Hoe ga ik te werk met onzekere Finn?

Hallo iedereen,

We hebben Finn nu amper 2 dagen, hij komt uit een opvang in Spanje en heeft tot nu toe weinig met mensen te maken gehad. Het is een mooie middelgrote hond, nu een pup van ongeveer 9 maanden en hij zit natuurlijk pas in de fase van wennen en vertrouwen opbouwen.

Om een beeld te geven van zijn vermoedelijke karakter; de stichting vertelde dat het een verlegen hondje is dat als kleine pup samen met zn moeder en broertjes uit een dodingsstation gehaald is en daarna heeft ie zo'n 7 maanden in de opvang gezeten. Hij zou wel speels en sociaal zijn, maar de kat uit de boom kijken (ik denk een hele dierentuin maar goed ). Op het vliegveld vroeg een meisje aan mij: is jullie verteld dat het een heel bang hondje is? Nee dus. Ze zei verder nog dat ze hem in Spanje moesten vangen om hem in te delen en reisklaar te maken en hij durfde - eenmaal in Nederland de bench niet meer uit. En dat snap ik ook wel en dat verwacht je ook.

Wat ik op dit moment lastig vind, zijn twee dingen die met elkaar botsen: aan de ene kant wil ik hem alle tijd geven om aan ons te wennen en uit zichzelf naar ons toe te komen en aan de andere kant is daar het aanlijnen om naar buiten te gaan (ik moet dan wel naar hem toe). Hij weet nog helemaal niet wat dat is en vindt het heel eng als ik degene ben die dichtbij komt.
Ik ben wel trots op hem, zo na amper 2 dagen, want hij vindt alles best interessant en als hij eenmaal buiten is, durft ie het met mij wel aan. Wat kun je ook verwachten na 2 dagen!! Toch ben ik, door hem aan te lijnen, bang dat ik iets verpest en dat ie angstig wordt voor mijn hand.

Ik moest wel met hem de deur uit want hij had ook binnen nog niet 1 x geplast. Gisterenavond heeft hij eindelijk een grote plas gedaan in huis toen hij ontspannen was (dat merkte ik aan iets meer nieuwsgierigheid). Buiten doet hij niets. Hij snuffelt wat, blijft dichtbij mij (dat was gisteren nog proberen weg te komen, dus ik vind hem een grote held!), maar plast of poept niet.

Omdat ik bang ben dat hij aanraken gaat associeren met iets negatiefs als aanlijnen (zo ziet hij het nu), raak ik hem toch soms kort aan en loop dan weg, ondanks dat ik het liever aan hem over laat. Hij vindt dat een beetje eng, maar zoekt me alsnog op dus het lijkt wel ok.

Het aanlijnen; wat ik precie doe is hurken met mn rug naar hem toe, meestal zit hij dan al bangig tegen de muur of in een hoekje. Ik stel hem met wat woordjes gerust en ga langzaam met mijn hand naar waar ik hem moet aanlijnen (op zn schoft). Ik lijn hem dan aan en loop weer weg en laat de riem los. Hij stuift onder de tafel (zijn veilige plek) en ik laat hem daar. Als ik de deur open, is hij er wel weer snel bij en wil hij best graag naar buiten. Hij durft al in 1 x door de gang en zelf in de lift.

Wat vinden jullie? Is dit oke of creeer ik een probleem?

Groetjes!

Hoi,

Het gaat toch goed zo? Waar je op moet letten is dat je zelf niet gestresst bent. Als je ziet dat Finn gaat komen zeg je op rustige vriendelijke toon 'kom'. Herhaal dat op de zelfde toon terwijl hij naar je toe komt. Prijs hem niet al te uitbundig en geef hem een brokje. Een brokje uit je hand zorgt er ook voor dat hij je hand steeds minder eng zal gaan vinden. Binnen een paar dagen schat ik dat je hem kunt roepen zonder dat hij van plan was om te komen. De riem kan je dan in je andere hand houden zonder dat je hem gebruikt. Volgende stap is roepen, belonen, riem aan en in de kamer een minuutje rondlopen. Opbouwen, steeds langer. Als je de riem aandoet heb je ook gelijk de kans om hem onder zijn koppie te krabben. Blijf voorlopig nog wel op je hurken zitten en kijk hem niet direct in de ogen als je de riem aan doet.
Verder doe je er goed aan hem een vaste plek, waar van uit hij de kamer kan overzien, geeft. Daar mag niemand hem komen storen. Het wordt zijn veilige plek om zich terug te trekken.
Nogmaals, want dat is erg belangrijk, zorg dat je de rust zelve bent. Jij wordt zijn rots in de branding.

Succes Joep

Ik denk dat je met het voorgaande bericht al een heel eind kunt komen!

Het gaat steeds beter!
Ik maak er vooral geen hele heisa van en hij merkt dat ik zeker ben van mn zaak. Dus veel moeite kost t niet meer.
(En, hij had een stuk nylon van een tuigje of iets dergelijks in zijn buik (al sinds Spanje want wij kennen het ding nergens van) en dat kwam er vandaag uit! Hij heeft minder pijn en is ook minder bang nu)

Hoi Finn,

Wat een ontzettend leuke hond om te zien.
Ik denk dat het helemaal goed gaat komen met Finn, eerste tijd maar eens rustig laten wennen.

Veel plezier met hem!

Groetjes Yvonne

Hallo Finn,
Alle eerst helemaal toppie dat je een hond uit spanje heb geadopteerd hebt,de honden daar hebben weinig tot nauwlijks een toekomst,vaak worden ze daar mishandeld,en voor dood achtergelaten,gruwelijk gewoon mijn moeder heeft ook 2 hondjes geadopteerd uit spanje,ook met trauma,s,maar nu na een poosje met liefde en geduld zijn het hele lieve dankbare hondjes geworden,met veel geduld heeft zij al heel veel bereikt met hun,daardoor is ze nu ook hond(jes) op gaan vangen uit Spanje,bij haar mogen ze tot rust komen,aansterken,en dan geplaats worden.
Kijk ook eens bij de buitenlandsehondensite,daar kan je ook heel veel vragen beantwoord krijgen,wens je heel veel liefde en geluk met hem.