Vandaag was ik eens met de drie doggies er op uit getrokken. Niet tegelijk maar allemaal apart. Dus wel even bezig geweest maar dat geeft niet.
Rowan blijft goed bij me dat wist ik al wel, is me vorige week nog eens heel goed duidelijk geworden en vandaag was ik gewoon echt trots op mijn rakker. Hij was lekker aan het springen, dartelen, rennen bij de Maashorst in Schaijk. Iedere keer als hij dacht dat hij kon gaan zwemmen riep ik hem terug want ik vertrouw het gewoon niet dat hij daar op zo'n grote diepe plas het ijs op zou lopen. Stel dat hij er door heen zou zakken he ... dan moest ik ook te water want hem laten spartelen in ijskoud water is geen optie. Maar gelukkig kwam hij iedere keer netjes terug en ging hij niet het ijs op. Halfweg onze wandeling kwamen we een vrouwtje tegen met een blonde labrador aan de lijn dus ik vond het niet nodig dat Rowan om de andere hond heen zou gaan spoken. Het vrouwtje wilde duidelijk niet dat haar hond zou spelen.
Snel een frolicje uit mijn zak tevoorschijn getoverd en ik Rowan aan de voet roepen. Hij lag al helemaal klaar om te gaan spelen maar kwam toch voor zijn brokje kijken. Dus wij volgden verder en wat ik dus nooit verwacht had van mijn puber rakker, hij liep keurig met me mee, zijn snuit tegen mijn hand en daar gingen we samen. Hij gewoon los en toch keurig meelopen. Oh wat was ik blij en trots op hem. Dat heeft ie ook wel gemerkt hoor. Hij was een super brave hond. Toen we ver genoeg weg waren kreeg hij weer vrij en hebben we heerlijk samen gespeeld en genoten van de witte wonderwereld en daarna weer naar huis.
Toen moest ik met Myla gaan, ons kleine trekmonstertje. Maar goh, wat een verademing. Blijkbaar had mevrouwtje Klapkaak iets geleerd van gisteren, ze liep vandaag een stuk rustiger ... ja hier en daar trok ze nog ineens vooruit als ze iets zag, of dacht te zien. Maar het was al stukken minder onbesuisd als gisteren weer. De afgelopen tijd hebben ze eigenlijk alledrie altijd mogen freewheelen. De verhuizing, ongelukkig op mijn werk etc., alles bij elkaar zorgde dat ze wel beweging kregen en aandacht, maar niet dat we echt consequent hebben getraind. Dus ik was helemaal blij met dit resultaat. Gisteren een keer echt met Myla getraind weer en vandaag was ze alweer stukken hanteerbaarder. Ze blijft een enthousiast meisje en als ze iets ziet zal ze het niet nalaten om te gaan kijken. Maar gisteren trok ze mijn arm nog bijna uit de kom, vandaag kon ik haar met een hand en mijn stem weer rustig corrigeren. Aan het einde van de route (bijna thuis) kwamen we langs een veld en ik kon de verleiding niet weerstaan om haar los te maken en lekker te dollen samen in de sneeuw. Heerlijk genoten met Myla en heel voldaan is zij weer met me meegelopen naar huis.
Toen Myla weer lekker gelopen had en ik weer thuis kwam mocht Micky ook nog mee natuurlijk. Ons lieve Mickje sla ik niet over. Dus ook met hem lekker gelopen en hij is gelukkig als hij maar mag en kan snuffelen en aandacht krijgt onderweg. Dus dan doe je dat he. Hij heeft ook heerlijk gelopen en nog even lekker los gespeeld samen. Micky vind het geweldig om samen door de sneeuw te huppelen. Ik huppelen en Micky huppelen ... daar geniet het draakje zo van. Dus al met al was ik vandaag heel tevreden over de rakkers. Het ging beter als verwacht weer en blijkbaar is er toch genoeg in die koppies blijven hangen van de training die ze eerst gehad hebben. De ondeugden weten het wel, ze proberen het natuurlijk maar zijn ook weer bereid om met veel plezier samen te werken.
Ja ik was echt trots op ze ... op alledrie!



3 doggies
ik snap dat je trots bent 








