Vrijdagochtend hielp ik Bullie van de bank af en op de grond gleden haar voorpoten opzij, achterpoot 1 vooruit, 1 achteruit, speekselde ze en liet haar urine lopen. Dacht zelf aan een epileptieaanval, we hebben even bij haar gezeten en haar op haar kussen gelegd. Ze begon te hijgen en te trekken met haar buik, net als een hond weèn krijgt zeg maar. Meteen da gebeld voor een spoedje, daar hebben ze meteen bloedgeprikt, getemperatuurd. De bloeduitslagen waren goed, hij was bang voor baarmoederontsteking, echo gemaakt, baarmoeder niets te zien, maar tumor aan de milt, conclusie, meteen opereren. Milt verwijderd, tumor was al gescheurd en er zat al bloed in de buikholte, dat heeft hij nog kunnen stelpen. Zware operatie en we waren net op tijd, maar ze was kritiek. Zaterdagochtend wou hij haar terug zien, en heeft ze nog weer 2 prikken gehad omdat de pillen er weer uit kwamen. Daarna leek het beter te gaan. Zondagochtend voel ik haar trillen en schokken, en ze voelt koud aan, gauw weer kruiken gemaakt en haar de pillen gegeven, toen knapte ze ook weer wat op, kleine beetjes kipfilet gingen er ook in. Toen ben ik eens aan het googelen gegaan en overal lees ik dat de meeste honden die dit hebben gehad toch maar een paar maandjes ( meeste 3)meer te leven hebben, daar schrok ik toch wel van. Heeft iemand hier ervaring mee?


Reageren










