@ Thera. Ik val niemand aan. Het onderwerp en de beweegredenen interesseren mij. Het hele stuk van hierboven is niet alleen aan jouw gericht om te lezen maar voor ieder om daar zijn/haar mening over te geven. Ik geef zelfs een dikke pluim aan de gastgezinnen.
En nee ik heb geen asielhonden, maar wel een herplaatser waarvan wij voorkomen hebben dat ze de volgende dag naar het asiel zou worden gebracht!
Iedereen kan ook op maken uit mijn profiel dat mijn honden uit 1 nest komen maar dat wil niet zeggen dat er een schaduwzijde aan zit. Waarom geen asielhond?
Wij hadden vroeger thuis geen hond wel katten en ik reed paard. Maar een hond wilde mijn vader niet. Dus toen ik al jaren samenwoonde deed zich de kans voor en wij besloten omdat we allebei nog groentjes waren om in iedergeval te gaan voor een pup van een rasfokker. Het heeft nog een jaar geduurd voor we wisten wat we wilden. (ik ging niet over 1 nacht ijs en heb een lijst gemaakt met wat wij te bieden hadden en wat we met de hond wilde gaan doen en wat er dan bij ons zou passen. De ecyclopediën werden uitgespit, hulp van een hondenschool gehad doordat ik daar kon observeren en mensen kon vragen over hun hond)Uiteindelijk om niet nog langer te schrijven is het de ZWH geworden.
We zijn gaan kennis maken bij een de toekomstige moeder en de eigenaren. Een half jaar later werd mams gedekt en zijn we elke week op pupbezoek geweest na de geboorte. Camacho was daarmee een feit. Na net een jaar hadden we het idee om er een hond bij te nemen. Maar wat of hoe wisten we nog niet. Toen zagen we een advertentie waar onze maag van omdraaide. Zus Chara werd verkocht. Fokker gebeld en ook die was verbaasd, want er waren afspraken gemaakt met de eigenaar en op internet aanbieden hoorde daar niet bij. Contact met de eigenaren liep hoog op en als ze niet meteen werd gehaald zou het asiel hun oplossing worden. Dus zo is zus Chara bij ons gekomen. Dit was overigens geen gezonde situatie. Zwaar overspannen met effect op haar gezondheid, mager en geen vertrouwen in de mens kwam zij bij ons. Het heeft heel veel tijd, liefde, geduld en consequent handelen gekost om haar te krijgen waar ze nu is. Mensen die haar destijds hebben gezien zijnnog steeds verbaasd en lovend over het resultaat. Ze is mijn schaduw maar wel zelfverzekerd. Ik kan lezen en schrijven met haar, ze doet alles voor me met veel plezier. Ik heb de afgelopen 2 jaar in een flyballwedstrijdteam met haar gelopen en ik heb mijn instructeursdiploma's behaald samen met haar.
Wij zijn er van overtuigd dat als zij in een asiel was gekomen dat ze door haar problemen mogelijk meerdere keren was herplaatst. (spugen met bloed, urineverlies (mogelijk door sterilisatie op jonge leeftijd)hyperactief karakter lijkt wel een border collie, als zij beweging te kort komt berg je dan maar. Ze zou bankstellen gesloopt hebben.
Nu ik veel meer weet over gedrag en communicatie van honden sluit ik zeker niet uit dat de volgende weer een herplaatser/asielhond zal worden. Een pup kost tijd en een herplaatser/asielhond ook.
Tevens heb ik een herplaatshyves opgezet voor witte herders welke ik elke dag up to date houdt. Daar worden witte herders geplaatst door leden maar ik probeer ook elke dag marktplaats af te struinen en te plaatsen op de hyves wat ik daar tegen kom en zo ook de honden uit het asiel. En dan maakt het mij geen drol uit of ze een stamboom hebben of niet. Dit doe ik geheel belangeloos. Het gaat er om dat mensen met interesse voor de witte daar mogelijk hun toekomstige hond tegenkomen en ik probeer ook zoveel mogelijk informatie te plaatsen over het ras en ook over herplaatsen.
Niemand hoeft zich dus te verdedigen maar ik lees graag wat de beweegredenen zijn van een ieder om niet voor een nationale herplaatser/asielhond te gaan maar voor een internationale. Voor-en nadelen afwegend.




en terecht dat men zorgvuldig te werk gaat voor men een hond laat adopteren,ik zou het niet anders willen .






