" Zo topic gaat ineens heel erg anders over haha.
Ik heb wat mensen verteld dat ik echt serieus ben wat betreft een hond maar de reacties zijn niet allemaal positief. Begin toch wel heel erg te twijfelen of ik het wel kan. Ik ben wel alleen natuurlijk dus de volle verantwoordelijkheid komt bij mij te liggen. En ik wil dat beestje wel kunnen geven wat ie nodig heeft. Zijn hier andere alleenstaande honden ouders? Hoe is het voor jullie om een hond te hebben? Hoe ging dat in de puppy tijd? Hoe moet je dan bijvoorbeeld boodschappen doen als het hondje nog zo klein is en niet alleen kan blijven? "
Mijn hond heeft verlatingsangst, en nu ik verhuisd ben geen 'sociaal vangnet' hier in de buurt. Ze heeft verlatingsangst, dus ik ga hoogstens 1x in de week, en dan huilt en blaft ze een uur
Bestellen zou ook kunnen, maar dat vind ik zo zonde van het geld, vooral voor iedere week. Ik heb via hondenopvangsites geprobeerd iets te vinden, maar ik woon in het noorden. In de grote steden zoals Groningen is er genoeg te vinden. In mijn woonplaats maar 1 iemand gevonden, en nog eens niet ideaal en niet echt een klik, dus dan laat ik haar maar liever alleen thuis. Ik heb geen auto, anders was Groningen een kwartier rijden geweest, maar het moet dus binnen een straal van 10km zitten. Ik moet haar van tevoren wel even uitlaten, want anders poept en plast ze nog wel eens ook. Ach ja. Ooit komt het goed 
Als puppy was ze echt heel gemakkelijk eerlijk gezegd. Ze kauwde graag op het speelgoed van de kinderen, dus die moesten er goed op letten en het goed opruimen (ik vang kinderen op, heb geen eigen kinderen), maar meubels en ledematen werden met rust gelaten. In het begin de wat korte nachten (je kan niet doen dat degene die het laatst naar bed gaat de laatste uitlaat doet, en degene die eerder op staat de eerste; ik ging laat naar bed, maar zij was al vroeg op XD), maar ik ben erg gesteld op uitslapen, en heb haar dit binnen een jaar kunnen leren, en nu kan ze het beter dan ik
Ook wandelde ze goed mee, en zindelijk maken ging ook redelijk makkelijk (ik was de eerste 5 weken wel vrij). Ik heb haar met 16 weken meegenomen door half Groot-Brittannië heen, niet denken, maar doen
Maar ik haalde haar op met de trein van de fokker en dit vond ze ook al best, dus ik vermoedde al wel dat met OV rondreizen geen al te groot probleem zou zijn, als er maar genoeg overstappen waren. Zolang we alles maar samen deden vond zij het best. Mijn hand in het mandje naast mijn bed in de hostels/B&B's, draagtas mee, en ze heeft heerlijk ontdekt maar ook geslapen.
Maar wel iets heel eerlijks; hoe lief ik haar ook vind, ze is omdat ik alleen ben en ze zo'n felle verlatingsangst heeft, en ik geen oppas voor haar heb, wel een beetje een 'blok aan het been'. Het werkte af en toe erg benauwend. Nu met de lockdown nu ik toch nergens heen kan, ben ik juist weer extra blij met de klefheid en knuffels XD Wel heb ik soms wel eens van 'wat als', hoe zou het leven gaan/gegaan zijn als ik haar niet had. Had ik dan misschien al een vriendengroep hier in de buurt opgebouwd? Of zat ik met 10kg meer hele dagen achter Netflix
We zullen het nooit weten. En herplaatsen zal ook niet gebeuren. En als ik opnieuw de keuze zou maken zou ik die zo weer doen denk ik. Maar ik had graag in ieder geval een vertrouwd oppasadresje in de buurt gehad, voor meer 'me time'; shoppen zonder tijdslimiet, dansles nemen misschien.