Fijn om te lezen hoe het bij jou is gegaan en wat je hebt gedaan, dank! Klinkt herkenbaar; ene moment op het terras niets aan de hand, andere moment blaffen omdat de bediende een bak water voor haar komt brengen. Zo te lezen gewoon maar normaal blijven doen, laten zien dat je er bent en niet te veel heisa van maken.
Ik merk dat onze pup sneller naar mij kijkt als ze wat spannends ziet en blaft. Laat wel zien dat onze band nog steeds groeit en me meer gaat vertrouwen in zulke situaties. En wat je zegt is ook helemaal waar; terugval hoort erbij en het blijven levende wezens. Meningen van mensen laten voor wat ze zijn is mijn grootste leerpunt. "
Ik snap het wel hoor, ik trok me ook heel erg aan wat mensen van ons denken. Mijn hond is hulphond in opleiding en ik heb het afgelopen jaar bakken vol "en dat moet dan een hulphond worden" over me heen gekregen van wildvreemden die er niks mee te maken hadden (terwijl ze echt een heel brave hond was die voor dit doel geheel geschikt was bevonden en verder helemaal geen vreemd gedrag vertoonde voor een hond van die leeftijd). Ik ging op een gegeven moment ook echt geloven dat ze het dus wel nooit zou kunnen en dat ze vast wel gelijk hadden, terwijl het commentaar voornamelijk kwam van mensen die vermoedelijk helemaal geen hond hadden. Anders hadden ze niet gedacht dat (dit soort) honden zichzelf opvoeden. 
Ik heb echt moeten leren dat naast mezelf neer te leggen, anders werd ik knettergek en dat hielp helemaal niet. Gelukkig gaat het inmiddels beter en het helpt ook zeker dat ik dat pubergedrag elke week een stukje minder zie worden. Maar het beste wat ik voor mezelf kon doen was mezelf echt afsluiten voor de angst over 'wat anderen zouden denken'. Focus je maar op je hond, dan zien ze over een jaar vanzelf wel hoe ver jullie gekomen zijn!
Reageren