Van de week was mijn Poes zo ziek. Gelukkig gaat het nu weer een stuk beter, maar ze is bijna 17 en ik vraag me toch af of ik er wel zo goed aan gedaan heb een pup te nemen bij een oude kat. Al staat ze best haar mannetje en was ze Bobby toen die nog wat kleiner was veruit de baas.
Vanmiddag hebben we weer heerlijk met zijn drietjes in het zonnetje gezeten. Eerst hield ik Bobby bij de kat weg, omdat ik bang was dat ze er steeds naar toe zou gaan, maar omdat Poes zo stilletjes ligt, en niets 'doet', vind Bobby er ook niets aan en heeft gelukkig verder geen belangstelling.
Enfin, we hadden die maandag een hele tijd met de kat bij de dierenarts gezeten, onderzoekje zus, pilletje zo. Toen we eindelijk terug waren kon ik nog net Bobby eten geven en uitlaten en was het alweer tijd voor haar puppycursus. Omdat het juist voor Poes wel goed was, even lekker tot rust komen, evengoed maar heengegaan.
Nou, dat heb ik geweten. Bobby heeft zich nog nooit zo onmogelijk gedragen. Wat wil je ook. Vrouwtje van streek, hele dag nauwelijks aandacht, Bobby was ook helemaal van slag.
Achteraf kon ik er ondanks alle zorgen om Poes toch wel een klein beetje om lachen, want ze deed echt alles verkeerd wat ze maar verkeerd kon doen: aan een stuk door aan de lijn trekken, terwijl het helemaal niet zo'n trekkertje is, telkens de andere pups uitdagen om te spelen, behalve toen het mocht, toen ging ze juist bij mij staan, in plaats van tandjes laten kijken in mijn vingers bijten, wat ze al tijden niet meer doet en oja, toen we op de grond gingen zitten voor wat spelletjes met beloninkjes, ging ze in plaats van het brokje in mijn hand te volgen linea recta naar mijn jaszak waar de brokjes inzitten. Hopelijk gaat het volgende week wat beter. 



3 doggies