Ervaringen houden van meerdere honden in 1 huishouden

Ik vond het een goede vraag en wilde reageren vanuit mijn eigen ervaringen van toch wel redelijk onbevangen een tweede erbij nemen en later samenstelling van honden moeten maken die niet echt bewust was gekozen.

Heb beetje tekst aangepast, maar wel gekopieerd van iemand die dit als onderwerp had gemaakt. Ik reageer zelf morgen vanuit mijn eigen beleving en ervaring. Als het topic er dan nog is.

Ik zou er geen moeite in stoppen. Ik heb in het eerste topic mijn ervaringen geschreven over familiehonden en dat is allemaal weggehaald. Owja en ik werd direct beschuldigd

Jammer dat ook dat topic weer in het archief zit.

Gebeurd wel erg vaak de laatste tijd.

En goed dat Blondie opnieuw start.

Ik moet er nl niet aan denken om maar met 1 hond samen te leven 

De jaloersheid onderling valt erg mee ,dat heb je gedeeltelijk zelf in de hand,

Overnemen van ongewenst gedrag kan je ombuigen naar gewenst gedrag,

Als er beloond wordt ,dan wordt de geen voor wie het is met naam of bijnaam aangesproken ,ze leren hier als eerste duidelijk hoe ze heten.  

Als er voor spel en training geen tijd is moet je het bij 1 hond houden.

Spanningen of onzekerheid leeft niet prettig dus dat moet je vermijden

Veel je stem gebruiken

Het voeren gebeurd bij iedereen apart,dus pikken bij een ander is er niet bij ,

En welke aanpak het beste werkt zal voor iedereen anders zijn ,maar met je stem en veel humor kom je een eind. 

Jammer en zonde.

Hoewel ik 14 plusjes bij TS zie vind ik dit allemaal nogal overdreven gedoe. Meerdere honden hebben is echt geen hogere wiskunde. Het kost tijd en energie, ja, maar dat weet je toch van tevoren. Het gaat er vooral om dat je je honden kent en geen situaties opzoekt die fout kunnen gaan. (ik loop altijd om) Niet elke hond hoeft alles te kunnen. Niet elke hond hoeft met andere honden om te gaan of perfect te luisteren. Ik heb 2 honden waarvan de jongste mij regelmatig bijt dat wil niet zeggen dat ik niet met 2 honden kan omgaan. Beter eerlijk zijn tegen jezelf dan problemen creëren. (ik kook altijd goed voor ze) neem ze mee naar werk been there done that

Sommige honden zijn wel leuk samen en lijken echte gehecht aan elkaar. Anderen lijken elkaar alleen te gedogen.Bij mijn familie sliepen ze nooit in dezelfde mand bijvoorbeeld. Ook al zou dat gepast hebben. Lag er al iemand dan moest er ergens anders worden geslapen. 

Ik vond dat wel bijzonder maar net als wij hebben we met sommige anderen helemaal niets en zijn weer anderen heel bijzonder voor ons. Alleen lijkt het me potentieel moeilijk om die perfecte maat voor je hond te vinden..Dat wat iedereen graag een ander gunt zeg maar.

Mijn eerste hond is het allerbelangrijkste. En hoe vaak lees ik niet dat een hond weer weg moet omdat het niet 'klikt". Dat is nog een stap erger want dan zijn er blijkbaar problemen tussen honden. Hoe hebben jullie een goede maat gevonden voor de hond in huis? Ik geloof niet dat je meer kans hebt met een pup eigenlijk. 

Wil er toch even op reageren, twee honden hier , Bams en ogin, de meeste forummers kennen ze wel…leeftijds verschil 9 jaar, twee teven, een heerlijk team, samen van alles met elkaar door het leven gaan….  Allebei dezelfde opvoeding gehad, en allebei verdraagzaam en vol zorg voor elkaar, bij het overlijden van Bams heeft Ogin een poos gerouwd…wat met goede begeleiding van mij goed ging.     Ogin is er ook niet meer, nu een puber meisje bij me, maar daar zet ik geen andere hond meer bij, het karakter is er niet naar.

