Straffen? Nee, dat doe ik niet.
'Nee' of 'uuuuuh' zeggen ook niet.
Opstaan en een schijnbeweging maken? Ook niet.
Voorkomen.
Gebeurt er iets dat ik liever niet zie?
Dan roep ik haar naam, ze komt bij me en haalt haar voertje.
Gaat ze er weer heen?
Dan weer haar naam, komt ze? Een voertje.
Of even een speeltje aanbieden.
Of een kauwstaafje.
Ik geef haar een alternatief.
Gaat ze er wéér heen en word ik het een beetje zat?
Dan haal ik het óf weg, of zorg dat ze er niet bijkan.
Of ze gaat even haar bench in met een voertje en een kauwding/speeltje. Meestal als ze namelijk gaat 'klooien' heeft ze teveel prikkels gehad en is ze moe.
Zo leert ze dat het leuk is om bij mij te komen.
Ik leid haar met haar gedachtes bij het in mijn ogen verkeerde weg. (zij weet niet dat dat 'verkeerd' is, zij is aan het ontdekken, ze doet het echt niet om mij te pesten)
Je bouwt een band op, vertrouwen.
Laat ik haar schrikken of zeg ik 'nee', dan is - zeker bij het zelfstandige puppie-meisje dat ik nu heb - het kleine vertrouwen dat ze in ons heeft, snel weg. Ik wil dat ze op mij kan vertrouwen, bij mij steun kan zoeken, zich tot mij wendt.
Dat gebeurt niet als ik haar zou straffen/laten schrikken.
Deze pup zal het stouts heel snel doen en dan - omdat ze weet dat we 'boos' worden - heel hard wegrennen. Het is ook een hondje dat zou gaan bijten. Dat je moet gaan 'vangen' as ze los loopt en haar eigen pad kiest. Omdat ze zo zelfstandig/ zeker is, gaat ze haar eigen gang wel.
En dat wil ik juist niet. Ik wil dat ze op mijn aanwijzingen dingen doet, dat bereik je door samen te werken. Niet door af te straffen/ boos te worden.
Ben leuk voor je hond, word vriendjes 
Mijn andere hondje, Daantje, is een tegepool van de pup. Daantje is onzeker.
Word ik boos op haar, of verhef ik mijn stem?
Dan doet zij niks anders dan 'kruipen'.
Die blokkeert helemaal en zal NIKS meer doen... 