijn papa, ze groeid immers op met het feit dat haar vader overleden is, straks als het besef komt van dat iets overlijd zeg ik dat het bij papa is en dat die erop past.

Je kan beter eerlijk zijn, wat moet mijn schoonzus straks zeggen, Ja lieverd nee hij is overleden mama heeft gelogen, nee dat komt lekker over, kind moet eerlijk zijn en ouders liegen de handel bij elkaar.

Ik zou toch wel goed nadenken of je de kinderen mee neemt of niet, voor die van 2 jaar is het zowiezo al een hele grote impact in zijn/haar leven, hoe klein ze ook zijn. Ze zullen het waarschijnlijk toch niet begrijpen.

Daarnaast zoals andere forummers hier al omschrijven zal het inslapen van je hond hond misschien niet bepaald "rustig" verlopen.

Mijn moeder heeft dat ook eens meegemaakt, en ik heb hele jonge broertjes in de leeftijd tussen 3 en 8, en die begrepen het al helemaal niet. Mn moeder zei gewoon dat de hond nu ergens anders was waar het beter was voor hem. Ze vonden het blijkbaar wel goed want na een paar uur vroegen ze er niet meer na.

Ik heb zelf op (ongeveer) achtjarige leeftijd meegemaakt dat de hond van mijn oma een spuitje kreeg.
Het was een zeer akelige ervaring! De ogen van die hond zal ik nooit vergeten, ze keek mij zó intens verdrietig aan. Ik zie ze nóg voor mij...

De plek waar de hond naderhand in de tuin werd begraven heb ik altijd gemeden, het was een nare plek. Ik heb mijn eigen kinderen dan ook nooit meegenomen bij het inslapen van één van mijn eigen honden.

Beton blijft trouwens mooier dan gips, is gewoon een tip

Veel verschillende reactie's wat het er niet makkelijker op maakt.
Maar jij kent je kind het beste en wat je kindje ervan begrijpt en aan kan. Verder denk ik dat jij je gevoel moet volgen en wat jij denkt wat het fijnste/beste voor je gezin is. Als gezin afscheid nemen van wat je zo dierbaar is, is wel een heel warme gedachten en zeker een steun voor het verwerken van het verlies.

Het gaat inderdaad niet altijd even mooi en vredig, daar moet je ook rekening mee houden.

Ik persoonlijk zou een 2 jarige niet meenemen, over het 6 jarig kindje zou ik zelf kijken zoals ik al zei wat ze er van begrijpt en begrijpt wat er gaat gebeuren.

Het leven en de dood hoort bij elkaar, ook dat moeten kinderen helaas leren.

Ik zou er daarnaast zelf voor kiezen als de kinderen erbij zijn, dat dit thuis in de voor hun vertouwde en veilige omgeving gebeurt. Niet in de praktijk van de DA waar de omgeving toch koud en steriel aanvoelt. Tenminste dat lijkt mij voor de kindjes niet echt prettig.

Heel veel sterkte gewenst. Een beslissing die zeer moeilijk is maar wel een van onvoorwwrdelijke liefde.

Lieve groet,
Wilma

@ lissette ik bedoelde het helemaal niet als heel de boel bij elkaar liegen al vind ik liegen en het iets proberen uit te leggen veel verschil hebben....en met dat slapen heb je idd gelijk...buiten dat ik het allemaal helemaal niet rot bedoelde... maar goed zo te zien heb jij ( helaas) ervaring ermee.... alleen dan menselijk ( sterkte met het verlies..)

Ik ben pedagoog en mijn advies is: niet meenemen.
Voor kinderen is het zeker belangrijk om geconfronteerd te worden met de dood en dat worden ze nu ook. Het daadwerkelijke doodgaan hoeven ze niet te zien.

