Ik vervloekte soms mijn onderbuikgevoel. Altijd als mij wat opviel bleek er helaas ook wel wat aan de hand met de honden. Anderen zagen niets of snapten niet wat ik bedoelde, maar bij mij knaagde er dan iets.
Bij een check bij de oudere dame werd niets gevonden, maar ik had gevoel dat ze pijn had. En normaal ben ik niet zo, maar ik stond erop dat ik pijnstilling mee zou krijgen. DA was het er eigenlijk niet mee eens, omdat ze niets kon vinden wat op pijn duidde. Maar na een week knapte de oude dame weer op en ben ik uiteraard gestopt met de pijnstilling.
Een tweede keer bij haar kon ik er ook de vinger niet op leggen. Trager buiten, weinig zin in dingen. Toen kwam ik (door nog wat andere symptomen) uit op Cholodin, niet echt een medicijn maar homeopatisch. Ze knapte zienderogen op, toen ik proef op som nam en dat stopte ging ze weer achteruit. Dus Jol heeft toen ongeveer 2 jaar lang dat pilletje door haar voer gekregen.
Op het eind was er ook iets, en ik dacht aan het hart. Mijn eerdere hond was ik verloren aan acuut hartfalen (had ik ook onderbuik gevoel bij terwijl niemand echt iets afwijkends zag, ik voelde gewoon dat er iets mis was) en wat Jol liet zien kwam overeen. Toch na bloedonderzoek en echo kwam er niets uit. Baarmoeder kon wat problemen geven, dus wel AB kuur gegeven. Daar knapte ze van op, maar na de kuur ging het ineens rap. Toch haar hart.
Soms weet je ook gewoon niet waar je op moet laten checken, omdat je het zelf ook niet helder hebt. En als ook bij DA niets geks valt te ontdekken.. dan was ik deels opgelucht, maar anderzijds dacht ik wel nog steeds dat er iets niet klopte.
Misschien dat Cholodin als supplement een idee is als er medisch verder geen andere dingen aan het licht komen.