     Het was een heerlijk team. 

      Samen door het leven gegaan.   Zou het zo weer doen, toch moet men kijken naar karakter, Bams dr karakter was echt geweldig, daar kon makkelijk een pup bij, en qwa opvoeding van de pup bij de volwassen hond dat moet je sturen in het begin, samen en alleen aandacht geven…nu ik wat ouder ben dan toendertijd is een hond meer dan voldoende.  En twee grote beren is ook een kostenplaatje. 

  Ze zochten elkaar op… zowel op de dag als snachts.    Ogin heeft vier jaar met Bams samen geleefd.  Bams is bijna 14 jaar geworden.  Ogin is ook dit jaar helaas overleden.  

Dit topic laat pijnlijk duidelijk zien wat hier structureel misgaat: inhoudelijke vragen verdwijnen of worden op slot gezet, terwijl exact dezelfde tekst onder een andere naam wél mag blijven staan.

Echte vragenstellers krijgen verdachtmakingen en sarcasme over zich heen, terwijl vaste leden elkaar beschermen. Discussie gaat niet over inhoud, maar over wie iets zegt. Dat is geen open forumcultuur maar selectie

Dank aan Blondie, Dominique, Willemijn en Heleen voor hun normale, inhoudelijke bijdragen - zo hoort een forum te functioneren

Ik volg.

Ik zou uiteindelijk heel graag een tweede hond willen, waarschijnlijk als Flynn rond de 4 of 5 jaar oud is en ik hopelijk op mezelf woon en een stabiel inkomen heb. 

Ik wil absoluut niet meer zonder hond leven. Toen Penny overleed was het zo saai en stil. Als ik twee honden heb, blijft er altijd één over.

Daarnaast zijn er te veel rassen waar ik geintereseerd in ben om steeds te wachten tot de huidige hond is overleden en zijn er te veel sporten die ik wil beoefenen. Ik wil bijvoorbeeld in de toekomst heel graag een jachthond om jachttraining mee te doen en het speuren nog serieuzer op te pakken. 

Voor de hond zelf zitten er denk ik nadelen en voordelen aan. Het grootste voordeel, wat ik in mijn omgeving ook vaak zie, is dat wanneer de band goed is de honden ontzettend veel aan elkaar hebben. De manier waarop ze spelen en interactie hebben, is niet te vergelijken met de interactie met vreemde honden die ze onderweg tegen komen. 

Mijn eerste hond was 4 jaar oud toen ik hem kreeg. Behoorlijk goed afgericht, zijn baas deed africhting met hem en daar plukte ik best de vruchten van en onze klik was erg goed. Ik ging ging ook africhting verder oppakken maar ca. 1,5 jaar later bleek hij medisch niet in orde en moesten we stoppen met de sport. Op dat moment bood een fokster haar teef aan van toen 2,5 jaar oud, onder fokkersvoorwaarden, honden kenden elkaar wel al en ben nog wel daar gaan logeren met mijn hond en toen besloten haar inderdaad erbij te nemen.

Honden konden goed met elkaar overweg, maar ik had me enorm verkeken op gedrag. Zij was behoorlijk vrij opgegroeid in een roedel honden op het platteland. Ze ging achter wild aan, achter katten en vond het soms ook grappig om achter een hond die het op een lopen zette aan te gaan in het begin. Heb er een behoorlijke kluif aan gehad om dat in banen te leiden, en ook de africhting was een behoorlijke uitdaging whhaa. Uiteindelijk gelukt en prachtig duo aan gehad.

--

De reu overleed op bepaald moment en Bluf leek ok, maar miste op bepaald moment zichtbaar een hondenmaatje in huis. In die periode kreeg ik een vriend met hond en buiten ging dat al jaren prima als we elkaar eens tegenkwamen en opliepen. Finn de reu bleek echter de dames stabiel te houden, toen hij overleed en vriend + hond bij mij en Bluf kwamen wonen bleek Jol helemaal geen trek te hebben in Bluf. 