De oudste zou de link kunnen leggen met 'een spuitje = doodgaan'. Dit kan een lastige situatie worden als ze zelf een keer een enting moet krijgen of zo. Bovendien het zien van de hond, mogelijk in strijd of met 'stervende ogen', dat is best wel heftig.

Een begrafenis of iets van afscheidritueel zou genoeg moeten zijn. De kinderen kunnen dan de mooie herinneringen behouden van de hond, niet het trieste einde.
Afscheid nemen is wel heel belangrijk en rouwverwerking ook; veel praten, een tekening maken, een fotocollage maken, fijne herinneringen bespreken.

E.e.a. hangt natuurlijk ook een beetje af van het soort kinderen dat je hebt, maar soms is het beter om symbolisch afscheid te nemen, i.p.v. alles zelf zien (zeker voor gevoelige kinderen). Kinderen zijn nogal visueel, dus kunnen lang de beelden blijven herinneren.

Ik heb zelf als kind de begrafenis van mijn opa meegemaakt. Ik was toen 9 jaar. Dat was goed; ik had er niet bij hoeven te zijn wanneer de machines bij m'n opa uitgezet werden.

Ik zit zo ns terug te denken naar toen ik 6 was.. zou ze er niet bij laten zijn als hij het spuitje krijgt..

Laat ze thuis afscheid nemen, leg uit wat er gaat gebeuren..nu al.., en blijven uit leggen en heeel veel ruimte geven om erover te praten.., jij (en eventueel partner) gaan met Mike naar de DA..

Ik zelf vindt het altijd fijn om ze nog een dag 'bij' mij te houden, aanraken er bij staan te huilen.. dan pas neemt ik echt afscheid....bloem erbij..(bal, speel touw in de doos/kist/mand voor crematie/begrafenis)


,dat is voor mij altijd goed en fijn geweest dat mn ouders dat voor mij hebben willen doen..('opbaren')

Dit zou ik doen..

Dit was jullie hond en jullie gezin...jullie weten als enige wat goed is om te doen..


Heel veel sterkte de komende weken..

dikke lebber van Daan aan de kids...

Als de kinderen bij de dierenarts apart kunnen, zou ik ze meenemen. Ik weet niet hoe het bij jullie dieren arts gaat, maar bij ons werd een tourniquet aangelegd, en kreeg Chico een kalmeringsmiddel. Toen een slaapmiddel, en daarna de echt roze spuit.

Doet de dierenarts aan een tourniquet, dan is er maar eenmalig gezoek naar een ader. Dan zou je de keus aan de oudste kunnen laten. Uitleggen wat er gebeurt thuis, en weer bij de dierenarts. En dan het kind de keuze laten maken. Vinden ze het eng, dan zijn ze er niet klaar voor. Dan kunnen ze even apart zitten. En, heel belangrijk, ze kunnen erbij terwijl hij nog warm is. Als ze dan het hele proces niet mee kunnen maken, dan wel alles behalve het enge.

Nachtmerries zijn een mogelijkheid, maar het lijkt me dat door te zeggen dat Mike het zo dapper van ze vond dat ze er bij zijn gebleven, dat je dat al een eind ondervangt.

Ik was nog net geen 6 toen mijn moeder dood ging. Toen ze daadwerkelijk 'ging' heeft een gezinsverzorgster me mee uit wandelen genomen. Op de begrafenis heb ik in de kist gekeken. Ik heb hier nooit problemen mee gehad. Alleen jaren later schaamde ik me dood, want mijn moeder was dood en doodziek en ik maakte me zorgen om Sinterklaas kadootjes. Maar ja, kind hè? Dat is een hele andere belevingswereld.

