Lieve allemaal,
Zit een beetje met mijn handen in het haar. Heb een hondje van, naar schatting, 7 jaar. Nu 3 jaar bij ons. Was een zeer ongecompliceerde hond, uitbundig, vrolijk, leergierig blij ei. Reageerde niet op onweer, op slaande deuren of vallende objecten, niets. Enige angst was voor vliegenmeppers.
Er is nu plotseling hevige angst ontstaan die onduidelijk is van oorsprong. Maar ook wat symptomen van dementie. Depressieve indruk, in de nacht aan de wandel, meer afzonderen en vliegen happen die er niet zijn (dat laatste maar 2x gezien), opeens brok laten staan en raar naar de bak kijken. En plotseling uit de tuin vertrekken en verdwaald op straat gaan zitten kijken (terwijl hij altijd aan mijn been plakt). Naar de dierenarts, die wilde afwachten. Kon verder niets vinden.
Toen begon het heftig reageren op het openen van ern raam, dichtslaan van een deur (ook als dat zachtjes ging). Vervolgens op vakantie (huisoppassen). Niets meer te zien van het gedrag, maar na enkele dagen piepen bij lichte aanraking en leek een hernia. Hij kon niet meer omhoog met de voorpoten. Naar een andere DA. Die constateerde lichte hartruis, maar verder niets. Hij liet daar niets zien van pijn bij het onderzoek. Toch Metacam gekregen en het probleem leek zich op te lossen.
Weer terug thuis, al het gedrag (op de pijn na) aanwezig. Weigert de woning via de tuin in te gaan, zet zich vast en moet hem tillen. Door de voordeur gaat hij wel. Maar als hij dan in huis bang werd vluchtte hij naar... de tuin..
Week later weer gaan huisoppassen ergens. Wederom gewoon gedrag als voorheen. Na 9 dagen naar huis... en weer het bange gedrag.
Hij hijgt echt vreselijk veel maar allemaal met vlagen. Lijkt vanuit menselijke visie op hyperventilatie. Hart voel je dan ook fors bonzen. Maar tegelijk 'hoest' hij soms (alsof er wat vast zit net als na gras eten) - wat hij altijd al heeft gedaan - wat droog was, maar nu nat (helder dun slijm). Hoesten ook wel benoemd bij de da ivm hartruis, maar ook zij wilde dat afwachten, totdat het vaker / erger voorkwam.
Bij wandelen zie ik wel wat sneller hijgen maar verder ook niets.
Ik ga maandag weer naar de DA maar ik weet helemaal niet wat er nu van te denken. Omdat het zich oplost in andere huizen - ookal had hij daar pijn aan zijn rug - denk ik aan een gedragsprobleem (en dan nog snap ik er niets van). Maar op andere momenten heb ik het gevoel dat er echt medisch iets aan de hand is.
De DA leek het ook niet te weten en waar begin je dan, zonder enige indicatie?
Soortgelijke verhalen wel gelezen op internet, maar helaas reageert men later niet meer met wat er nu aan de hand bleek te zijn.

Reageren