Bazen claimen, grommen, buiten haar proberen te verjagen en te bijten. 1x was ik het echt zat en toen greep ik in.. met als gevolg dat ik een paar tanden in mijn hand had staan.

Binnen op advies van anderen hebben we ons gedrag veranderd naar de honden, zeer duidelijk naar Jol gaan zijn, alleen aandacht als wij haar riepen en NIET als zij dat afdwong. Langzaam aan keerde de rust terug en durfde ik op bepaald moment de honden met gerust hart samen alleen te laten, tot die tijd gingen ze apart in het kleine huisje als wij er niet bij waren.

Na verhuizing was het ok tussen de dames, maar Jol accepteerde het en ze leefden samen maar echte vriendinnen werden het niet.

Bluf overleed plots toen ze acht jaar was, vlak voor we onze herderpup zouden krijgen. We wilden voor onszelf + voor Bluf toch weer een echte herder maatje. We verloren Bluf en dezelfde dag deed de pup zijn intrede. Jol moest enorm wennen, en wij ook hoor. Ze accepteerde hem wel, maar niet van harte. 

Jolly was eigenlijk een hondje dat het liefst de bazen voor zichzelf had gehad zoals ze tot haar 6 a 7 jaar van haar leven gewend was geweest. Aki en Jol waren verder ook wel prima samen, maar ook weer niet de klik die ik dus tussen mijn eerste 2 honden had gezien en ervaren.

Jol overleed op een bepaald moment ook met bijna 15 jaar oud.

--

Het duurde even voor mijn vriend weer open stond voor een andere hond. Maar toen we echt Aki ook zagen veranderen omdat hij duidelijk hondenmaatje in huis mistte zijn we gaan zoeken.

In die periode waren er nauwelijks pups en herplaatsers waren ook in no time weg (corona tijd), we zijn gaan kijken bij een pup uit buitenland die in een asielopvang zat, Aki mee. De reactie van dat hondje op Aki (en behoorlijke angst binnen richting mijn vriend) was dusdanig dat het een No go voor ons was. Ik zag dat niet goedkomen, en ook onze woonomgeving had niet zo geschikt geweest.

Toen viel ik voor een hond van Marktplaats. Contact gelegd, de hond zat nog in Rusland. Ik bekeek filmpjes, probeerde in te schatten hoe ze was en voelde zo sterk de behoefte om voor haar te gaan. 

Die werd 2 maanden later opgehaald van Schiphol, broodmager en ziek.. dat was niet op de filmpjes die we met regelmaat kregen te zien..  haar vacht was namelijk vol en dik en was ook niet dof .. 

De start was niet goed, en in eerste instantie deed Aki ook uitermate lelijk tegen haar. Dus scheiden ook in de nachten. Ze kon de bench niet in, dan werd ze helemaal gek. Ze was ook extreem als het eten betrof, haar eigen eten maar ook wij konden niet fatsoenlijk eten.

Buiten lopen met de 2 tegelijk ging gelukkig wel, ik stond er de eerste week ook alleen voor dus brak me wel een beetje op..  binnen draaide de boel op een bepaald moment, Aki werd vriendelijker, maar toen besloot zij ineens hem negatief te bejegenen, dingen en plekken te claimen ook richting ons. 

--

Ik had die ervaring dus wel al met Jol in combi met Bluf, en plekken claimen richting mensen had ik ook al eens voor mijn kiezen gekregen. Dus redelijk consequent konden we het tij keren. Het leek een eeuwigheid, maar eigenlijk waren het maar 2 weken. (Ook introductie met de katten is in stappen gegaan en was eigenlijk ook vrij rap )

Aki en Chara hadden al snel een goede klik, spelen met elkaar en dollen en ook naar ons toe was het helemaal goed.