Je moet kids er NIET van af schermen, een minuut voor de hond zien en een minuut na het overlijden weer is niet erg, maar echt het dood gaan moment is niet gezond om mee te maken, voor volwassenen al niet, laat staan voor kinderen ..

de dood zelf moet je zo voorleggen als jij dat ziet..ik ben niet gelovig dus zal het anders uitleggen dan iemand die wel een geloof 'leeft'

Ik ben het helemaal met Ilja, (Leo)Niek eens. Gewoon niet doen. En ik ben het ook eens met Dobry. Het is helemaal waar, een hond sterft denk ik ook het liefst in rust. En ook Petra heeft helemaal gelijk. Je moet er zijn voor de hond, neem hem desnoods lekker bij je op schoot of arm, dit gaat niet als hier twee huilende kinderen bij zijn of op je schoot zitten.

Mijn kinderen (toen 10, 7 en 2) waren er niet bij toen we onze vorige hond in moesten laten slapen. Wel hebben we Laska meegenomen naar huis en mochten de kinderen hem aaien (níet knuffelen!!!).
Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen de komende tijd. Afscheid nemen doet zo ongelovelijke pijn.
Liefs Jacq

Ik had het verhaal van Angela nog niet gezien, maar dit is het precies. Mooi omschreven.

Toen wij in 2008 onze Kelly in moesten laten slapen (n labrador van bijna 14) hebben we de kinderen en ons andere hondje meegenomen.
De kids waren toen 10 en 12 jaar. We hebben de beslissing mee te gaan aan hun zelf overgelaten maar ze waren hier heel duidelijk in ze wilde mee.
Tot nu toe hebben ze er nooit geen spijt van gehad soms praten ze erover eerst over Kel hoe ze was en dan volgt haar dood. Ze hebben dit mede door hun leeftijd goed kunnen verwerken.
Ook betrapte ik me zoon n tijdje terug dat ie met Kel stond te praten (tegen haar foto) dacht dat ik alleen hier die dwaas was ..... niet dus
Veel sterkte met je beslissing en de tijd erna.

Dees

bedankt voor al jullie tips we hebben hier echt iets aan.

de oudste is nu zo van, ja hij gaat dood,hij heeft dan geen pijn meer.als ik huil dan weet ze eigenlijk niet goed hoe ze daar op moet reageren.heb der uit gelegd dat je best mag huilen als je iemand mist.de jongste hobbelt gewoon door ze is nog net iets te klein.

we nemen ze wel alle 2 mee.maar mogen niet bij de spuitjes.als dat allemaal achter de rug is kunnen ze afscheid nemen.

we laten hem bij de da mijn man wil dat graag.en we gaan hem symbolich begraven in de tuin.we maken een bakje met allemaal tekeningen en doen zijn bal en koekjes erbij.denk ook dat genoeg is voor ze.

bedankt allemaal

Toen ik met Indy naar de Da ging. En we hoorden dat we haar moesten laten inslapen.Was mijn dochter erbij.Maar niet op het moment zelf dat Indy insliep.Dat heb ik alleen gedaan. Dat was mijn moment met haar alleen.Naomi was te geemotioneerd om daar bij te zijn. En dat had Indy heel onrustig gemaakt.En nu is ze vredig en rustig ingeslapen.

ik denk dat het voor kinderen veel beter te begrijpen is als ze er bij zijn. maar ik denk ook dat het een vrijwillige keus moet zijn ik zou aan die van 6 vragen of die mee wil. zo ja uitleggen wat er allemaal kan en gaat gebeuren. de kleinste ik persoonlijk denk wel dat die het bericht meekrijgt. mijn nichtje is 2 die snapt al veel meer dan de meeste mensen denken. zij is ook mee geweest toen het konijn in werd geslapen. ik zou die dan ook meenemen als ze natuurlijk ook zelf wil.
veel sterkte
xxx naomi

