Schrik gekregen van honden na beet eigen hond

Hoi.

Voordat ik begin zal ik me even voorstellen. Ik ben Ilona. Ik heb me geregistreerd omdat ik een hondenliefhebber ben, en binnenkort graag (weer) hondenbezitter wil zijn.

Ik heb mijn verhaal zo duidelijk mogelijk proberen te typen.

In 2007 hebben we een Clumber pup (Rhonan) opgehaald. Hij bleek best wel dominant te zijn. We hebben veel therapie / cursussen gevolgd om er mee om te gaan. Van thuis uit hebben altijd honden gehad (Berner Senners) maar we wilden het goed aanpakken en we hebben iemand in huis gehaald die ons kon helpen.
Rhonan heeft me in die tijd 1 x gebeten in mijn hand zonder enige aanleiding. Was erg geschrokken, opnieuw vertrouwen opbouwen en aan de slag.

Het ging een hele tijd goed. Maar in oktober 2009 heeft hij me weer gebeten. Ik was spelletje aan het spelen, wat ik al sinds dat hij een pup is al doe. In 1 tel veranderde zijn gezicht (keek ineens helemaal scheel, grijnzen) en zijn houding en hij viel aan. Liet niet meer los.

De dierenarts zei dat er sprake was van een soort kortsluiting in kop. We hebben toen de keuze gemaakt om Rhonan in te laten slapen. Dat was een hele moeilijke keus. Maar herplaatsen, daar los je ook niks mee op. En stel dat hij weer iemand bijt? Dat gun ik niemand en ik gun mijn hond dat ook niet!

Als we terugkijken, dan heeft hij het vaker gehad. Niet met mensen (ik had de pech om er telkens bij in de buurt te zijn denk ik), maar met bv de stofzuiger. Normaal keek hij er niet naar om, maar opeens viel hij het ook aan. En zo zijn er nog een paar incidenten, waarvan we denken, dat klopte niet.

We zijn echte hondenliefhebbers en willen graag weer een hond aanschaffen. Maar nu het thuis weer ter sprake komt, merk ik dat ik er gewoon schrik van heb gekregen (met name wat grotere honden). Wat als het weer gebeurd? Hoe krijg ik dat vertrouwen terug? Ik baal hier stevig van, omdat ik heel mijn leven al honden om me heen heb gehad. Heeft iemand tips of ervaringen die ze met mij willen delen?

Groetjes Ilona

Jeetje Ilona dat is dan wel schrikken en erg vervelend dat je er nu schrik van hebt.
Is het geen optie om eens te gaan puppy snuffelen bij iemand die een nest met puppen heeft liggen. Op deze manier krijg je vast wel weer vertrouwen in een hond.
Succes.

Hoi ilona ik heb je een prive berichtje gestuurd.!

Liefs. sharona

Hallo Ilona
Ik kan me goed voorstellen dat de angst er is wij hebben vorig jaar een jack russel van 7 jaar moeten laten in slapen begon ook te bijten hij begon met kleine dingen we hadden er eeen gedrags therapeut bij gehad maar het werd erger tot hij onze kleinzoon beet en dat was voor iedereen heftig hij kon ook heel lief naar je kijken en ook ineens grote ogen een hele andere hond we werden ook wat bang hij was niet meer te vertrouwen.De dierenarts zei ook later dat hij iets in zijn hoofd had.Maar het heeft wel veel verdriet gedaan het was een mooi reutje.Wij hebben nu border terriers echt heel lief maar probeer je angst kwijt te raken anders voelt de hond dat ook aan.Sterkte en we lezen misschien wel wanneer je weer een pupje krijgt

Mexx

Wat erg voor jullie om mee te maken..

Wij hebben een soortgelijk geval gehad.
Onze goof is als pup met zijn hoofd in de stenen schutting komen te zitten en toen is er iets in dat koppie fout gegaan.
Hij kreeg aanvallen waarin hij ineens super angstig was en alles wat bewoog aanvloog. Hij beet niet als jullie hond, maar viel uit en dook weer weg.
De ene keer duurde het 5 sec, de andere keer ene minuut. Hij keek dan echt panisch zijn blik veranderde en je moest dan niet bewegen.

Vanaf 5 maand tot anderhalf jaar hebben wij ermee in huis proberen om te gaan. Gedragstherapeuten, cursussen, bach etc..
Huis was hermetisch afgesloten om te voorkomen dat er zomaar iemand binnen kon komen, als we buiten waren kreeg hij een snuitje om voor het geval dat en ook thuis als er visite was.

Mijn vader, ik en zusje zijn meerdere malen aangevallen in dat jaar.
Maar omdat we het aan hem konden zien bleven we hem kansen geven, wij konden ermee omgaan.
Helaas werden de aanvallen steeds frequenter, ze werden steeds vaker getriggerd. Als je een onverwachte beweging maakte, als er op de deur geklopt werd als er iets viel etc, ging ineens de knop om en was hij weer zo bang.

Toen hij 18 maand was en de buurvrouw die binnenkwam aanviel (hij had geen snuitje om omdat ze wist hoe ze met hem om moest gaan) kon mijn moeder er niet meer tegen.
Hij moest weg.. Wij hebben besloten hem te herplaatsen bij een schaapherder die buitenaf woonde.
Goof ging dagelijks met de andere border werken met de schapen en als hij niet werkte lag hij in de schuur met de honden.
Dat is 3 jaar goed gegaan.. Tot een kind van bezoek ondanks het verbod in de schuur te komen toch er heen ging en Goof een aanval kreeg en hem greep.
Die familie heeft gepusht op euthanasie.

