Lieve mede hondenliefhebbers!
Ik wil graag jullie advies vragen voor het volgende. Ik hoop dat jullie mee willen lezen en jullie goedbedoelde adviezen willen delen. Geen negatieve reacties graag, dat is zonde van het mooie forum en onze goede bedoelingen 
Ruim twee weken geleden hebben wij een prachtige buitenlandse pup van vijf maanden mogen adopteren. Sinds dag 1 doet ze het fantastisch. Ze was na één dag zindelijk, loopt probleemloos mee aan de lijn, eet en drinkt goed, luistert naar haar naam, vindt het strand fantastisch en speelt met haar knuffel en balletje alsof haar leven ervan afhangt. 's Nachts slaapt ze in de bench, overdag staat het deurtje open. Soms zoekt ze de bench zelf op om te spelen of te slapen, maar dat doet ze ook regelmatig buiten de bench. De stichting noemt haar een wonderpup door de grote stappen die ze gezet heeft.
Nu doet de volgende situatie zich voor. We willen graag gaan trainen met het alleen zijn. Uiteraard niet met het doel dat ze volgende week een uur alleen kan zijn, want we weten dat we hier de tijd voor moeten nemen. Het alleen zijn in de bench overdag hebben we losgelaten, dat leidde iedere keer (zelfs voor een paar seconden uit het zicht) tot complete paniek. Daarnaast vinden we het niet nodig haar 'op te sluiten' in de bench. Ze sloopt niets buiten de bench. Het 'ergste' wat ze doet is op de bank liggen. Als dat het is... 
Waar we tegenaan lopen is het volgende. Haar gedrag bij het alleen zijn wisselt énorm. Het ene moment kan ze vijf minuten alleen zijn (dan ligt ze lekker, of speelt ze met een kong/mergpijpje). Het andere moment kan ze twintig minuten alleen zijn. Er komen echter ook momenten voor dat ze na een paar seconden of een minuut al begint te piepen. We hebben een camera gekocht, waarmee we haar gedrag kunnen zien. Ze sloopt niets, doet geen behoeftes binnen. Ze uit haar stress door piepen en heen en weer lopen. We proberen vóór het piepen terug te zijn, maar dat lukt natuurlijk niet altijd. Als ze piept, dan komen we terug als ze stil is. We maken geen heisa van het weggaan. We zeggen niets, ook niet bij het terugkomen. Ze moet natuurlijk het gevoel krijgen dat het normaal is dat ze af en toe alleen moet zijn.
Nu krijgen we van vrijwel iedereen het advies om het alleen zijn op te bouwen in minuten. Eerst een minuut, dan twee, dan vijf en zo verder. Het lastige is echter dat het heel willekeurig is wat ze aan kan, wat het opbouwen heel moeilijk maakt. Ik heb al geprobeerd een aantal keer de deur uit te gaan en direct weer terug te komen, maar ze lijkt daar eerder onrustiger van te worden dan dat het helpt.
Wat raden jullie aan? Ik ben super benieuwd!

Reageren

