Daantje is vannochtend aangereden.. 
Gelukkig vooral heel veel schrik en een 'gekneusde' staart, maar toch..
Daantje die vanaf 5 maand los meeloopt. Daantje die het niet in haar hoofd haalt bij je weg te lopen, ook al roept iemand anders haar. Daantje die altijd zo braaf en volgend is. Die Daantje stapte zo ineens de weg op..
3 hondjes zitten keurig naast mijn vriend te wachten tot ze kunnen oversteken. Yila en het logeerhondje aan de riem , Daan zoals gewoonlijk los. Toen gebeurde het, Daan deed een stap naar voren..
Het geeft echt zo'n gevoel van "wat als" of "hadden we maar".
Mijn vriend wilde Daan nog aan de riem doen voor de wandeling. Ik zei 'ze kan wel los, net als altijd, anders is het zo onhandig met 3 riemen'
Daar proberen we maar niet teveel bij stil te staan. We mogen ons heel gelukkig prijzen dat ze er zo vanaf is gekomen.
Het was spits dus 'gelukkig' reden de auto's niet zo hard..
Toch is vandaag nog even kritiek, even afwachten of ze niet een inwendige bloeding heeft alsnog, maar tot zo ver lijkt het mee te vallen 
Mijn lieve lieve Daantje.. Wat is het leven toch kwetsbaar en de dood dichtbij.. Gelukkig kan ik haar nog in mijn armen sluiten.. 



3 doggies






















