Nog nooit eerder heb ik iets op een forum geschreven, maar de laatste weken al heel veel hier ervaringen gezocht van mensen die hetzelfde meemaakten..
21 dagen zijn voorbij, 21 dagen met nog steeds het scherpe verdriet.
Wat een mooie reis moest worden, ook dit keer hadden we ervoor gezorgd dat je mee kon. Veertien dagen zouden we met ons gezin genieten van een deugddoende vakantie na alle corona ellende en het vele werk.
Al een hele tijd zagen we dat je niet meer de lange wandelingen kon doen waar je zo gek op was, maar daar hadden we ons in berust, we wisten dat je met je 12 jaar en 8 maanden een oude madam was geworden. Ook daar zou je weer je plekje vinden en in alle rust bij ons kunnen zijn. Echter na 2 dagen merkten we op dat je een ander blafgeluid had, we lachten er nog mee en dachten dit wordt weer ons pupje. Helaas was dit toen al een voorbode. De zaterdag raakte je niet meer zelfstandig recht, we hielpen je en droegen je om een plasje te doen in het gras. Ook in het huis hebben we alle mogelijke tapijten samen gezocht omdat je steeds maar bleef uitglijden en je niet recht raakte. De zondagmorgen was de situatie dezelfde, in allerijl hebben we een afspraak gemaakt om daar naar de dierenkliniek te gaan. Je liet je zo op een brancard leggen terwijl je anders zou morrelen. De arts die je onderzocht zei dat de volledige achterhand niet meer mee wou door palliatieve artrose in de heupen, knieën, we wisten al enkele jaren dat je heel slechte pootjes had, een operatie was geen optie meer vanwege een vergroot hart en je 1 keer bijna niet meer uit narcose kwam na het nemen van rontgen. We hebben niet getwijfeld en alles ingepakt en terug huiswaarts gekeerd om je in je eigen vertrouwde omgeving te laten. Die nacht hebben we bij je geslapen, je kon niet meer van je matje, je behoefte had je al niet meer gedaan van de zaterdag en toen waren we al maandag ook niet toen we je nog naar buiten droegen. Je kwijlde ook erg. Je hebt je op de schoot van mijn dochter gelegd nog een hele morgen terwijl we je zachtjes over je rug aaiden en zegden hoe graag we je zagen. 11h30 is onze dierenarts gekomen en om 11h58 werd je ingeslapen. 26 juli het onweerde op dit moment zo hard en we wisten dat dit je weertje niet was, iets voor 3 uur kwam de man van het crematorium je halen. Toen we je buiten droegen scheen de zon fel en zat er de mooiste regenboog. God ik heb geen tranen genoeg en heb mij nog nooit zo leeg en alleen gevoeld. De leegte is zo zwaar, je bent terug thuis meisje maar het doet zoveel pijn. Het schuldgevoel om je te laten inslapen is zo groot, we hebben alles voor je gedaan door de jaren, de beste medicatie, pijnstilling, supplementen. Men kon enkel nog morfine geven en verder was er geen behandeling meer.
Omdat we nooit de juiste oorzaak zullen weten vreet dit zo erg daarom dat ik hier misschien met iemand kan praten die ook zoiets voor had.
Lieve Jutte, voor eeuwig en altijd van hier tot aan de maan en terug...
Ik mis je meisje.
Reageren
