Een tijdje terug was Dobby bruut aangevallen door een zwarte labrador die vond dat Dobby de schuldige was aan spanning tussen Dobby en een ander hondje wat constant op Dobby wou rijden. Aangezien ik geen vriendelijke zwarte honden ken, was ik bang dat ik hem niet goed zou kunnen begeleiden zodat hij ook positieve ervaringen met zwarte honden zou kunnen hebben.
Maar! Vandaag kwamen we een zwarte labrador tegen die ik al vaker gezien had, maar nog nooit ontmoet. Deze hond loopt vaak samen met een andere zwarte hond, en jaagt dan alles op. De honden zagen er nogal ongeremd uit. Wat blijkt? Het zijn blinde geleide honden, die met een ziende wandelaar zich eens even lekker mogen uitleven in het park. En uitleven doen ze zich dan ook, vandaar dat het leek alsof het ongeleide projectielen waren. Vandaag was het er eentje, dus ik hoefde niet bang te zijn voor 2 tegen 1. Wat blijkt? Dat beest is hartstikke vriendelijk, luistert als een machine, en wil alleen maar leuk spelen. Toen ik hoorde dat het een geleide hond was had ik er acuut het volste vertrouwen in. Die dieren worden extreem goed gesocialiseerd natuurlijk!
Daar stond ik natuurlijk even voor de keuze: Dobby laten spelen en een epilepsie aanval riskeren áls die daadwerkelijk door druk gedrag veroorzaakt worden, óf Dobby fijn laten rennen met de zwarte hond. Ik heb voor het laatste gekozen, en hoewel Dobby aan een lange lijn zat hadden ze grote lol.
Ze gingen zelfs kiekeboe achter een boom doen. Alle twee aan een andere kant van de boom en dan naar links of rechts om de andere in beeld te krijgen. Dan sprong de ander weer achter de boom en verstopte zich.
Die blinde geleide hond was 2 jaar, nou daar kan Dobby een voorbeeld aan nemen. Kun je potverdorie het verschil zien van een verloren eerste jaar en een goed eerste jaar.
Maar een dubbele goeie dag, want Dobby heeft én leuk gespeeld met een 'enge' zwarte hond en dus een positieve ervaring én hij heeft achteraf geen aanval gehad.



3 doggies