ten eerste wens ik jullie veel sterkte

toen ik 10 was toen had mijn JR van 2,5 jaar een epiliptie aanval en me moeder ging naar de da met me tante en de buuf (eerst een drama gehad met de dierenambulance die wouden niet komen ware bezig met een doie duif :S )
en me moeder zei dat ze stippie de volgende dag mee zou nemen naar huis of zelfs die avond en ze was al een tijdje aant stuipen en wou maar naar mij ik had echt een band met der maar ik vond het eng dus ik rende weg maar toen me tante er was om mee te gaan naar de da toen heeft ze me nog een likje gegeven en ik raakte helemaal in stres en ik kreeg een migraine aaanval want ik voelde dat er iets goed mis was toen 2 uur later kwamen me moeder en me buuf huilend terug om me t slechte nieuws te melden dat me maatje ingeslapen was ik was zeker de 2 maanden van de zomer vakantie op me bed gebleven en gehuilt omdat ik me maatje kwijt was me moeder heeft haar ook laten opbaren ofzo dat ik afschijd kon nemen maar t was heel moeilijk en t ligt erook aan wat voor band je oudste heeft maar t is zwaarder om m niet mee te nemen voor hem zelf denk ik maar t ligt ook aan zijn persoonlijk heid

ik zou mijn kinderen niet meenemen daar zijn ze nog veel te jong voor.
ik zou wel uit leggen op een kindelijke manier dat jou hond gaat inslapen maar meenemen nee de kans is dat ze er een traumaatje van over houden is groot

De DA bij ons raad het af om je kinderen mee te nemen,ik ben het daarmee eens.
De schok is voor een kind te groot denk ik.

Als je ze meeneemt praat er dan samen goed over,zodat ze weten wat ze te wachten staat.
Maar hou er ook rekening mee dat je niet kan voorspellen hoe je kind erop zal reageren als het achter de rug is..

Heel veel sterkte ermee..

Toen wij onze labrador hebben laten inslapen zijn de kinderen thuis gebleven. We hebben ze verteld dat als ze de volgende ochtend beneden zouden komen, Masha er niet meer zou zijn. Hier hebben ze duidelijk veel moeite mee gehad en we hebben vele vragen over het hoe en waarom gehad. Hoe gebeurt zoiets, had Masha pijn, en ga zo maar door. De kinderen waren toen 5 en 6 jaar.
1 Jaar later met Steffie hebben we de kinderen wel meegenomen (ze wilden er zelf bij zijn) en daarna hadden ze er eerder vrede mee. Ze wisten precies hoe het er aan toe ging en hadden ook geen vragen meer. Zij hadden er het idee bij dat het allemaal erg bloederig zou gaan worden maar nu weten ze dat een hond gewoon in slaap valt en niet meer wakker word.

Het ligt er ook aan hoe je kinderen zijn. Ik heb twee heel gevoelige kinderen die het nu beter een plaatsje hebben kunnen geven. Natuurlijk , het verdriet neem je niet weg, dat moet slijten maar ik heb er geen spijt van dat ik ze heb meegenomen en de kinderen zelf ook niet.

Heel veel sterkte de komende dagen.

Ik kan niet zeggen wat je moet doen, ik kan je alleen mijn ervaring vertellen van toen ik nog kind was en ik hoop dat je daar wat mee kunt.
Ik was 6 jaar toen onze Pollie heenging. Ze was al oud en ze is zelf 's middags ingeslapen, mijn moeder was erbij en ze heeft mij en m'n zus opgehaald van school. Onze tweede hond, Kiki, ging toen ik 8 was. We hebben besloten om haar in te laten slapen. Mijn vader heeft dat bij de DA alleen gedaan terwijl ons mam, m'n zus en ik thuis bij een kaarsje zaten. Ik heb geen spijt dat ik er niet bij ben geweest. Mijn ouders hebben ons goed voorbereid en uitgelegd waarom het nodig was en hoe het werd gedaan. We waren tevreden dat ons pap erbij was. Beide hondjes liggen naast elkaar in de tuin en mijn vader had er destijds een krukje bijgeplaatst omdat ik het er heel moeilijk mee had. Ik heb maanden buiten op dat krukje gezeten en naar de grond gekeken.
Ik heb nu alleen maar mooie herinneringen aan beide beestjes en heb ook afscheid kunnen nemen voordat ze begraven werden. Dit was genoeg voor mij, bij het inslapen hoefde ik er niet bij te zijn.
Wel 1 advies: ik weet dat je je huis goed moet schoonmaken als je hondje sterft ivm vlooien ed. maar doe dit niet met een sterk ruikende allesreiniger. Deze lucht blijft te goed hangen en later zul je deze lucht associeren met het verlies van je hondje. Ik kan zelf tot op heden geen allesreiniger citroen meer zien of ruiken (mijn moeder trouwens ook niet terwijl zij degene was die het huis van top tot teen ermee had schoongemaakt).

