In 1 klap genezen van verlatingsangst??!!!

Beste allemaal,

Na 4 heftige maanden met mijn asiel hondje heb ik in een paar dagen tijd zo enorm veel vooruitgang geboekt met het alleen zijn dat ik dit graag met jullie met delen. Dit omdat ik zelf veel op dit forum heb gelezen en ik hoop dat ik met mijn verhaal heel misschien ook mensen ook op de goede weg kan helpen die met een hond met verlatingsangst kampen. Elke hond is anders, maar alle beetjes helpen, dus wie weet!

Het verhaal is als volgt. Mijn hondje Ollie komt uit een opvang. Het is een spaanse hond maar ik heb hem in nederland uit de opvang gehaald.

Ik heb al eerder op dit forum noodkreten geslaakt, want wat ik ook heb geprobeerd en hoe veel ik ook heb geoefend, na 4 maanden oefenen, Ollie absoluut niet langer dan een half uur alleen zijn. Hij gaat dan ook overal mee naar toe ( ook naar mn werk) en als het niet kan blijf ik dus thuis :-s


Nu is er afgelopen weekend iets heel bijzonders gebeurd. Hij had zowat mijn hele huis gesloopt, terwijl hij slechts eventjes alleen was. Ik had hem uit de bench gelaten omdat hij anders zo hysterisch wordt dat hij zichzelf letterlijk uit te bench vreet ( tot bloedens toe). Toen ik thuis kwam ben ik zo verschrikkelijk boos geworden en heb ik moeten besluiten dat ik dit niet meer langer aan kon. Met heel veel pijn in mn hart en heel veel verdriet, maar ik ben nog jong en had geen moment meer voor mezelf en voor anderen. Ik liep op de toppen van mijn tenen en was 24/7 alleen maar met hem bezig. Ik kon geen kant meer op, nog geen half uurtje.


Afgelopen maandag moest ik overdag weg voor mijn werk en is hij voor de eerste keer naar een honden dag opvang geweest (adres via Ollie's gedragstherapeute). Dit is eigenlijk een uitlaatservice, maar zij vangen overdag ook hondjes op in huiselijke kring. Hij heeft het er erg naar zn zin gehad en ging helemaal goed.

Het idee dat ik Ollie moest laten gaan deed me zoveel zeer, dat ik het gewoon niet op kon en wilde geven. Mijn voorgevoel dat er iets veranderd was, maar durfde er niet op te hopen. Dinsdagavond toch maar weer gaan oefenen met alleen zijn...en wat denk je..? hij geeft geen krimp meer! Ik heb alles op video opgenomen en van een hysterische hond is hij naar een rustige slapende hond veranderd. Ik geloofde mijn ogen niet ! Een heel uur alleen ! Ik mocht uiteraard niet te vroeg juichen , dus heb het woendag weer geprobeerd, weer een uur en weer helemaal stil. Vanavond heb ik de lat iets hoger gelegd en ben ik 2 uur weggeweest en weer heb ik alles gefilmd. Wederom niets aan de hand! Hij is verder gewoon gezond, hij eet en hij is overdag ook gewoon hartstikke speels, dus dat kan geen reden zijn.



Wat het ook is geweest, mijn boosheid of de opvang, maar je kunt begrijpen dat ik dolblij ben. Dit biedt perspectief voor ons voor de toekomst en ik wil niets liever dan dit verder uitbouwen.



Voor wie met dit probeem zit zou ik toch eens willen adviseren een dagopvang te proberen, wie weet helpt het. Ik weet niet of dit de preciese reden is geweest, maar baat het niet dan schaad het niet.



ps. mijn hondje heeft ook een hormonen castratie chip gekregen, dit maakt honden over het algemeen rustiger. Hoewel ik er van overtuigd ben dat dit nu niet de reden kan zijn geweest, omdat dat niet van de een op andere dag van invloed kan zijn, maar wellicht dat het een heel klein beetje heeft geholpen.



Ik hoop op verdere vooruit gang en voor de rest een ieder met dit probleem sterkte gewenst.



Groet,

Wat fijn voor jou én voor Ollie dat het nu zo goed gaat. En ja...de werkelijke reden zul je mss wel nooit te weten komen. Hoe dan ook, Ollie is nu rustig. Dit is voor jou een zegen, maar natuurlijk voor Ollie zelf ook. Hij sloopte en jankte niet voor niets. Nu kun je weer heerlijk genieten van Ollie, want eerlijk is eerlijk als hondlief alles sloopt en bij elkaar blaft daar wordt de band met je hond niet altijd beter van. Nou heerlijk hoor, je hebt gewoon een toffe Ollie. Geniet lekker van elkaar.
Groetjes Jacq en een poot van Sil

Wat heerlijk voor jou en Ollie zeg !