Weer een aantal maanden later deelde ik een Chara look a like op FB. Mijn vriend zag dat en nu viel hij als een blok voor dat hondje. Ook daar heb ik weer filmpjes van bekeken om inschatting te maken.. contact gelegd met de persoon waar ze bij in huis zat en zo kwam de 2de Russin in ons leven.

--

Glory gingen we ophalen, had in begin wat angst voor ons duo, maar na oplopen met elkaar was het ijs al snel gebroken. Klik met mijn vriend was eigenlijk in de eerste minuut al heel duidelijk aanwezig.

Na een lange autorit gingen we met zijn allen naar binnen, ze werd direct geaccepteerd. Chara nodigde uit tot spel en Aki liet haar ook merken dat ze welkom was. Ook de katten kwamen direct even kennis maken. Moet zeggen dat dat een aangename verrassing was dat het zo makkelijk ging.

Het was echt een heerlijk trio, paar maanden geleden is plots dan Aki overleden, maar de dames hebben dat goed opgepakt, die zijn dol op elkaar. Chara is soms wel wat jaloers, richting katten en ook naar Glory als die aandacht krijgt, maar goed in banen te leiden. 

-

Ik heb enorm veel van de diverse honden en samenstellingen geleerd. Zal graag toch altijd wel een duo willen hebben, en wel als baas te kijken naar de karakters om toch zoals nu weer is die band onderling te ervaren. Nu heb ik dan tot nu toe behalve dan bij Aki als pup, wat oudere honden op mijn pad gehad. Dan is toch wel een beetje te zien wat voor types het zijn en vind ik dat je een betere inschatting kunt maken wat voor type bij de reeds aanwezige hond of honden (en katten) zou kunnen passen.

“Thanks Penny en Blondie en Heleen voor jullie input

Penny, duidelijk dat je goed nadenkt over een tweede hond en dat je situatie stabiel moet zijn. Slim

Blondie, top dat je zo uitgebreid je ervaringen deelt. Laat zien dat meerdere honden houden niet zomaar vanzelf gaat: jaloezie, claimgedrag en wennen aan nieuwe honden vergt echt focus en consequent handelen

Kernpunt: ken je honden, wees duidelijk en consistent, dan kan het prima, anders problemen gegarandeerd.”

Ik.zou wellicht ooit nog een tweede hond willen. Echter zou ik daar alleen aan willen beginnen als de "eerste" hond een ieder geval stabiel genoeg is en "het goede voorbeeld kan geven". 

Mijn huidige hond is tot nu toe meer een kandidaat voor dat dan mijn vorige. Dat was een hond met een rugzakje en ook uitval gedrag. Daar een jongere hond bijzetten en dat samen moeten uitlaten tja.. daar heb ik nooit aan willen beginnen. En ik wil daar later geen spijt van hebben. Mijn huidige hond zou dat in theorie wel kunnen maar is nog steeds van een respectabel formaat. Maar hij is nog jong, pas net 1 jaar oud nu. Ik zou het niet tof vinden als ze samen zouden gaan uitvallen richting andere honden. (Is niet aan de orde met mijn huidige hond, maar het is iets waar je bij stil moet staan denk ik).  Samen zijn honden vaak toch wat anders dan alleen, voelen ze zich meer het mannetje.  

Een tweede hond voegt niets toe wat er bij de eerste al niet zit. Stabiliteit, gedrag en voorbeeldfunctie worden eerder versterkt dan gecorrigeerd. Bij een hond met een rugzakje of uitvalgedrag zou ik er zelf ook nooit een jongere hond naast zetten; samen uitlaten en samen reageren maakt het alleen maar complexer

Ook het punt dat honden samen “meer hond” worden is reëel. Dat vraagt niet alleen iets van de honden, maar vooral van de eigenaar. Daar vooraf bij stilstaan voorkomt veel gedoe achteraf

Misschien ooit, maar alleen als de eerste daar écht geschikt voor is, vind ik geen twijfel maar juist verantwoordelijkheid. Soms is één hond simpelweg de beste keuze

Ik heb 2 honden in huis sinds 2011, tot nu toe nog nooit spijt van gehad.