Ik hoop dat je er wat aan hebt. Wat je ook beslist, als het maar goed begeleidt wordt.

Als je de hond symbolisch gaat begraven, knip dan een stukje haar af (als dat kan). Dan begraaf je ook écht een stukje van de hond. Ook al is het maar zo'n klein pietseltje, het is toch echt een stukje waar je symbolisch iets mee doet.

Ik heb bij Chico symbolisch de haren die op mijn kleren zaten in de wind gegooid, nu was hij vrij als de wind.

ik heb trouwens stippie laten cremeren zodat ik haar nog altijd bij me heb

Ik zou de kinderen vooraf voldoende tijd geven om afscheid te nemen en eventueel zoals je zegt als hij al ingeslapen is, daarna nog even bij de hond laten. Bij de spuitjes erbij laten, zou ik zeker niet doen. De hond kan immers tegenstribbelen, wat bepaalt niet leuk is om te zien. De hond bij de DA achterlaten, zou ik nooit doen, maar goed dat is natuurlijk ieder zijn eigen keuze. Ik moet er niet aan denken dat één van mijn honden via de destructor afgevoerd wordt. Je kan je hond eventueel ook laten cremeren. Je kan dan BV ook de as mee begraven of uitstrooien op een mooi plekje. Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen. Vreselijk om naar dat moment toe te moeten leven. Ik weet er alles van

Lijkt me een goede beslissing.
Ik wil ook nog even zeggen dat je als opvoeder het niet altijd aan de kinderen moet overlaten om de beslissing te maken, zeker niet als ze jong zijn. Soms moet je voor een kind beslissen dat hij niet meegaat, ook al zegt hij dat hij wel mee wil gaan. Een kind is niet goed in staat om zijn eigen beslissingen te overzien, wij als volwassenen wel.

Heel veel sterkte de komende dagen.

Kinderen kun je inderdaad niet altijd zelf laten beslissen bij zoiets ingrijpends maar in ons geval wist ik gevoelsmatig dat het voor onze kinderen beter zou zijn als ze mee zouden gaan en niet alleen omdat ze zelf aangaven om er bij te willen zijn.
Als ik het niet had gedaan dan was de verwerking veel moeizamer verlopen en zouden ze met vele vragen blijven zitten. Ze hebben geen vervelende dromen ofzo gehad, geen fantasie die met ze op de loop ging omdat ze precies hebben gezien wat er was gebeurt.

Het blijft een inschatting maken wat je kind wel of niet aankan en waar hij of zij de meeste vrede mee kan hebben.

Zou het ook niet doen. (zoals de meeste hier zeggen)
Ik denk dat het beter is voordat hij weggaat afscheid te nemen.
Misshien maakt het zoveel inpact dat ze dat van hun hond herinneren. Ik denk dat ze beter de leuke kant van hun hond kunnen herinneren .

Heel veel sterkte!

Ik xou het wel doen, ons zoontje van 6 is ook altijd mee geweest als er een dier ingeslapen werd, dan vertelde we erbij dat het naar de sterren en de maan ging.. nu moet ik wel eerlijk zeggen dat ik ere veeeeel meer moeite mee had dan de kleine jongen, die vond het wel goed zo...