Mijn eerste Dobertje, 4 maanden oud, loopt los en vol trots een stok in z'n bek. Een paar straten van mijn ouderlijk huis komt uit het niets een zwart mormel op hem afvliegen. Valt aan en pakt de stok van hem af en weg was dat kreng. Alles ging zo vlug dat ik niet eens de kans had om te reageren. 5 maanden later komen wij weer door die zelfde straat. Donar, zoals altijd los, merkt het zelfde mormel eerder op dan ik en vliegt weg, grijpt de hond in z'n nek en begint te schudden. Ik er op af, maak met veel moeite de hond los uit Donar zijn bek, hond jankend en strompelend er vandoor. Volgende dag hoor ik van een zusje van mij dat iemand u?t haar klas vertelde dat haar hondje dood was. Bleek dat mormel te zijn.
Zaak opgelost. Ik ben er geen minuut treurig om geweest.


1 doggies




Ik heb zo mijn redenen (zie 8 berichten hiervoor) 