Met beide honden deed ik een training op de hondenschool, beide op een andere dag, zodat er ook echt alleen aandacht voor de hond waar ik mee trainde was. 

Mijn eeste hond was een flatcoated retriever, zij kwam 2003 bij mij wonen, begin 2011 kwam daar een australian shepherd bij, de flatcoat moest in eerste instantie niks van de Aussie pup weten, maar na een paar weken ging het prima. 

Toen mijn flatcoated retriever overleed, kwam er een Aussie pup bij, dit ging vanaf dag 1 heel goed, waren dikke vriendinnen. 

Dit veranderde wel een beetje toen mijn oudste aussie epilepsie kreeg, toen werdt de jongste een beetje bang van de ander, maar als de aanvallen weer over waren ging de jongste altijd even bij de oudste kijken, en dan was de angst weer weg.

Mijn oudste aus heb ik in 2022 in laten slapen en in 2023 kwam er weer een Aussie pup bij, dit was de beste keus ooit. 

Na het overlijden van mijn toen oudste aus, wilde mijn jongste aus liever bij mijn ouders en niet bij mij zijn, bij mijn ouders daar hebben ze een flatcoated retriever. 

Toen de pup er in 2023 bij kwam, veranderde zijn andere aus heel erg, maar wel in positieve zin. 

Mijn huidige Aussie's zijn echte dikke vriendinnen, en spelen elke dag wel met elkaar, ook slapen ze vaak in de buurt van elkaar of tegen elkaar aan.

Ze zijn nu ruim 9,5 en ruim 2,5 jaar oud

Ik had gisteren in het topic wat is gesloten gereageerd, maar  mijn reactie ook weer verwijderd omdat er enkel werd geruzied.

Maar nog een poging, Black en Timmy leven al 6 jaar samen  (Black 12 jaar en Timmy 6)

Black is ontzettend tolerant en goedmoedig naar de hond(en) die bij zijn roedel horen, ze mogen heel veel.

Maar hij heeft bepaalde grenzen en die laat hij zo duidelijk en direct merken dat de anderen daar veel respect voor hebben. 

Zo mag Timmy pas in de buurt van de voerbak v Black  komen om het uit te likken als hij zijn kop heeft opgetild en water gaat drinken. 

Timmy heeft als pup 1x de fout gemaakt om toch dichterbij te komen en kreeg een correcte maar duidelijke correctie van Black.

Daarna heeft Timmy nooit weer die fout gemaakt. 

Hetzelfde geldt voor het bot waar Black op een bepaald moment op knaagt, pas als hij wegloopt mag Timmy erbij. En ook hier gaat Timmy nooit meer de fout in.

Terwijl Timmy een bijdehand hondje is en een haantje de voorste haha.

Sinds de grenzen en regels onder elkaar duidelijk zijn gemaakt , leven ze al jaren gebroederlijk samen 

Eerste ontmoeting, Timmy werd helemaal besnuffeld door Black, 

Regels zijn duidelijk,  zodra Black klaar is met eten en gaat drinken,  pas dan mag Timmy de voerbak uit likken. En dan maakt het Black ook niet uit als dat onder hem door is 

En nu al jaren een stabiel leven en goede maatjes van elkaar.

Ik heb altijd liever meerdere honden. Ik merk dat honden elkaar andere dingen kunnen bieden dan wij mensen. En persoonlijk vind ik 1 hond ook wel een beetje saai. 

Ik heb eigenlijk nooit onderling gedoe, maar ik kijk wel wat ik er bij zet. En ik geef bij het introduceren van een nieuwe hond iedereen ruim de tijd om aan elkaar te wennen.

Verder helemaal eens met Heleen.

Ik denk dat je wel een beetje flexibel moet kunnen zijn, en geen problemen zien maar werkpunten. Heel veel kun je voorkomen als je van tevoren bedenkt wat je wel en niet wilt.

