maandagavond rond 20:00 heeft mijn vader een hartaanval gekregen.
eerst wat die een paar keer flauw gevallen op de grond..en later heeft die een aanval gekregen toen die op de bank lag 'om even te slapen'.
ik zag dat zijn ademhaling ineens stopte en niet meer normaal op gang kwam (hij kan vaak snurken dus dan ademt die raar).
gelukkig was ik erbij toen dit allemaal gebeurde.
Ik zag dat zijn tong abnormaal dik was..proberen terug te trekken zonder resultaat.
dan maar naar boven roepen dat mijn broer gelijk naar beneden moet komen omdat het met onze vader mis ging.
samen hebben we hem op de grond gelegd.
ik ben met reanimatie gestart..en mijn broer heeft 112 gebeld.
toen ging alles heeeel snel.
eerste hulp was er binnen 3 minuten en heeft hartmassage toegepast terwijl ik mond-beademing deed.
toen de ambulance er was, zijn we bijde even van de kaart geweest.
in het ziekenhuis bleek dat die een hartverlamming heeft gekregen omdat het hart geen bloed meer kreeg.
gelijk is die gedotterd en was het een zware nacht.
nu word hij kunstmatig in coma gehouden..word gekoeld..en woensdagochtend gaat alles weer opnieuw aan de gang.
dan worden de dekens die hem koelen weg gehaald en kan hij zichzelf weer warm maken.
dan als zijn themeratuur weer redelijk normaal is, stoppen ze met die slaapmedicatie en word die langzaam vanzelf weer wakker.
maar de schade?
hij kan gedeeltelijk verlamd zijn..of iets anders omdat zijn hersens en hart even geen zuurstof hebben gehad.
dus dat word duimen en duimen en duimen en duimen.
dat weet de dokter pas te vertellen als die echt wakker is.
Banjer en Sasja zijn ook even van de kaart af.
Mijn broer heeft ze overdag (zo goed als het maar kan in deze situatie) de honden verzorgd..maar natuurlijk voelen die honden dat er iets aan de hand is.
Vooral omdat zij in de keuken waren opgesloten terwijl iedereen bezig was met mijn vader om zijn leven te redden.
Deze nacht ben ik expres thuis gebleven voor de honden en ik merk wel dat ze blij zijn dat ik er weer ben.
ik heb de laatste tijd veel aandacht voor ze gehad en nu gaan ze zich echt naar mij gaan richten.
Gelukkig is Banjer nu echt op leeftijd en slaap heel veel..dus of die het echt doorheeft weet ik niet..maar ik ben blij dat hij niet depresief is geworden (is hij al een keer eerder geweest, maar is toen goed afgelopen).
Sasja is echt een stuk rustiger..maar kwispeld nog volop als ze me ziet.
ipv 4 keer per dag uitlaten is het nu tijdenlijk 3 keer geworden.
lange wandelingen met Sasja? Nu even niet omdat ik het niet aankan en alleen maar naar mijn vader wil.
het is nu 3 uur in de ochtend en ik ga later weer er naar toe.
er zijn nu 2 vrienden die waakzaam zitten in het ziekenhuis en die vangen ook mij en mijn broer op..aan de andere kant vangen wij hun ook weer op..dus we zijn elkaars vangnet.
vannacht een flinke neut genomen nadat de honden uitgelaten waren om even makkelijker in slaap te vallen..maar je slaapt dan toch maar een paar uurtjes.
het probleem is nu echt dat niemand even de honden kan uitlaten.
Banjer gaat wel..die loopt zijn route zonder problemen..maar Sasja kan soms zo erg gaan trekken omdat ze weer een andere hond ziet dat ze letterlijk de riem uit je handen kan trekken.
dus ik durf die verantwoording niet uit handen te geven dan tussen mij en mijn broer.
pff..als de kritieke fase voorbij is, en de druk van de kachel is..ben ik weer meer thuis.
maar nu moet ik maar roeien met de riemen die ik heb.
Familie is ook geweest, maar kunnen die honden niet uitlaten omdat ze allemaal op leeftijd zijn.
tijdelijk naar een pension brengen gaat ook niet vanwegen Banjer (15 jaar) en dat die stekenblind is.
Sasja zou wel gaan..maar als ze gaan is het met alletwee tegelijk.
nou..dat was even een flink verhaal..we draaien nu gewoon door en slapen soms een uurtje..en we zien wel.



3 doggies



