Fijn voor jou, maar voor hier geen oplossing. Dobby kwam zo gestresst uit het asiel dat ik hem een dagopvang niet aan wil doen.

Bovendien is het hier niet zo heel erg. Hij piept en drentelt heen en weer, en als je maar lang genoeg weggaat vind hij zijn draai wel. Hij vind het niet leuk, maar raakt niet compleet in paniek en het is te behappen.

Nou dat word vanaf nu dus alleen nog maar genieten.
Tuurlijk zal er af en toe nog weleens wat gebeuren dat je boos op ollie moet worden en dat je je geduld verlies,maar je hebt nu ontzettend veel vooruitgang geboekt.Ik herkende mezelf een beetje in jou,met de honden die ik in het verleden heb gehad,heb ik ook nogal wat meegemaakt,maar is ook allemaal gelukkig goed gekomen.Ik wens je heel veel plezier met Ollie.
Ik vind het tof van je dat je dit op dit forum plaatst,je zal er best een hoop mensen mee helpen.
Groetjes Bettie

je zou er hondsdol van worden maar fijn dat het nu beter gaat en maar hoopen dat het zo blijft.

Wat goed. Je weet nooit wat de verandering op gang zet he?
Ik ben blij dat je zo eerlijk bent. Dan durven andere mensen ook te vertellen wat ze in hun wanhoop doen.

Ik werd net helemaal naar van Tukker, hij bleef maar happen, met die scherpe tandjes van hem en toen legde ik mijn hand op zijn nek en gromde heel eng ( de schuifpui stond open)daarna was ie een half uur rustig.

We zijn gaan wandelen en nu ligt ie als een engeltje, bovenop het omgekeerde roze mandje van de kat te slapen.
Dan kan je je niet voorstellen dat ie af en toe zo'n duivel is.

wat fijn dat het zo goed gaat....

Met een woord Geweldig

Wat fijn dat het nu goed gaat heel veel plezier met hem Corrrie

Het klinkt een beetje als katte gedrag. Mijn kater pieste door het hele huis heen, liefs recht voor mij neus en op mijn spullen. Uiteindelijk maar eens naar de dierenarts gegaan, was niets medisch, maar mijn kater was zo onder de indruk van de dierenarts dat hij daarna nooit meer binnen heeft gepiest.... Blijkbaar voelde hij dat het echt niet goed was wat hij deed. Later aan de dierenarts verteld, hij had het zelfde gehad, had zijn kater toegesproken dat als hij nog 1 keer in huis pieste dat het dan klaar met hem was, na de preek heeft hij het nooit meer gedaan.
Lijkt erop dat jou hond ook gevoelig is voor jou gemoedstoestand, denk dat hij voelde dat hij te ver ging en dat dat wel eens ernstige consequenties kon gaan hebben.

Ik vind het geweldig en ik dnek dat ik net heb gelezen hoe dat komt.
Verlatingsangst is niet een ondergeschikte die bang is dat zijn baasje niet terug klomt. Volgens Jan Flemming moet je het vergelijken met een ouder die zich gek maakt van de zorgen waar zijn kindjes toch zijn. Dat gedrag zie je bij honden die gestressed zijn omdat ze in ee n(ongewilde) leiderspositie zitten. Als je boos wordt als je thuis bent ziet hij alleen maar dat het wel heel vreselijk was waar jij bent geweest, anders kwam je niet in zo'n slechte buiterug. Het kan zijn dat doordat jij hem even weggebracht hebt, hij zijn rol anders is gaan bezien en zichelf niet meer als de roedeleider ziet met alle verantwoordelijkheden van dien.

Bedankt voor al jullie reacties! Het is inderdaad geweldig en ben dan ook al heel de dag extreem in mn nopjes en apetrots op Ollie!

Heel leuk zo'n vooruitgang!

leuke reacties lees ik. haha even toespreken en dan moet het over zijn, ze zijn te ver gegaan, lees ik.

ALICE, je hebt je tijd er aan besteed, niet opgegeven, rustig gebleven en goeie raad aan genomen, daar trek je nu profijt van. super hoor. en wat fijn dat het goed gaat.