Heerlijk 2 honden, altijd gehad. 

Maar nu ervoor gekozen om eens 1 hond te hebben omdat we wat

ouder worden en toch voor groot gaan en dat is net zo leuk. 

Je houd van alle honden even veel. (ik tenminste)

Onze honden konden goed overweg met elkaar en met andere honden.

Geen jaloezie maatjes door dik en dun. 

Nu al 3x een bericht gemaakt maar telkens error. 

De reacties laten zien dat het zeker mogelijk is om meerdere honden tegelijk te houden, mits je als eigenaar weet wat je doet. Veel leden ervaren juist dat honden elkaar iets kunnen geven wat wij als mens niet kunnen, zoals sociaal contact en samenspel

Een terugkerend punt is dat karakterkeuze en introductie cruciaal zijn: kijk goed welke hond je erbij zet en neem de tijd om te laten wennen

Duidelijke regels en grenzen tussen de honden zorgen voor rust en voorkomen conflicten, vooral rondom voer en spullen. Oudere, stabiele honden blijken vaak een belangrijke rol te spelen in het begeleiden van jongere honden

Problemen die wél ontstaan, worden meestal gezien als werkpunten en niet als reden om op te geven

Training en individuele aandacht blijven belangrijk, ook bij meerdere honden. Veranderingen in gezondheid of samenstelling kunnen invloed hebben, maar met begeleiding is dat goed op te vangen.

Conclusie: meerdere honden houden kan heel verrijkend zijn, maar vraagt kennis van hondengedrag, bewust kiezen en durven ingrijpen wanneer nodig

Richard, dat is best een snel getrokken conclussie.

Hoeveel hondeneigenaren zijn er wel niet zonder veel kennis en ervaring die ook meerdere honden hebben wat toevallig goed gaat? Onbewust hebben gekozen en misschien wel niet hoeven ingrijpen omdat ze toevallig net geluk hebben gehad met de samenstelling.

Wat een leuk topic! 

Ik leef samen met 5 honden. 4 teefjes (waarvan 3 intact) en 1 intacte reu. 
Een keuze die ik alleen aanraad wanneer je tijd en kennis genoeg hebt. 3 intacte teven betekent namelijk ook meerdere keren per jaar hormoonbommetjes in huis.

Wij vinden het heerlijk, al dat leven om ons heen. 
Wat moeilijker is dan verwacht, is dat onze oudere dame (bijna 9) niet per se meer behoefte heeft aan dat drukke gedoe. Daardoor moeten we wel meer opletten op (vooral) de energie van de Collies, zij zijn namelijk in huis ook niet altijd rustig (spelen please). De Collies slapen dus apart, en ook wanneer wij van huis zijn, hebben zij hun eigen ruimte. We hebben dan dus groepjes van 2 en 3. 
Gewoon zodat iedereen zich veilig en comfortabel voelt.

Er is onderling geen jaloezie over ons of eten oid. We hebben ook gewoon kauwbotjes in huis liggen. 
Wel hebben we speelgoed alleen bij de slaapruimte van de Collies liggen, omdat de wolfhonden dat zouden opeten. 

Met voeren zit de jongste nog in de bench, omdat zij zo in de bakken van de anderen durft te duiken. Dat is wel lastiger met meerdere honden: Je komt echt tijd te kort met opvoeden van bepaalde zaken. Als je alles van iedereen aan moet pakken, heb je geen rust meer. 
Onze Jamie (de reu) eet aan de andere kant van het kookeiland, omdat hij vanuit de fokker al last had van baknijd. Nu gaat dit echt heel erg goed, maar we willen dat hij gewoon lekker de rust heeft met zijn maaltijden eten.

