levensverhaal over skipke :'(

Hoi meis,

Mag ik je aanraden om hulp te gaan zoeken, want zo te horen gaat het echt niet goed met je. Ga naar de huisarts, misschien kan deze je helpen. Ook zou het misschien toch een idee zijn om te kijken naar een nieuw hondje. Zo'n beestje kan zoveel troost bieden en het kan je helpen het gemis van Skipke te verzachten. Vervangen kan het nooit, maar wel verzachten en je weer een beetje plezier en steun geven.

Liefs Thera

Die anoniem was ik dus, was blijkbaar niet ingelogd.

Ik ben het Thera en Bartje eens het gaat niet zo goed met je en raad ook aan om hulp te zoeken. Of idd kijken naar een ander hondje die geef je weer veel liefde en kijk je weer ergens naar uit. Vervangen kan hij Skipke niet maar wel de pijn een beetje verzachten

Heel veel sterkte

Hay, ja ik weet hoe dit is, ik heb er zelf 2 .
die van ouder dom zijn overleden,het gemis van de verzorging..is heel erg ,,,hoe erg het ook is,,, mijn menig,,probeer,,,, en neem een hondje ook beter voor je zelf, met de tijd ,eind aan je leven maken hoe oud ben je wel niet

Ik wil zo graag nog eens skipke vastnemen met hem spelen, wandelen in dit mooie weer.. waarom hebben ze toch mijn skipke afgenomen mijn alles! waarom heeft die ziekte hem doen sterven.. hij was nog maar 5 jaar/half volgende maand zou hij 6 jaar geworden zijn.. Ik weet echt niet of m'n verdriet niet onozel is omdat we al april zijn en Skipke is in januari gestorven.. of ik me aanstel of zielig doe,.. Het is echt een raar gevoel maar het is precies hoe langer het word zonder m'n ventje hoe meer verdriet ik krijg.. in het begin had ik ook veel verdriet maar het begint me nu maar door te dringen dat skipke echt niet meer terug keert.. Allerliefste skip ik mis je echt zo verschrikkelijk ventje!!
x

Ik snap dat je het liefst Skipke weer in je leven zou willen hebben. Hij is er nog wel, alleen zit hij nu in je hart en in je herinneringen.
Wat betreft je verdriet, ik kan het me voorstellen dat het heel moeilijk is. Toch zou ik je willen aanraden om naar de huisarts te gaan en hulp te zoeken bij het verwerken van je verdriet. Zo te lezen kom je er alleen niet uit.
Denk ook na of het misschien toch niet een idee is om een nieuw hondje te nemen om je verdriet en het gemis te verzachten.

Liefs

Thera heeft gelijk, Anne-Laure. Je hebt hulp nodig en hier hoef jij je helemaal niet voor te schamen. Jouw'n Skip was niet alleen hond, maar zoveel meer voor jou. Jou hele welzijn was met zijn leven verworven. Dit is nu voorbij en het gaat niet goed met je. En het is waar, hoe langer iemand (in jou geval Skipke) weg is, hoe meer je diegene gaat missen. Maar 4 maanden is nog erg vers, hoor!!! Het is niet raar dat je nu nog steeds en misschien wel nog meer rouwt om je lieve kleine vriend. Ik ben er van onvertuigd dat de huisarts medicatie voor je heeft waardoor je je weer een kleine beetje beter voelt. En alsjeblieft, Anne-Laure, schaam je niet om hulp te zoeken. Je bent de eerste niet en zeer zeker ook de laatste niet die hulp nodig heeft na het verlies van een hond(je). Je verdient het om weer een fijn leven te krijgen, je bent een lieve meid. Schouders eronder, voor je lieve Skip en hulp zoeken. Je kunt het!!!!!
Dikke kus voor jou....
Jacqueline

je verhaal lijkt idd veel op de mijne
echt heel erg van je hondje
heel veel sterkte met het verlies
ik heb ook gesegt tege meself, ik ben blij dat ik hem heb mogen opvoede, en heb moge meemaken,

x sharona

Heej meid..

Ik heb je verhaal gelezen over je kleine mannetje.

Wat een hard iets om je hondje zo te moeten verliezen.
Maar houd in je hoofd dat je er alles voor gedaan hebt.

Maar je moet verder met je leven hoe raar dat ook is.

Er zullen nog veel meer van deze momenten komen dat je iemand verlies waar je eigenlijk niet zonder kan.

Maar dat hort allemaal bij het leven.

Hoe gaat het nu met je?

Ik raad je 2 dingen aan..

1* Zoek hulp, want ik denk dat je een depressie hebt(wat normaal is) maar je blijft erin hangen en daar kom je alleen NOOIT uit.

2* Koop een ander hondje. Een puppie die jouw je levensvreugde teruggeeft..

Anne-Laure, je bent Skipke nog maar kortgeleden kwijtgeraakt, dat doet pijn... natuurlijk! Je hebt een geweldige band met hem gehad en had hem dit vroege afscheid willen besparen. Maar vergeet niet dat je alles voor hem hebt gedaan wat mogelijk was, er is geen enkele reden om je (op wat voor manier dan ook) schuldig te voelen!
Skipke is nu helemaal vrij van ongemakken, hij zou heel graag willen dat jij dat ook was...

Skipke zou je heel graag weer vrolijk willen zien, zoals hij jou kende toen hij nog bij je was. Daar zou je hem echt een goed gevoel door kunnen geven.
Je hebt waarschijnlijk nog niet overwogen om een ander hondje te nemen, tóch denk ik dat je daar een heleboel troost uit kunt krijgen.
Een ander hondje kan geen vervanging voor Skipke zijn, daarvoor was jullie band te uniek. Máár, een lief klein puppy kan je wél weer terug brengen bij jezelf.
Door te zorgen voor zo'n jong afhankelijk diertje, zorg je voor jezelf... én voor Skipke! Hij zou het immers heerlijk vinden om te merken dat jij je liefderijke gevoelens weer herontdekt en daadwerkelijk iets wilt (en kunt) betekenen voor zo'n hondje.

Voel je niet schuldig tegenover Skipke. Want daar is geen enkele reden voor én hij heeft er niets aan... in tegendeel zelfs!
Als jij jezelf weer toestaat om je weer prettiger te voelen, is dat een geruststelling voor Skipke.

Wat een vreselijk verhaal! Heel veel sterkte
Ik begrijp dat het supermoelijk is.

dank je wel voor jullie lieve berichtjes!
vele groetjes, Anne-Laure

Hoi Anne Laure,

Ik voel heel erg met je mee. Ik heb mijn hond Max op 8 mei moeten laten inslapen (als jou Sipke 6 zou zijn geworden). Soms zou ik willen dat ik dezelfde beslissing had genomen als jij en hem door had laten vechten en natuurlijk had laten sterven. Alhoewel dat waarschijnlijk dan ook niet langer dan een paar dagen was geweest. Je hoeft je in ieder geval op geen enkele manier schuldig te voelen. Jij hebt alles gedaan wat je kon! Sipke is gegaan toen het haar tijd was. Ik hoop dat ze samen haar verjaardag hebben geviert. Heel veel sterkte!

Anne-Laure, hoe is het met je? Ik denk vaak aan je.

dit is een oud topic en gaat daarom op slott
groetjes moderatorteam