Achteraf hebben wij ook gedacht dat dat voor hem het beste was. Geen aanvallen van angst meer.

Maar door het gedoe met Goof had mijn moeder echte angst ontwikkeld voor andere honden. Ze liep altijd op tijden dat er nauwelijks mensen met honden op straat waren, vermeed drukke plekken en hield de hele dag Goof in de gaten zodat ze zijn aanvallen zag komen en kon vermijden dat er wat fout ging.

Maar moeders was ook de persoon die na enkele weken het hebben van een hond erg miste. Alleen was ze zo bang geworden..
We hebben toen in overleg met wat trainers besloten gewoon de rassen uit te zoeken die ons aanstonden en dan zoveel mogelijk fokkers te bezoeken om te kijken waar mijn moeder het beste op reageerde.
Oa de nova, samojeed en het witje stonden op de lijst.
Bij de Samojeed was zij minder bang, de durfde sinds maanden weer een hond te aaien en we waren er bijna voor gegaan toen we nog even besloten langs de witte herder fokker te gaan.
En daar binnen met 10 honden had ze eigenlijk geen angst en voelde zich zich bijna op der gemak.
We zijn toen nog 2 fokkers van witjes gaan bezoeken en zodoende kwamen we uit op Mexx.

Toen Mexx er kwam heeft het nog wel een hele tijd geduurd voor ze hem vertrouwde. zo durfde ze hem niet te aaien als hij bij haar voeten lag en dingen ruilen/afpakken ook niet. Mede omdat de rest van het gezin wel durfde leerde ze hem vertrouwen en na 2 jaar was het eigenlijk helemaal goed.

Ik denk dat als je de steun hebt van een gezin en bv op een show gaat kijken welke rassen jou een fijn gevoel geven, dat je een heel eind komt.
Zoek een goede fokker met ouderhonden die je beide gezien hebt en waarvan je het karakter kent (evt ook de voorouders).


De bezoekjes aan de verschillende fokkers en de verschillende rassen heeft ons veel goed gedaan. Misschien heb jij er ook wat aan.

Heel veel succes ermee.

Als er toevallig een goede fokker van grote rashonden in de buurt zit, zou je ook contact met hun kunnen opnemen, of je misschien eens op bezoek mag komen. Dan wel niet omdat je interesse hebt in een pup, maar om weer eens 'onder de grote honden te komen'. Ik denk dat als je een goede fokker treft, dat die er totaal geen problemen mee zal hebben.

Hoi allemaal,

Bedankt voor jullie tips!

En het doet me goed om te lezen dat ik niet de enige ben die in deze situatie heeft gezeten.

Gisteren ben ik trouwens maar meteen de confrontatie aangegaan. Ik ben bij een kennis op de koffie geweest die 2 herders heeft (+ een golden retriever pup )

Ik heb ze genegeerd (de pup niet, die was ook moeilijk om te negeren: hoezo nieuwsgierig?) en het ging best wel goed. Ik was in het begin zenuwachtig, maar na een paar minuten werd ik relaxt en hebben we gezellig koffie gedronken.

Een aantal tips van jullie spraken me aan (zoals naar een asiel gaan en naar een fokker die met grote honden werkt). Daar ga ik ook zeker weten mee aan de slag.

Ik merk dat ik weer een stukje zekerder ben geworden. Een nieuwe hond komt er ook zeker aan, maar we nemen de tijd. Ook om ons goed te orienteren op wat voor ras, e.d.

Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte van wat het gaat worden.

Groetjes Ilona

Hoi, Heel vervelend om dit mee te maken, maar als er iets in het koppie fout zit kun je er jammer gneoeg maar weinig aan doen :( ik denk dat je een hele goede beslissing hebt genomen. Gelukkig komt dit maar heel weinig voor, maar ik snap dat je wel bang bent dat het nog een keer gebeurd.. misschien kan je een keer met mensen meelopen die honden hebben? misschien krijg je dan weer wat meer vertrouwen in de honden.
Ik zou wel pas een hond nemen als je helemaal niet meer bang ervoor bent! dan kan je je dan helemaal erin storten!

Heel veel succes!

is inderdaad schrikken en zoals de da zei dit noemen ze een gestoord karakter 1 moment poeslief andere moment de duivel zichzelf.

we hebben dit ook gehad met een tervuerense herder, ook laten inslapen omdat die een gestoord karakter had. maar schrik van gekregen voor andere honden helemaal niet maar ieder mens verwerkt dit op eigen manier natuurlijk.

volgens mij toch een pup in huis halen verschillende fokkers om raad vragen en een rustige karakter hond nemen. kun je bij de groepen gezelschashonden kijken. alhoewel zij ook venijnig uit de hoek durven komen maar zij hebben dan gwn een kordate hand nodig.

desnoods neem je een klein hondje als je 1 wilt voor de gezelschap in plaats van een grote hond te gaan nemen.

Ik zal inderdaad ook bij fokkers langs gaan, en dan de rassen die jij misschien in de toekomst een hondje van zou willen. En dan eens kijken welke jou een goed gevoel geven. Net als Loes (onder naam Max) haar moeder heeft gedaan, lijkt mij een goed manier om met je angst om te gaan.

Ik ben ook heel vaak gebeten (heb zelfs mijn wang open gehad, echt een lap vel) maar ben gelukkig nooit bang geweest, de liefde was te sterk denk ik. maar het was ook niet steeds mijn eigen hond en dat is natuurlijk wel een grote verschil.

Groetjes Bianka

Ik hoop dat je toch ondanks je schrik een hond vind Succes Liefs Rina & Alexander likje en pootje van Turbo en Diezel