Soms voel ik mij net als 2 oude mensen die al heel lang samenleven: je hebt nog maar een half woord nodig, of een handgebaar; en je weet wat de ander bedoelt of wil.
Dat heb ik zo'n beetje met Wanda.
Voorbeeld: Ze ligt overdag graag in de auto, achterdeur open.(heb een bestelbusje, dus mylady heeft de ruimte achterin) maar dan is ze het soms zat, stapt uit en doet een blaf.Of 2.
Ze weet: dat hoort mijn mens en ja hoor, daar komt dat mens al aan om haar naar een andere slaap of hangplek te brengen.
Of ze kijkt me s avonds aan, kijkt naar haar emmertje, weer naar mij....en dan weet ik: het is tijd voor het lekkers uit dat emmertje en dan kan ze gaan slapen.
Andersom ook; als we een splitsing in de bospaden tegenkomen, dan kijkt ze mij aan: Waarheen?
Ik knik dan met mn hoofd naar links of naar rechts, meer niet. En ze snapt het en hobbelt die kant op.
Het is toch heerlijk zo
Een verstandhouding die je alleen na jaren intensief samenzijn opbouwt.
Er wordt niet (meer) overvraagd.
Het werkt ook 'opvoedend': als ze iets doet wat niet oke is(paardepoep eten bv
) dan roep ik van een afstand iets afkeurends en ze hoort dat ik het meen. Afgelopen.
Bij haar ook: als ik haar borstel, vind ze alles goed. Maar haar staart: daar mag ik liever niet aan komen en ze zwiept hem weg. Duidelijk meissie
Kijk, ze weet volgens mij dat ze eigenlijk veel sterker is dan ik, kwa fysiek.
Maar we hebben allebei inmiddels de verstandhouding dat zij dat niet gaat bewijzen.
Dat hoeft niet, zij kan mij net zo goed sturen als ik haar
Vertrouwen en verstandhouding......
Reageren