Het wandelen doen we ook in groepjes, niet alle vijf tegelijk. 
Vaak gaan Aylin, Jamie en Suki samen. Zij zijn alle drie jong (2, 1,5 en 1 jaar), en kunnen lekker spelen samen. 
Soms nemen we ook Anna en Suki samen mee, omdat Suki dan wel op volle snelheid kan rennen terwijl iemand haar ook bij kan houden. 
Abby loopt eigenlijk altijd alleen, maar zij loopt ook nog maar zo'n 3-5 km per dag. 
Qua wandelen ben ik dus vaak al wel de hele ochtend bezig. In de winter verdeel ik de wandelingen over de dag. 

Ze nemen hier ook geen gedrag van elkaar over, ze zijn echt individuutjes en maken graag hun eigen gewoontes. 


Qua opvoeding vind ik het belangrijk dat ze met respect omgaan naar ons, ons bezoek en elkaar. 
Wij trainen vooral met begeleiding en beloning. Ze krijgen hier verbale correcties wanneer nodig, gevolgd door wat ik dan wel van ze verwacht. 
Maar ik moet heel eerlijk zijn, van mij mogen ze vooral gewoon zichzelf zijn, zolang iedereen zich goed en veilig voelt.

 

Dank Richard voor het beginnen van dit topic, en fijn dat mensen inhoudelijk hun ervaringen hier nu delen.

Ik had trouwens 2x intacte reu teef combinatie. En de dames Jol en Bluf waren ook beiden intact. Met loopsheden was het dus altijd wel even opletten en dodelijk vermoeiend als ze dekrijp waren.. 

Met de Duitsers combi buiten vond ik het trouwens wel eens lastig. De reu (en) waren toch meer baasgericht en gereserveerd tot afwijzend als honden als stuiterballen op ze afkwamen, of als bepaalde honden tetterend op ze af kwamen. Ondanks gehoorzaamheid moest ik goed reageren om een reactie/te heftige correctie te voorkomen.

Met de dames kruisingen die ik nu heb, is dat niet aan de orde. Die hebben toch een andere insteek als ze vreemde honden ontmoeten. 

Wil dan toch ook net als de anderen mijn diverse duo's laten zien.

Finn en Bluffie

Oh de zeldzame foto's van Finn Jol en Bluf, vlak voor de dood van Finn

Jol en Bluf

De enige foto van Bluf met Aki als pup. Doet eigenlijk nog steeds zeer.. 2weken voor we hem zouden gaan ophalen waren we naar de fokker toegereden om Bluf en Jol vast kennis te laten maken met Aki. 

Aki en Jol

En zo kwam Chara..

En zo een paar maanden later op vakantie

En de jongste telg op dag 2 hier whaha 

En niet gelogen over dat ze goed gingen met elkaar.. paar maanden verder..

Was dubbel blijkbaar 

Zijn er ook momenten dat je er spijt van hebt? Dat het te druk is, lastig met bezoek of wat dan ook? 

Ik bedoel als het 90% van de tijd geweldig is zal het ook ooit minder.zijn natuurlijk..

En vliegvakanties boeken gaat met dat aantal natuurlijk niet. Of regel je dan familie?

Of een hekel aan vakanties? 

Heb altijd twee honden gehad, dwz na overlijden van één niet direct weer een nieuwe hond, dus tussenperiodes waarin ik één hond had. Altijd intacte teven samen, later één intacte teef + een teefje dat op 2,5 jarige leeftijd gecastreerd werd. Nu nog dat laatste teefje en een intacte reu. Allemaal herplaatsers, op mijn reu na, die als pupje van tien weken van de fokker kwam. Met enige begeleiding geen problemen ondervonden.

Maar natuurlijk kunnen niet alle honden samen. Heb nu een herplaatser reu aangeboden gekregen, die ik graag een kans zou geven, maar ik weet zeker dat dat met mijn reu niet zou gaan. Dus helaas gaat dat niet door. Als je je eigen hond goed kent, denk ik dat je moet kunnen inschatten wat daar wel of niet bij past. 

Als ik op vakantie ga gaan ze lekker mee, zeker niet in een vliegtuig.

Bezoek dat t lastig vindt blijft maar lekker weg. Of ik spreek ergens anders af, als het om allergie gaat bv.