Hi allemaal! Dit forum heb ik in de eerste maanden met Charlie al vaak geraadpleegd en al heel veel bruikbare tips mogen opvolgen!
Wij zijn een jong gezin met een nu 10 maanden oude kruising (servische hond x labrador) teefje. Sinds ze 12 weken oud was woont ze bij ons, ze heeft mogelijk wat socialisatie gemist. In deze maanden hebben we haar over veel angsten heen kunnen helpen (buiten, mensen, andere honden, auto) en het is een vrolijke spring in het veld geworden. Zeer leergierig, loyaal en perfect met onze 4 jarige zoon.
We lopen alleen wel tegen iets aan waarbij ik even niet weet hoe we het mogen aanvliegen (, mocht het toch al ergens omschreven staan dan hoor ik graag waar ik mag kijken!)
ze is erg vocaal bij bezoek. Bekenden komen achterom en soms blaft ze een aantal keer, tot ze ruikt wie het is en dan is het blijdschap, gaat ze ergens rustig liggen en pakt een botje of speeltje . Echter, iets minder bekenden komen voor binnen en dan lijkt ze is paniek. Resulterend in flink blaffen, zenuwachtig heen en weer rennen etc. Ze is voor ons dan niet meer te bereiken.. rustig benoemen wat er gebeurd (ja is bezoek, is goed volk) helpt niet. Naar haar veilige plek sturen (bench, open) doet ze wel maar daar blaft ze mega hard verder. Dit is natuurlijk flink intimiderend voor bezoek, vooral voor kleine kinderen (terwijl ze er super mee is als ze eenmaal binnen zijn, lief spelen en laten aaien)
Ik vraag bezoek haar te negeren. En leg kindjes uit dat ze het wat spannend vindt. Alleen maak ik me zorgen over de toekomst hierin omdat mijn zoon straks vaker vriendjes (en ouders) over de vloer krijgt omdat hij binnenkort naar school gaat. Ik wil geen angst creëeren bij kleintjes, of erger nog, dat mijn zoon minder kan afspreken bij ons.
Charlie mag bij bezoek of aanbellen aangeven dat er iemand komt, blaffen, maar graag zou ik haar aanleren dat het ook klaar is als we het zeggen. En hopelijk heeft iemand hier "de gouden tip" !
Groetjes Roos


Reageren



