Hallo allemaal,
We hebben een Griffon Korthals van 2 jaar oud. Het is een lieve, aanhankelijke hond die bijna altijd bij mij is — ik werk van thuis, dus hij ligt meestal ergens in mijn buurt.
Af en toe moet hij even alleen blijven, meestal niet langer dan 3 à 4 uur. Binnen alleen zijn gaat dan nog redelijk: hij vindt het duidelijk niet leuk (soms liggen er kussens op de grond), maar meestal ligt hij in de inkomhal te slapen als ik weer thuis kom.
Soms moet hij echter ook even in de tuin blijven, bijvoorbeeld als de poetsvrouw er is (zij is bang van honden, en ze komt al lang bij ons, van voor er een hond was) of wanneer er klanten langskomen. Als hij los mag in de tuin blijft hij voor mijn raam zitten balffen of janken. We hebben ook een afgesloten plek (een soort kennel) gemaakt in de tuin met een droog hondenhok, maar ook daar blijft hij blaffen, janken en krijsen. Hij komt totaal niet tot rust. Als ik hem een bot of speeltjes geef, kijkt hij er niet naar om zodra hij alleen is.
Andere opties zoals hem binnen opsluiten in een bench hebben we geprobeerd, maar dat werkt helaas helemaal niet — hij raakt dan volledig overstuur: krabben, janken, krijsen… dat is oorverdovend. En opsluiten in een kamer lukt ook niet, meneertje krijgt intussen deuren open.
Heeft iemand tips om hiermee om te gaan? Hoe leer ik hem dat het oké is om eventjes alleen te zijn in de tuin? Mijn man vindt dat ik hem gewoon moet laten blaffen en janken maar ik krijg erg veel stress van het geluid en ik vind het erg dat hij dan zo ongelukkig is.

Reageren





